* Mustafa Cilasun Şiirleri *

Aşk!

Aşk,

Bir bakış,

Belki kaçış,

Bazen inanış,

Yürekte yanıştır?

Aşk,

Bir başlangıç,

Kalbi aralayış,

Bilinmeyenlere,

Her an yaklaşıştır?

Aşk,

Açlığın,

Saçmalığın,

Gamsızlığın,

Nihayetidir?

Aşk,

Nefsi,

Zevki,

Mideyi,

Bedeni,

Nizam ettirir?

Aşk,

Canı,

Cananı,

Dünyayı,

Ukbayı,

Hakka vermektir?

Aşk,

Her cana,

Bir kana,

Bazen mala,

Yakıştırılan,

Bir leke değildir?

Aşk,

Bir nur,

Hatta onur,

Zilletten korur,

Manayla buluşur?

Aşk,

Haldir,

Melaldir,

Ölmektir,

Hakta dirilmektir?

Mustafa Cilasun

Nakşeden İzler ( Anı Roman 1)

Oldukça sıkıntılıydım!

Hüznümden adeta solduğum bir sonbahar mevsimiydi.

Canlılığın muştusu olarak bilinen yeşil çimenler soluyor, ağaçlar,yapraklarını makus talihine boyun eğmiş bir eda ile, sarartıyor ve dalından bırakıyordu.

Patikalara dökülen ve serpilen yapraklar, damarlarımda dolaşan kanın ve soluduğum oksijenin, bir gün yetersiz olabileceğini anlatıyordu.

Yokluk sıkıntısını aşmak niyetiyle savaş verdiğim günlerdi! Böyle bunaltıcı zamanlarda ufkumun karardığını hissettiğim çok olmuştur.

Hayatı manalı yaşamak gayesiyle durmadan koştuğum ve bilinmeyenleri aşmak adına çırpındığım yorucu ve çileli yıllarımdı!

Çözüm bulmakta zorlandığım düşüncelerin, içimi kararttığı vakitlerde, ruhumu rahatlatacak şartları arardım.

Bulunduğum mekandan, uzaklaşmak istediğim zamanlar, gönlüm dost arar, meşk etmek arzulardı.

Yine efkarımın acımasızca, benliğimi kuşattığı bir gündeydim.

Üç ev ilerimizde kiracı olarak oturan ve inşaat işlerinde çalışan duvarcı ustası İbrahim vardı.

Ara sıra onu arardım, evinde ise ziyaretine giderek muhabbet ederdim.

Ustanın öyle bir çehresi vardı ki!

Yaşadığı yılların yorgunluğunu bakışlarından, tecrübesini tespitlerinden, gönül sıcaklığını, samimiyetinden anlıyordum.

Yüzünden hiç eksik etmediği tebessümü,beni her zaman rahatlatıyordu. Can dostum olmuştu,artık arkadaşımdı.

Yine böyle bir akşamda ziyaretine gittim. Kapıyı açtı,beni karşısında görünce sevindiğini fark ettim.

Geleceğimi tahmin ettiğini, çayı dahi demlediğini söyleyince, gözlerine hayretle baktım. İçimi okumuşçasına, gönlümün dost aradığını anlamışçasına, beni ziyadesiyle memnun ettiğini, içimde gizledim söylemedim.

Sohbet koyulaşıyor,sardıkça sarıyordu, şahsımda gördüğü hususiyetleri sıralıyor, övünçle bahsediyor beni utandırıyordu.

Birden yeni mahalle meydan camisinin hocasını, tanıyıp,tanımadığımı sordu ve peşinden ekledi.

Çok muhterem ve muttaki bir insan,özellikle tanımanı isterdim dedi.

Hayır tanımıyorum, hocalarla,camilerle yakınlığım pek yok, yıllardır istemeden soğudum. Yine sen anlat dinlerim hususiyetlerini dedim.

Neden camilere,hocalara uzaksın,diye aniden sorunca!

Biraz şaşırdım ve yutkundum.

Birden çocukluğumda aynı camide yaşamış olduğum ve yıllarca etkisinden kurtulamadığım, hicran dolu sırlarımı, içimden sökülerek alınan camii sevgisini, hüzünlenerek tekrar yaşamaya ve anlatmaya başladım.

Beş,altı yaşlarındaydım.

Annemden defalarca dinlediğim, fakat ne olduğunu bilmediğim, ama her zaman merak ettiğim;

Oğlum;senin göbeğini, meydan camisinin bahçesine gömdük.

Onun için sen ibadetlere ve mabetlere çok düşkünsün, bu yaşta ve gecenin zifiri karanlığında, sabah namazına camiye, gidiyorsun, aferin diyerek öper ve uğurlardı.

İşte içimde camiye karşı böyle ilgi ve sevgi varken, mahallemizde ki çocuklardan, bir grup olarak,beş,altı kişi, öğle namazına yakın bir zamanda, sure ve dua öğrenmeye gidiyorduk.

Suphaneke den başladık.

Fakat ezberlediğim halde (S) harfini, bir türlü hocanın istediği gibi çıkartamıyor,ezilip,büzülüyordum.

Diğer çocuklar (S) harfini, rahat bir şekilde çıkartıyorlardı.

Belki de onun için, hoca onlarla daha fazla ilgileniyor ve fark edilir derecede, şefkatli davranıyordu.

Arkadaşlar Hocam;

Mustafa duayı çok iyi biliyor, fakat dili peltek! olduğu için sizin istediğiniz gibi, söyleyemiyor dediler, ama nafile.

Hoca dilini düzeltene kadar git, düzeltince gel, o zaman okursun dedi ve camiyi terk etmemi söyledi. Öyle şaşırdım ki, bir şey söyleyemeden camiden çıktım ve ağlayarak,soluk soluğa eve geldim.

Kaskatı kesilmiştim.

