ŞAİR HALİ
Ben, yokluk içinde var gibi görünen gölge…
Ben, herkesin sakındığı mayınlı bölge…
Hezeyanın rüzgârları esiyor ardımdan;
Bilen bildiğine, gören gördüğüne pişman.
Ben, sözde, kaf dağını arayan densiz seyyah…
Ben, en huzurlu gecede istenmeyen sabah…
Bitmedi yirmi yıldır ruhuma yapılan linç;
Bilmezler ki, dünyaya dair, tek arzu sevinç!
Haddim değil; artık vazgeçmeliyim bundan da.
Kelimeler deyip tutuşmak yaraşır bana!
Ben, bela mimarının şaheseri bir ifrit…
Ben, bir milyon ağacı yakan başıboş kibrit…
Sövdüklerim patron olur, sevdiklerim elin;
Kırk dağ taşırım sırtımda, bir tebessüm için.
Karakoç gibi münzevi yaşıyorum ama
Akağını bulamıyor bende Mona Roza.
Ne bir Rembo gibi bırakabildim şiiri,
Ne de Necip Fazıl gibi çözebildim sihri.
Bir ülke yok Nazım gibi iltica edecek;
Bana düşen Haşim gibi ölümü beklemek!