Dün gece yine sana yazmak için saatlerce uğraştım. Sana olan duygularımı anlatabilmek için, yüreğimin sen diye çarpışını sana bir an olsun duyurabilmek için, seni özlemenin ne demek olduğunu hissedebilmen için gene kalem elimde sabahladım, sabahladım ama yazamadım :)
Hiçbir şey anlatamadığım halde beni anladığını biliyorum. Avuçlarının içinde can çırpınan minik bir serçe gibi, yüreğimi de pamuk ellerinde tuttuğunun farkında olduğunu biliyorum, biliyorum ama korkuyorum. :)
Delinin ne aradığını bilmediği gibi, ama aramaktan da bir an olsun vazgeçmediği gibi, dün gece sana sevgimi anlatabilcek kelimeleri aradım deliler gibi.Kâh indim ta yüreğimin derinliklerine, kâh çıktım evrenin en ücra köşesine.Aradım sabahlara kadar gene, aradım ama bulamadım. :)
Anlıyorum ki artık, seni ve sana olan sevgimi anlatabilecek kelimeleri bulamıyorum. Kâfi gelmiyor bildiklerim. Yetmeyecek arayıpta bulamadıklarım, her geçen gün artan tertemiz sevgime. Her geçen saniye sensizliğe ve sevgime biçilebilecek kefenin bir gün bulunabilmesi ihtimaline korkuyorum, korkuyorum ve yakarıyorum Rabbime : "Sen" diye...