İçimde fışkıran cami sevgisi, bir anda ve hiç istemediğim halde, yüreğimden sökülerek, haksız bir şekilde alındığından donup kaldım.

Yıllarca camilere olan ilgimi, sevgimi sakladım, bir sır olarak içime attım.

Müezzinin okuduğu ezan sesleri, kulağıma gelince, içim yanarak sırrımı hatırlar, acıyla terennüm eder, ezanı tekrarlar dururdum.

İşte bu nedenle, camilerle,hocalarla samimiyeti, yıllar önce kaybettim ve bir daha da kuramadım.

Ayaza,fırtınaya,doluya bakarak hislerimi sorguladım,göz yaşlarımı yıllarca hüzün içinde yudumladım.

İbrahim usta, can kulağı ile dinliyordu ve birden haykırdı; Allah kahretsin böyle insanları, nasıl hoca yaparlar böyle basiretsizleri dedi ve ekledi.

Yaşıyor mu o hoca diye, birden hışımla sordu? Hocanın ne durumda olduğunu, bilemiyorum, fakat oğlunun düğünlerde rakı içerek, şarkı söylediğini biliyorum dedim.

Peki usta neden sordun, meydan Camisinin hocasını tanıyıp tanımadığım merak ettim, anlat ta dinleyelim dedim.

İbrahim usta, inan bak samimi söylüyorum, seveceğin, saygı duyacağın ve çok hocadan,farklı yönü bulunan bir insan diyerek sözlerine başladı.

Ben hafızam da nakşetmiş bulunan hoca portresinden, farklı bir hoca profili duyunca, tabii olarak meraklanmıştım.

Duramadım, ustaya sordum; peki ne zaman tanıştın böyle bir insanla ve nasıl müspet kanaate vardın diye, hemen sordum.

İbrahim usta, anlatmaya başladı.

Bir cuma namazı için meydan camisine gitmiştim, tanıdıklarım hoca duvar ustası arıyordu, bizde senin ismini vermiştik, görüştünüz mü dediler.

Bende hayır henüz görüşmedik, fakat namazdan sonra konuşabiliriz dedim.

Cuma namazını kıldık, camiden çıkarken hoca, usta, müsaitsen tanışıp konuşalım diyerek koluma girdi ve söze başladı:

Evinin bahçe duvarının yapılacağını ve bir haftadır beni bulmaya çalıştığını, emeğimin hakkını fazlasıyla vereceğini ifade ederek, işi almamı ve hiç vakit kaybetmeden başlamamı söyledi.

Hocayı dinlerken süzüyordum, gönülden konuşuyor ve net ifadeler kullanıyordu, samimiyetten gelen sıcaklığı da etrafımı sarıyor, gönlümü ikna ediyordu.

Hoca o anda adeta içimi fethetti.

Etkilendim ve hiç tereddüt etmeden kabul ettim, hocam sen hiç merak etme hallederiz inşallah dedim.

Ertesi gün hoca efendi ile camide buluşarak evine gittik.

Kapının önünde taş yığınını, kumu, çimento paketlerini görünce,vakit geçirmeden ve yardımlaşarak hemen harcı kardık, bismillah diyerek duvar örme işene başladık, evellallah üç gün içinde duvarı ördük bitirdik.

Fakat bu üç gün içinde, o kadar sıcak ilgi ve samimiyet gördüm ki, şu zamana kadar hiçbir yerde görmediğim kadar!

Kendimi onlardan biri zannettim, üç,dört tane kızı,iki tanede oğlu vardı,hepside birbirinden edepli ve hizmetkardı. Kızları dışarıda bahçe kenarında, erken saatlerde halıya oturuyorlar,son derece hızlı ve istekli dokuyorlardı.

Her zaman önlerine bakıyor ve bana bir şey ikram ederlerken yüzleri kızarıyordu. Kendi aralarında konuşurlarken, seslerini hiç duyurmuyorlardı.

Düşündüm, benim kız kardeşlerim köyde yaşıyorlar, babam son derece sinirli,abilerimde ondan farksız, annemin ağzında dili yok,oldukça rahatlar.

Üstelik halıda dokumuyorlar, böyle olmasına rağmen; bacılarımın çemkiren, ukalâ, buyruk tutmaz ve şımarık birer huysuz kız, olmalarını anlaya bilmiş değilim diyerek, İbrahim usta biraz soluklandı ve sonra yine devam etti.

Bizim aile sevgiden, şefkatten,muhabbetten sanki bihaber, ahenksizlik hat safhada, asabiyet, adavet istemediğin kadar bol.

Fakat hoca efendinin ailesinde ve her nedense haddinden fazla huzur ve güven bulunuyor, bunun sebebi, hikmeti ne olabilir diye çok merak ederek düşündüm.

Sanki mutlak talimat verilmiş gibi, hiç aksatmadan sabah kahvaltısı, öğle yemeği, hemen arkasından çay ve meyveler.

Bu mükemmel düzen, ahenk ve eksilmeyen bereket, o kadar dikkatimi çekti ki; ey Allah’ım, sonsuz şükürler olsun diye hamd ettim.

Hoca efendi emeğimin karşılığını hiç ihmal etmedi, beklemediğim miktarda beni memnun etti.

Çalıştığım günlerde bana eşlik ederek, gönlümü sohbetleriyle zenginleştirdi.

İşte onun için; Allah bilir ki, seni sever ve sayarım, bulunmadığın ortamlarda her zaman seni örnek gösterir ve gıyabında muhabbetle yad eder, anarım.

İşte hocanın evinin duvarını örerken, hemen aklıma sen geldin ve keşke hocanın kızlarından birine talip olsa da, mutlu bir yuva kurmak nasip olsa, diyerek içimden geçirdim.

İşte onun için sordum sana; ne dersin,düşünmez misin böylesi şahit olduğum güzelliği, paylaşmak istemez misin diyerek yine bana sordu.

