Allah Rasulu (sav) bir gün sahabeleriyle otururken buyurmuşlar;
“Siz benim ahir zaman ümmetimi görseydiniz kafir der öldürmeye kalkardınız. Onlarda sizi görselerdi deli derlerdi…”
Rasullah (sav) efendimiz kendisine peygamberlik gelmeden önce sevilen saygı gören “El-Emin” lakabı verilen bir kimseydi.
Allah (cc) hangi kulunu severse O kulunu diğer kullarına da sevdirir…
“Rabbim beni sev beni sevdiklerine sevdir. Sevdiklerinin sevdiklerine de sevdir, bana da onların sevgisi ver.”amin…
…Onlarda sizi görselerdi deli derlerdi.”
Böylesi bir sevgi, deli dedirtecek,deli olacak kadar…
Düşen bir saç telini kimse görmeden, almadan alabilmek için Rasulunun peşinden yürümek…
Dişlerini fırçaladığı misvağını taşıyabilmek için diğer sahabilerle yarışa girmek…
Su kırbasına taşımak için yarışmak…
Duasını alabilmek için canını ortaya koymak…
Sevgisini kazanmak için servetini önüne koymak…
O’nun yediği tabaktan yiyebilmek için yanına oturabilme yarışına girmek…
O’nun su içtiği bardaktan O’nun ağzının deydiği yerden içebilmek için suyu büyüklerine sunmadan kendisi içmek…
Sırtındaki mührü öpebilmek için son hutbesinde benim Sende hakkım var sırtıma vurmuştun deyip kısas isteyerek sırtını açtırıp Peygamberlik mührünü öpmek…
“Anam babam sana feda olsun” demek/diyebilmek…
Bazen cümleler öylesine akıverir ağzımızdan ne söylediğimizi tartmadan, ölçmeden, ne kadar kıymetli olduğunu bilmeden söyleriz.hatta bazen konuşmak için konuştuğumuz bile olur bazen…
Sahabe efendilerimiz “Anam, babam, canım sana feda olsun ey ’ın Rasulu” buyurmuşlar..
Rasulu uğruna canını canından öte annesinin babasının canını sermiş önüne…
Nasıl bir sevgi..
Ne kadar büyük bir aşk ve uğruna her şeyini hiçe saymak/sayabilmek…