Hayatımın romanında zaman yine göçebe
Yağmurlu bir sabah var cenaze evinin önünde
Kaç dakika kaç saat kaç gün var önümde
Yaşamak var ki ölüme gitmem bile bile
Nemli bir ten ve güneş fezaya yapışmış
Allah bir üflemiş toz dumana karışmış
Karıncalar ne ekmek ne su peşinde
Hepsi sanki yuvasında beş vakit secdede
Korku heyecan sanki ikiside aynı
Ve kıvranmalarla başlar kaderin karın ağrısı
Ağlayan gözlerde ölümün gülen şarkısı
Üç gün sonra beraat eder belki şair zanlısı
(Kandilden üç gün önce)