Sen daha layıksın böyle güzelliğe tek başına kalıyorsun, kendin için neden düşünmüyorsun, diyerek karşılık verdim.

Nerde bizde o şans, tek başıma karar vermem mümkün değil, çünkü bizim köy adetlerinde sıralama vardır.

Beklemek zorundasın,aksi davranış töreye karşı gelmek olarak anlaşılır, bunun bedelini ödemek, çok ağırdır düşünemezsin bile.

Sen kişilik ve karakter bakımından sevdiğim, muhabbet beslediğim bir kişi olarak, evinizin de tek oğlu bulunduğun için, senin ihya olmanı istedim dedi.

Böyle samimi bir itiraf karşısında ne diyeceğimi bir an bilemedim, hem sevindim, hem de şaşırdım, ne söyleyeceğimi düşünürken, açziyeti yaşadım.

Hemen toparlanıp bu sevgiye layık olmaya çalışacağım, teşekkür ederim, bahsettiğin aile hakikaten çok ilginç ve farklı bir yapıda hoş insanlarmış.

Allah hanelerinin bereketini ve kısmetlerini açık etsin, yaşantı bakımından maneviyat yönümü oldukça zayıf olarak görüyorum,o bakımdan kendimi bu aileye uygun görmüyorum.

Çünkü; aramızda yaşantı ve anlayış farkı oldukça fazla, ayrı dünyalarda yaşıyoruz diyebilirim.

Ayrıca içimde bulunan manevi boşluk hat safhada, bizlere zor kısmet olur, böylesi güzellikler, hayırlısı olsun diyerek mevzuu kapattım.

O akşam; enteresandır ama rahatlamış bir keyifle ve dalaştım, efkarımı dağıtmış ve mutlu olarak İbrahim’e teşekkür ederek ayrıldım.

Doğruca hızlı adımlarla evimize geldim.

Gönlümün sevincini, paylaşmak istiyordum,ama kiminle!

Ne yazık ki; yine sinemin derinliğine serpiştirdim.

O yıllara kadar, nasıl çalışarak okudum ise,yine çalışıyor ve okuyordum,sanat okulunun metal işleri bölümünde ikinci sınıfına devam ediyordum.

Ne hikmetse annem, sürekli evlenmemi isteyerek,oğlum ölmeden önce mürüvvetini göreyim diyerek beni her zaman sıkıştırıyordu.

Kendi ölçeğine göre,kızlara bakıyor,gözüne kestirdiği bir kızı görünce,bana dahi sormadan, kendi kendine karar veriyor ve gereğini yapmaya çalışıyordu.

Eve geldiğim her fırsatta,akrabalarımızla,mahalle komşularımızla, ne zaman bir araya gelsek bu mevzuyu açıyor ve kendine mutlaka bir destek arıyordu.

Önceleri utanıyordum, zamanla sıkıldım, bıktım, ve annemi kırmadan izah etmeye çalışıyordum, fakat nafile çünkü annem biran önce netice almak istiyordu.

Usul hatasında bulunuyor ve farkında olmadan beni üzüyordu.

Anne şu anda evlenmeyi düşünmüyorum,düşündüğüm şartların oluşması lazım;

ısrarcı olmayın,diyerek, gönlünü almaya çalışıyordum.

Ama gayretlerim maalesef nafileydi, annem bildiğini okumaya devam ediyor, yılmıyor ve yorulma bilmiyordu.

Güneş ile Kar’ın uyuşmazlığı her ne ise, bende annemle o kadar farklı yapılarda insanlardık,bunu ben biliyordum fakat,annem anlayamıyor,veya anlamak istemiyordu.

Ama annem yılmıyordu kafaya koymuştu bir kez, mahallemizden, akrabalarımızdan, tespit ettiği kızların özelliklerini,güzelliklerini bana anlatıyordu.

Her birini de çok methediyordu,bununla da yetinmiyor,ayrıca gönlümü ikna etmeye çalışıyordu,bir anne olarak belki de haklıydı.

Her nasılsa kızları bir şekilde tespit ederek, annesi ile birlikte evimize davet ediyor ve gelmelerini sağlıyordu,bu manada benimde yakından ilgilenmemi ve daha duyarlı olmamı istiyordu.

Tabi olarak içimden gelmiyordu,onun için daha çok canım sıkılıyor ve kaçacak bir yer arıyordum,yeni konuklar gelmişler ise,hoş geldiniz diyerek hemen,diğer odaya geçiyordum.

Artık evimiz benim için, sıkıcı gelmeye başlamıştı,ben neler düşünüyordum, fakat zavallı annem dağarcığındaki hayaliyle karar veriyor yaşıyor ve kendini avutmaya devam ediyordu.

Yine benzer günlerin birinde,misafirler gelmişler,hoş geldiniz,dilerim iyisinizdir diyerek,müsaade isteyip hemen odama geçtim.

Bir müddet sonra odamın kapısı vuruldu,yine annem zannederek, anne müsait değilim, çalışıyorum dedim.

Fakat kapı açıldı, baktım ki gelen misafirlerin kızı,çok doğal bir tavırla bulunduğum odaya girdi.

Annesi olduğu halde,hiç çekinmeden ben senin için gelmiştim,birlikte oturalım mı şayet sakıncası yoksa,konuşur sohbet ederiz ne dersin demesin mi!

(Devamı nakşeden izler 2 de)

Mustafa Cilasun

Yazıyı uzun görünce açıkçası okumayacaktım fakat okumaya başlayınca nasıl bittiğini anlayamadım bile çok güzel,sade ,anlaşılır,akıcı bir dille anlatılmış :D 2. bölümü sabırsızlıkla bekliyorum :D Selametle ...

gözlerimin, ekrandan rahatsız olmasına rağmen bu uzun yazınızı okumayı başarabildim. teşekkürlerimi sunarak, 2.sini beklediğimizi belirteyim... eywallah...

