Abdülhak Hamid Tarhan

MAKBER

Eyvah ne yer ne yar kaldı

Gönlüm dolu ah u zar kaldı

Şimdi buradaydı gitti elden

Gitti ebede gelip ezelden

Ben gittim o haksar kaldı

Bir köşede tarumar kaldı

Baki o enisi dilden eyvah

Beyrutta bir mezar kaldı

Bildir bana nerde nerde Ya Rab

Kim attı beni bu derde Ya Rab

Nerde arayayım o dil rübayı

Kimden sorayım bi-nevayı

Derler ki unut o aşnayı

Gitti tutarak reh-i bekayı

Sığsın mı hayale bu hakikat

Görsün mü gözüm bu macerayı?

Sür'atle nasıl da değişti halim

Almaz bunu havsalam hayalim.

Çık Fatıma! lahdden kıyam et

Yadımdaki haline devam et

Ketm etme bu razı şöyle bir söz

Ben isterim ah öyle bir söz

Güller gibi meyl-i ibtisam et

Dağı dile çare bul meram et

Bir tatlı bakışla bir gülüşle

Eyyamı hayatımı temam et

Makber mi nedir şu gördüğüm yer

Ya böyle reva mı ey cay-ı dilber.

Mehmet BAHA nın bestesi ve Hafız BURHAN'IN yorumuyla Türk Klasik Müziğinin başyapıtları arasında yer alan bir şiir. Tabi makber için bu kadar şey söylemek az olur ama onun hakkındaki hikayelerin hem gerçeklik payının belli olmaması hem de şiirin bu hikayelerden daha önemli olması sebebiyle o konulara pek girmemek daha doğru galiba. Tabi özetle söylemek gerekirse Abdülhak Hamit bu eseri akciğer tüberkülozundan kaybettiği eşi Fatıma Hanım için yazmıştır. Yine rivayetlerden birisi Hamit'in bu eseri Fatıma Hanım ölmeden önce yazmaya başladığı.

Şairin belki de en önemli başka bir özelliği Şair-i Azam ünvanını almış olması. Bu ünvanı almasında Türk şiirinde batılılaşmanın öncüsü olmasının etkisi olduğu söylenir. "sanat sanat içindir" düşüncesinin savunucusu olan Tarhan, Makber şiirini anlaşılmak üzere değil, kaybedilen sevgilinin ardından duyulan acının bir gün gelip unutulacağından korkarak bakî kalmasını sağlamak için yazdığını mukaddimesinde dile getirmekteymiş :rolleyes:

ve son olarak II.Abdülhamid Han'a yazılan ağıtlardan birisi olan şiiri

Ya Rabbi-i zü'lcelal-ü eya Halike'i beşer,

Senden gelür bu aleme madam hay ü beşer,

Sultan Hamid-i adile takdir-i hayr kıl,

Sultan Hamid'e malik ü memlûk olan bu halk,

Hiçbir zamanda behyemez reh-ber-i diğer.

*Abdülhak Hamid Tarhan, Şâir-i Âzam

"Münir Nurettin SELÇUK yorumuyla" diyerek asrın hatasını yapmış olduğumun farkına vararak yazıyı tekrar düzenledim.Hafız BURHAN' ın kemikleri sızlamıştır herhalde :rolleyes:

http://www.youtube.com/watch?v=maoCVoY3NTg

"... En güzel, en büyük, en doğru şiir, bir hakikat-ı müdhişenin tazyiki altında hiç bir şey söyliyememektir...

İnsan, bazı kere, hatırına gelen bir hayali tanıyamaz, o kadar güzeldir.

Zihninden uçan bir fikre yetişemez, o kadar yüksektir. Kalbinde doğan bir hissi bulamaz, o kadar derindir. Bu acz ile bir feryâd koparır, yahut pek karanlık bir şey söyler, yahut hiç bir şey söyleyemez de, kalemini ayağının altına alıp ezer. Bunlar şiirdir..."

Abdulhak Hâmid TARHAN

(MAKBER'in ilk baskısına yazdığı MUKADDİME'den - 1885)

Yıldızsız bir geceydi

Bir dağ çiçeği gibi şimdiden hasretteydim

sürgündüm çok uzaklardaydım,

Ve gözlerindi sürgün sebebim..

Çok çabuk çekildin hayatımdan

Kaderle el eleydin,

Bense kederle sarhoş...

Yarım kalmıştı hikayemiz

Göçmen kuşları gibi gelip geçtin bu şehirden

Belkide hayatımdan

Duymadın haykırışımı, acılarımı,

Benimsin sanmıştım uçtun avuçlarımdan

Tutamadım, gitmede diyemedim

Olamadın bir yıldızın kayışı kadar hayatımda

Zaman çok kısaydı bizim için

Yetmedi gözlerimizden yaşı silecek kadar

Nede elveda diyebilecek kadar...

Abdulhak Hamit Tarhan