TESELLİ
Senelerin aynayla oynaştığı zamanlar,
Ne, mazi kucak açar; ne, zaman halden anlar!
Tebessüm etmek, aslan pençesinde bir nimet,
Ağlamak… Yaradan’dan, gözlerine ganimet!..
Yüreğinde, gençliğe ağıt yakan ihtiyar
Ve gençlik gezedursun albümde, diyar diyar!
Hayatı roman olmuş sürü sürü hikâye,
Tamamlanınca, büyük visale ermek, gaye!
Visal ölüm demekse, can, hasretin tutsağı;
Yol, doğrudan da doğru; ne solu bil, ne sağı!
Şefkate muhtaç gönül aşkla teselli bulur
Ve nihayet, bir veda dehlizinde kaybolur!
Hasretin çöllerinde yüreği kanar iken,
Mecnun, Mevlâ’yı buldu, Leylâ’ya yanar iken!
Bırak oynaşsın ayna, zamanın kucağında;
Aşk denilen o visal, sonsuzluk bucağında!
Ne ağla gençliğine, ne yan ihtiyarlığa,
Perde kalkar, yol gider; O’na doğru yârlığa!
Baktığın her ufukta göreceksin ki O Nur;
Yeter ki yolu iste, kılavuzun bulunur!
Sûkutla bağrışırken yalnızlığının sesi,
Kalbindedir, gerçeğin nâme nâme bestesi!
Sen sevin, sevinirdi ölümsüz kahramanlar;
Senelerin aynayla oynaştığı zamanlar!..
Adıdeğmez / 2003