Yazıyı uzun görünce açıkçası okumayacaktım fakat okumaya başlayınca nasıl bittiğini anlayamadım bile çok güzel,sade ,anlaşılır,akıcı bir dille anlatılmış :D 2. bölümü sabırsızlıkla bekliyorum :D Selametle ...

çok teşekkür ediyorum, inşaallah diyerek hayırlar diliyorum...

gözlerimin, ekrandan rahatsız olmasına rağmen bu uzun yazınızı okumayı başarabildim. teşekkürlerimi sunarak, 2.sini beklediğimizi belirteyim... eywallah...

Cenabı Hak şifalar ihsan etsin diye ziyaz ediyorum, zahmete katlandığınız için çok teeşekkür ediyorum, en kısa zamanda ekleyeceğimi beyan ediyorum...

Nakşeden İzler (anı Roman 2)

O kadar çok şaşırmıştım ki, fakat belli etmem uygun olmazdı, oturun siz bilirsiniz, fakat derslerim çok fazla sizinle hiç ilgilenemem gücenmez sıkılmaz iseniz buyurun oturun, nasıl olsa oda müsait, oturacak yerde var, diyebildim.

Senin yanında olmam, benim için yeterli bir sebep, kesinlikle sıkılmam demez mi?

Hoppala diyerek hayıflandım tabi birazda üzüldüm.

Zira bu kadar samimiyetin, gerekçesi ne olabilirdi, niçin gerekliydi demek zorunda kaldım, fakat belli etmemeye çalıştım.

Aman Allah’ım bu nasıl iş, aman Mustafa durum kritik, bir bahane bul hemen sıvış, haydi hiç durma topluma karış diye, içimden geçirdim.

Saatime birkaç kez baktım, hemen hatırladım ki, kara Mehmet’le buluşup dolaşacaktık.

Hayırdır niçin saatine çok bakıyorsun, benden kaçmak için, bahanemi arıyorsun demez mi, kızcağız!

Kusura kalmayın, anlayışlı olduğunuz belli oluyor, sizinle oturmak çok keyifliydi, ama arkadaşımı bekletmek istemiyorum.

Siz sanırım annemi ziyarete gelmiştiniz, bir insanı bekletmek hoş bir davranış olmaz değil mi, diyerek müsaade istedim ve arkama dahi bakmadan ayrıldım.

Ayrılırken annemin yüzünü bir görmeliydiniz!

Şaşkınlık, kızgınlık, kırgınlık hepsi mevcuttu.

Fakat hiç önemli değildi, çünkü bunların hepsi benden sakıttı, demlediği çayı hışımla, bir solukta midesine akıttığını, tahmin ediyorum.

Böylelikle bir badireden, zorda olsa kurtuluyordum.

Evimizden uzaklaştıkça annem aklıma geliyordu ve gülmekten kendimi alamıyordum.

Evimize dönünce annemle yaşayacağım finali, çekinerek bekliyordum ve maalesef böyle atlatıyordum o sıkıntılı günleri.

Okul dışında, çalıştığım iş yerinde müsait zamanlarda, bulduğum her boşlukta, okumaya çalışıyor, araştırıyor, yeni çevreler, ediniyordum.

Yalnızlığımda sürekli düşünüyor, gecelere dost gözüyle efkârımı açıyordum, mehtaba sırlarımı anlatacağım diye, soluk soluğa kalıyordum.

Hayatımda; yaşadığım tüm gerçekleri, izlerini taşıyarak tecrübe ediniyor, sabırla bileniyor, sebatla azmediyor, metanet ikliminde, filizlenerek kendimi yetişiyordum.

Hayatın kendisi için, bilinçsizce harcadığım, boş zamanlarımı düşünüyor, hayıflanıyor ve acısının iliklerime kadar, nüfus ettiğini biliyordum.

Gayenin olmadığı, hafızanın mesnetli bilgilerle dolmadığı, kalbin ihtiyacı olan, sevgi ve şefkate doymadığı, itminanlık bulmadığı her an meşkûk tur.

Bilinçsiz bir yaşayış ne kadar, karanlık ve manasız ise, bunların farkına varmakta, bir o kadar doyumsuz ve berrak oluyordu.

Farkı yakalayan, keyifle haz alıyor, içi sevinç doluyor, farkına varamayan için, değişen bir şey olmuyor, her şeye Fransız kalıyordu.

Kara Mehmet’i anmışken; fazla esmer olması sebebiyle, isminin ön takısı olan (kara)deyimi, arkadaşlar tarafından eklenmişti, yoksa Mehmet Muçhan olarak bilinirdi.

Son derece muzip, oldukça duygulu, araştırmayı seven, mesnetli bilgileri kuşanmış, kalender karakterli, güler yüzlü, alçak gönüllü, gür saçlı, kalın karakaşlı, nazik tatlı dilli, hoş bir insan olmasının yanı sıra.

Yokluğu her zaman yaşamış, lakin şikâyetçi olmamış sinesinde gizlemiş, yaşayış tarzı onu çok tutumlu yapmış, aldığı aile terbiyesi özellikle imam hatip ve ilahiyat kökenli olması nedeni ile

Yıllarca kızlara olan uzaklığı, yüreğinde derin yaralar açmış, ama fırsatını bulup bir türlü açılamamış, zaman içinde bu tecrübe edilmemiş, bakir kalan duygular, kişiliğinde derin yaralar açmış, bu bakımdan zafiyetler oluşturmuş.

Kendini cezbeden, yetişkin tanıdık bir kızla karşılaştığı zaman, çok farklı bir insan olur, yerinde duramaz âdete coşardı, konuştukça kendini alamaz, kızla ilgili merak ettiği ne varsa, ardı ardına sorular sorarak, hep anardı.

