29/12/2009
HAZAN
Akşam ağır ağır salmakta kendini
Sarkmış bir çehre
Anılarla yordu beynini!
Çöktükçe karanlık
Uzak görünüyordu uçtaki aydınlık,
Ne yolun sonu ne de başı;
Selamlamaktaydı yorgun adamı
Yıllanmış bir vücud yorgun
Yıpranmış bir beden durgun...
Gün doğumu geç,
Gün batımı erken
Telaşla hazırlanma vardı
Ahirete göç ederken!
Mevsimler ne de çabuk geçiyor,
Bak şimdi sonbahar,
Bir vücud daha toprağa iniyor..
Sonbaharın akşamı almış başını gidiyor
Yapraklar öksüz;
Ağaçlar çıplak kalıveriyor!
Yaşam;yaşamadan asılıp
Eski elbise misali çekilip kenara
Yamalı, tozlanmış olarak konuluyor tabuta!
Ve hapisten kaçan bir kaçak gibi
Dönmüyor insan bir daha geri
Bedeni bitap,ruhu bezgin...
Toplamı et yığını olan
Bir baş bir yürek sahibi;
Yapayalnız bir insan!
Hazandı elvedayı anlatan
Dünyanın kuklası bir insan!
Elvedası her mevsim sonbaharda,
Bırakıp gitmek kaderin oyununda!
İşte sonbaharın akşamı çöküyor,
Tarümar olmuş bir çehre;
Hayata son kez göz kırpıyor...