Bende, son derece doğal karşılayıp, anlamaya çalışırken, yüreğini kuşatan duyguların, derin izlerini rahatlıkla görebiliyor, çoğu zaman üzülüyor, bazen de kararsızlığı yüzünden kızıyordum.

Evlerindeki; kendine ait yalnızlığını her zaman görüyor ve hassas bir kişiliğe sahip olduğundan, kitaplarının arasında kayboluyor, yanlış anlaşılmaktan korkarak, dertlerini paylaşamıyor, aile dayanışmasından mahrum kalıyordu.

Her uğradığımda evlerine çok kısa bir zaman otururdum, öyle gerekiyordu, ortam müsait olmuyordu ve daha sonra birlikte ayrılarak mekân değiştirir, sokakları adımlayarak, caddelerin derinliğine dalardık.

Müşterek bir hedef doğrultusunda yol almanın heyecanını haz alarak, yaşayarak sıkıntılarımızı paylaşır, oldukça keyif alırdık, vakit ne çabuk geçmiş pek anlamazdık.

Dini konulardan uzak kalmam ve bilgisiz olmam nedeniyle, sorduğum soruların cevaplarını içimdeki boşluğun derinliğini bildiğim için, kanarcasına pür dikkat kesilerek dinliyor, hasretle deruhte etmeye çalışarak, bilmediklerimi dost arkadaşım Mehmet Muçhan dan öğrenmeye gayret gösteriyordum.

Çünkü beyhude geçirdiğim, onca yılların içimdeki engin bir denizin hırçın dalgaları arsında, gecenin zifiri karanlığında şimşeklerin çakmasıyla bir ferahlık getireceği umuduyla aydınlık için, kurtuluşa koşmam gerekiyordu.

Zaman denen mefhum dur durak bilmiyordu, akıp gidiyordu, görevlendirildiği hedefine doğru, tereddüt etmeden, acaba demeden, yılmadan, yorulmadan, yeter artık diye söylenmeden.

Hasret kalmışçasına, yüreği yanarcasına, sevgiliye koşarcasına, kaygılardan, zanlardan sıyrılmış bir şekilde.

Emin olmanın hazzını yaşayarak, vakarında tevazuu kuşanmış bir eda ile bilinmeyenlerden uzak iklimlerde, gizemleri sunarak, akıp gidiyor.

Giderken de, hayatımızdan harf, hece, kelime ve mısraların, anlam bütünlüğündeki, satır aralarını, düşünme fırsatı olarak sunuyordu.

Romanlardan kahramanını buluyor ve seçercesine alıp götürüyor, dolayısıyla bizzat kendisi, romanların konusu oluyordu, her şeyin anlamını bulduğu bir zaman diliminde.

Sanat okulu son sınıfında, okumaya çalışırken, öğrenci hareketleri, hat safhaya gelmiş, sınıflarda derslerin yerini, çoğu zaman, olaylar ve konuları almıştı.

Bulaşmadan, dalaşmadan, kokuşmadan, üç, beş arkadaş kenetlenip, aynı hedef doğrultusunda yoğunlaşmış, istikbale bakıyorduk.

Tereddütlerin başını aldığı, belirsizliklerin haddini aştığı günlerin sıkıntısı, hat safhaya gelmiş, her gün olay, baskın, polis kovalaması alıp başını gidiyordu.

Okul çıkışlarında dava birliğinin sağlanması adına, zorla fatih derneğine götürülmek istenmemiz, bizim acilen çözüm bulmamızı gerektiriyordu.

Zira son senemiz olduğu için, mefkûreci öğretmenler derneğine giderek, üniversite imtihanına hazırlık için kursa başlamıştık bila bedel.

Sınıf ve kurs arkadaşım Mustafa; son derece sakin, oldukça mülayim, ufku açık, sevgi dolu, esnaf kültürünü kuşanmış, yokluğunda aranan, özlenen güzel huylu, hayır öğütlü bir arkadaşımdı.

Yani parantezi biraz daha açacak olursak, özetle;

O da benim gibi yıllarca, en doğal hakkı olan, baba şevkatinden, ilgi ve desteğinden mahrum kalmış, en çok ihtiyaç duyduğu anlarda bile, onu yanında bulamamış maalesef.

Sevgili annesi her zaman, bu boşluğu doldurmaya çalışmış, dolayısıyla en annesi Mustafa’nın en yakın dost ve dert ortağı olmuş…

Fakat çocuğun gönlünde oluşan ve beklenen, babanın hal, tavır, nasihat, muhabbet ve cesaret boşluğunu hiçbir zaman anne dolduramaz.

Sevgili dedesi ve anneannesi, engin tecrübeleriyle, çocuk psikolojisini özümsemiş, bir mürebbi vakarıyla, Mustafa’nın yetişmesinde, en temel mihenk taşları olmuşlar, sabrı, sadakati ve kanaati ihmal etmeden zihnine yerleştirmişler.

Amcası Hacı Efendi de;babasının iş ortağı olarak, Net kuru temizleme ismindeki, mütevazı dükkânlarında,başlarında bulunmuş,bilgisi,becerisi nispetinde yardımcıları ve hamisi olmuş.

Mustafa’nın esnaf kültürünü kuşanmasında, insanları yakından tanımasında, tecrübe kazanmasında, katkıda bulunmuştur.

Mustafa’nın kişiliğinin oluşmasında, katkısı olanlar, kimlik sorununu aşmış, hayatı anlamış, kimselerden olmaları gerekir ki;

Genç, fidan gibi, gönlü açık, sahavetli, hayırlı işlerle iştigal eden, kötülüklere bulaşmayan, şerden her zaman uzak kalmayı başaran, vatana ve millete hizmet etmeye duyarlı, hassas, duygusal, edebi yönü fark edilen,

Toplum tarafından kabul gören ve teveccüh gösterilen, gıyabında hayırla yâd edilen, duyarlı ve haklı olduğu konularda, metaneti, şecaati ve sabrı bir solukta terennüm eden,

Herkese bizim Mustafa Yalçın dedirten ve fakat insanlar tarafından çok zor başarılan, bir vizyonu hak ederek, sergilemenin huzurunu, her an şükrederek yaşıyor olmalı.

İşte aynı sınıfta yan yana otururken, dedim ki Mustafa ya; her gün böyle olmayacak, bir şeyler yapmamız lazım, inisiyatif kullanmak durumundayız.

Oda tamam ama ne yapabiliriz deyince, o zaman seyret dedim ve sınıfta ayağa kalkarak, öğretmenin henüz gelmediği bir vakitte masasının arkasına geçip, masaya sert bir şekilde vurarak dikkatleri üzerime çektim.

Herkesin bana baktığından emin olunca, arkadaşlar şu andan itibaren, bu sınıfın başkanı ve sorunlusu benim, itirazı olan varsa, şayet yüreği yetiyorsa beni okul çıkısında, kapıda beklesin görüşelim dedim.

Sınıftaki arkadaşları süzdüm, bir dakika kadar bekledim, hiç bir ses çıkmayınca başkanlığı otomatikman üstlendim.

O günden sonra okul çıkışlarında, mazereti olan her arkadaşa izin veriyor ve istekli olan arkadaşları, fatih derneğine götürüyor, mana ve maksatlarını öğrenmeye dolayısıyla anlamaya çalışıyordum.

Biraz devam ederek, kuvvet dengesinin kaynağını bulmaya ve şahsımda oluşturmağa çalışıyordum, bu ara Mustafa’yı rahatlıkla kursa gönderiyor ve benim içinde not almasını söylüyordum.

Günlerden Cuma idi, o gün birkaç ders önemsiz olduğu için, evde yarım kalan işlerimi yapmak niyetiyle sınıftan ayrıldım.

Okulun kapısından çıktım giderken, okul duvarında oturan bir kaç arkadaşı gördüm, selam vererek, ne yapıyorsunuz burada diye hatırlarını sordum.

İçlerinden Yozgatlı Abdullah, bugün komünistler okulu basacaklarmış, bizler de arkadaşları toplamaya çalışıyorduk, sen nereye gidiyorsun, haberin yok mu diye sordu.

Benim haberim yok, her zaman olduğu gibi palavradır inanmayın dedim.

Abdullah inan ki bak gerçekten basacaklarmış, haber doğru deyince, ben inanmıyorum, işlerim yoğun olduğu için gidiyorum dedim.

Ayağa kalkarak koluma girdiler, ısrarla omuzlarıma ellerini koydular.

Gardaş; eğer sende gidersen, bizim yapacağımız bir şey kalmıyor, bur da kalmamız manasız, çünkü bizim güvendiğimiz insan sensin.

Eğer sende gidersen ne diye bekleyelim, bizde çekip gidelim, yoksa sadece dayak yeriz, ama sen kalırsan okulu kurtarırız dediler bir solukta.

Baktım ki oldukça ciddiler, yapacak bir şey kalmadı, istemediğim halde, kalmak zorunda hissettim kendimi, mademki öyle tamam kalıyorum dedim.

O zaman burada beklemeyelim, okulun içine girelim de, etrafa bakalım dedim ve okul bahçesinde ilerleyerek idari binaya yaklaşıyorduk.

Bir grubu okulun yan tarafında toplu halde bekliyor olarak fark ettik!

Baktık ki takriben, yirmi beş, otuz kişilik sol grup, tabi olarak karşılaştık, yanlarından geçerken Abdullah, karşı gruptakilere ne bakıyorsunuz lan, oros... Çocukları demez mi?

Ortalık öyle karıştı ki, bir anda vuran vurana, bizim sayımız onların beşte biri, bir ara Abdullah’ın ensesine yönelen, bıçak darbesini fark ettim.

Oğlanın bıçak tutan bileğini, öyle bir yakaladım ki, kolumu kırıldı, parmaklarımı bilemiyorum, bağırarak yere yattı, kıvranıyordu.

O an şaşkınlık içinde, savunma yaparken, kulağıma öyle bir taş geldi ki, feleğimi şaşırdım, gözümün önünde şimşekler çaktı, elimi kulağıma attım bir baktım ki, ılık bir kan, gözüme çarptı işte o zaman şuurum bozuldu ve tepem attı.

Artık haleti ruhu yem bozulmuştu, önüme kim gelirse gözüm görmüyor, vurdukça vuruyordum, baktım ki önümde kimse kalmamış.

Karşı sol grup, idari binaya kaçmış, öyle bir haleti ruha sahiptim ki, o kapıyı zorluyor içeriye girerek, takatim bitene kadar vuracaktım.

Kapıyı açamadım, döndüm arkama baktım ki ne göreyim, bizim adamlarımız diye bildiğimiz öğrenciler, okulun bahçe duvarının dışında, rast gele taş atıyorlar.

Daha çok canım sıkıldı, lan, dövüş meydanını bırakıp ta, neden idari binaya taş atıyorsunuz, binalar ne zamandan belli, komünist oldular, diye bağırdım.

Epey bir vakit geçtikten sonra, ekipler halinde polisler geldi.

Tabi ki bu ara kaçanlar kaçtı, ben kaçmamıştım, üç kişi polislerle gelip, benden davacı olduklarını söylediler, her taraflarında darp izleri mevcuttu.

Polislere bunları tanımadığımı, sınıf başkanı olduğum için, sınıf defterini teslim ettim ve merasim için burada beklemekteyim dedim.

Bazı yerlerimde bulunan kan izlerini sordular, top oynadığımız için farkında olmadığımı söyledim, fakat şikâyetçi olanlar, ısrarla davacı olduklarını söylediler.

Polisler artık yapacağımız bir şey yok, darp izleri ve şikâyetçide çok, karakola götüreceğiz seni dediler.

O an içimi burukluk sardı ve gariplik hissiyatının hâkim olduğu fırtına içimi sızlattı, fakat yapacağım hiç bir şey yoktu.

Ekip aracına binerek karakola doğru ekip otosu hareket ettiğinde görebildiğim her kez bana bakıyordu.

Nihayet karakola gelmiştik.

Davacı olan fakat benim tanımadığım öğrenciler şikâyetlerini dile getirip, polise yazdırdılar, üçü birden rapor almak için hasta haneye koştular.

Bana bir şeyler sordular, cevap verdim dinlediler, yazdılar fakat ne yazdılar bilmiyorum okuma fırsatını vermeden hemen imzalamamı söylediler, imzaladım.

Yarın mahkemeye götürülmek üzere, saat 17.45 civarında mahkeme saatine kadar nezarete bekleyeceğimi söyleyerek bu gün kendilerinin misafiri olacağımı ve kalacağım mekân olarak nezareti gösterdiler, içeriye girerek üzerime kapıyı killediler.

Nezarete girdim, acayip bir koku, her taraf pislik içinde, demir parmaklıklar var, fakat camları kırık, ayaz, rüzgâr, kar savruluyor, soğuk mu hat safhada.

(devamı nakşeden izler 3 te)

Beni şaşırtan An!

Günlerden hafta içi bir gün, henüz alarm sesiyle uyanmıştım,

Fark ettiğim gerçek, şükürler olsun ki, henüz ecel saatimiz gelmemiş.

Uyandım, gözümü açtım ve bismillah diyerek, yatağımdan kalktım.

Beynimiz yorulunca ve uyumak için yatınca, terki diyar etmiyoruz, mekânımızda yatıyoruz.

Kimimiz hilkatimizin gereğini bilerek ve kimimizde bilmeyerek, uykuya teslim oluyoruz.

O öyle bir uyku ki, kimi zaman zamanlı ve kimi zamanda, zamansızdır.

Günü birlik uykularımız, zamanlı olduğu gibi, hiç “uyanamamak” gerçeğini de unutmamalıyız.

Tabii ki, birde, gerçeklerden habersiz kalarak yaşamakta, bir nevi uyumaya delalettir.

İlim, bizlere doğruyu ve yanlışı öğreten ve gösteren, en önemli hazinelerimizdir.

Bilmek ve bilen olmak güzeldir ancak, kesin bir çözüm değildir.

Bilgilerin, hayatımızı ihata etmesi, yani fiiliyata aksetmesi aslolandır.

Bilgiler, ancak idrake ulaştıklarında güçlenirler.

İdrake ulaşmayan bilgi, sadece yarış için, bir delil, niteliğindedir.

“Âlim, ilmiyle amel edendir” atasözümüzü hatırlayalım.

Âdemi beşer, kimliğini kabul eden, her bir mükellef, yaşına tekabül eden, mutlak bilgileri, deruhte etmek zorundadır.

Mutlak bilgiler, bireyin, hayatını idame ederken, uyması gereken kurallardır.

Kendi hukukunu bilmeyen, neye tabi olacağını seçemeyen bireyler, mükellefiyetin, ne anlama geldiğini, akledemeyenlerdir.

Akledememesi, kişiyi asla mazur göstermez.

Dalış tekniğini ve basıncı, teneffüs ettiği oksijeni bilmeden, denize dalmak gibidir.

Evrensel mesaj, sürekli akledenleri ve akıl sahiplerini muhatap alıyor…

Taklidi bir inanç, tahkikten uzak kaldığı için, hiçbir mana ifade etmiyor…

İşte size, bahsettiğim o sabah, işyerime gelirken, üç kişi arkadaş olarak!

Yürüyorlar ve yüksek sesle düşünüyorlar.

İçlerinden birisi” Valla ben, genel müdürün karşısına geçince, babamın adını unuttum” diyor!

Bu kelamı duyunda, birden nutkum durdu ve gayri ihtiyari, arkama dönerek, ilgili şahsa baktım.

Lakin bu üç kişiden, hangisinden sadır oldu, bilemedim.

Dayanamadım, tebessüm ettim fakat hüznümü yudumlamak, zorunda kaldım.

Bu üç adam, orta yaşı geçmiş görünüyorlar ve kıyafetleri bürokrat izlenimi veriyordu.

Bu üç adam!

Dünya ya, gelmelerine vesile olan, zürriyetinin banisi, şeceresinin öznesi bulunan,

Babasını, genel müdürün karşısına geçince unutmuş.

Böyle bir kimliğin sahibi bulunan, mazi ve ati denkliği bulunmayan, hamiyetten, vefadan anlamayan bir insan, nasıl bir mükellef ve baba olur, sizlerin tahayyülüne bırakıyorum.

Hayatımızı yaşarken hesapsız isek, hesabın ne demek olduğunu, anlamadığımız demektir.

Oysa bizleri, öyle bir hesap bekliyor ki, tüm dünyanın maliyecileri, bu hesabı ötelemeye çalışıyor.

Yalnız bir fark var, ecellerinin ne vakit, vuku bulacağını bilmiyorlar…

Bu maliyeciler, ne kadar gerçek hesaptan anlarlar, bilmiyorum. Ancak bildiğim tek şey!

Kimiz, kime aidiz, niye yaşarız ve kul olma sorumluluklarımız, bilinene kadar, mana ile ancak o zaman, kucaklaşırız.

Çaresizlik!

Mevsim sonbahardı…

Ağaç dalları yalnızlığa hazırlanıyorlardı.

Zamanı dolan yeşil yapraklar, çaresizlerdi…

Derman buldukları dalları, terk etmek zorunda kalıyorlardı.

Kuşlar dahi bu duruma hüzünleniyorlardı, dal ve kuş açıktalardı.

Ağacın estetiğini, yeşil yapraklar oluşturuyordu.

Yapraklar, adeta ağacın saçları durumundaydı.

Saçsız bir kızı, tahayyül edebiliyor musunuz ne acı.

İşte bugün bu ağaç, hayatın öznesini muştuluyordu.

Hayat ve memat, can ve canan akıp giden bir zaman…

Hayat yaşamaktı, neşeydi, tecrübeydi, bir gözlemdi…

Himmetti, hizmetti, vefaydı, cefaydı, o bir sevdaydı…

Hayatı yaşarken, zorunda kalmadan, yaşamayı bilmektir…

Gülerken, ağlarken, severken, terk ederken anlaşılır olmaktır…

Bir ah çekmeden, kimseye çektirmeden paylaşmayı bilmektir.

Öncelikle saygıyı bilmektir, yoksa asla sayılmayacaktır.

Hoşgörü en büyük hazinemizdir, cimrilik rahmet eksikliğidir…

Ön yargı, bir hastalık olarak bilinmelidir, aksi takdirde sahibini bitirecektir…

Sevmek, hiçbir karşılık beklemeden, vermeyi bilmektir…

Aşk, yaşamaktır, halin yanmasıdır, nefsin külleşmesidir…

Enaniyet, âdemi beşerin değil, iblise biat edenlerin işidir…

Hareket ve kuvvetin gerçek sahibini bilmek, kul olmaktır…

Kul, Rabbinin bir kölesidir, çünkü her şeyin sahibi odur.

Ağacın, dalın, yaprağın ve kuşun sahibi de Zül celaldir…

Rahmetin müjdecisi, kâinatın efendisi olan Peygamberimiz…

Kur’anı bizzat yaşayarak, anlaşılmayanı bırakmamıştı…

Dünya ve nimetlerinin, sabah namazının iki rekât sünnetinden…

Daha da önemli bulunamadığını, ashabına izah etmişti…

Bunun ne anlama geldiğini, teferruatıyla anlatmıştı…

Bir han, ister sahibi veya misafiri olman hiç fark etmiyor…

Varlığını ve metaını, Hak rızası adına ve insanlık için seferber etmek…

Bu konu da asla bir tereddüde düşmemek için, aşkı bilmelisin…

Aşk, Onun yolunda buharlaşmaktır, Aşk, en büyük Hak rızasıdır…

Aşk, bedenin, tenin dili değil, kalbin, ruhun en önemli gıdasıdır…

Her müşkül iş, asan olur, her külfet, hakikatte bir nimettir…

Sevda onadır, aşk onadır, can odur, yar odur, her şey onda yok olur…

Ah Gönlüm

İçim alev, alev yanıyor, açamıyorum,

Sanki öyle bir yükü, kaçamıyorum,

Deniyorum, dertleniyorum, saçamıyorum,

Yoruldum inan ki, artık bakamıyorum.

Beni ben yapan faktörler hala ayakta,

Beni benliğimden uzaklaştıranlar bir odakta,

Meçhuldeyim sanki yaşadığım mekânda,

Bilinmeyenler neredesin yapış yakama.

Dostluklar artık menfaate dayanıyor,

Yoksa gücün bakarak için yanıyor,

Dermanın tükenip halsizlik sarıyor,

Bilinmeyenler her an beni kuşatıyor.

Aklım, mantığım, azmim elbette var,

Yoksa mesnetli bilgi neye yarar,

Manasızca devamlı koşmak beni yorar,

Mihengim neredesin gel beni sar.

Dava diye bağlanarak dem aldığımız,

Her şeye o gözle bakarak savunduğumuz,

Ön yargıdan beslenerek, tebliğ sandığımız,

Neredesiniz, söyleyin dayanaklarımız.

Her zaman inandık ve teslim olduk,

Neticesinde yalnızca bizler solduk,

Dağıldık, şevksiz denize daldık,

Öğrenmek ne demek, yılana sarıldık.

Her zaman mı bir kurtarıcı bekleyeceğiz,

Kolayı rahatı ne zaman terk edeceğiz,

Sen kendin olmaya çalış yeter artık,

Aklın, mantığın, senin için bir azık.

Rab derken açziyet ve sükûnetini,

Hak derken zulümden uzak adaletini,

Peygamber derken sabır ve metanetini,

İkmal et sanki hava gibi, su gibi.

27 Nisan Andıcı!

Ne tuhaf karşılanan bir sabahtı,

Haberler durmadı, peş peşe aktı,

Spikerler garip bir şekilde baktı,

Bir haberle her tarafı andıç sardı.

Derler ya asker uyumaz, ayaktadır,

Ülkenin güvenliğinin teminatıdır.

Cumhurbaşkanına odaklanmaktadır,

Gece yarısında, tehdit savurmaktadır.

Hani hukuk devletiydi, saygılıydık,

Demokrasi vazgeçilemezimiz saydık,

Sosyal ve hukuk nidalarına inandık,

Sabah kalktık, andıç haberiyle sarsıldık.

Askeri erkân kendini, hâkim addetti,

Gizli bir oturumla, o kararını verdi,

Karar ne garip ki, imzasız beyandı,

Dünya bu habere şaşırdı, kabare sandı.

Ne oldu yani, savcılara çalım atıldı,

Valiler, pasiflikle, emniyet dışlandı,

Anayasal süreç olmasına rağmen andı,

Hükümeti solladı, hiçliğini elan saydı.

Kimdi askeri erkân, başbakana bağlı çalışan,

Başbakandan talimat alan, talepte bulunan,

Başbakanın atadığı bir görevde bulunan,

Milli güvenliği, terör kuruluna rağmen?

Millet efradını, iki bela korkutur olmuştu,

Neydi bunlar, terör ve irtica hortlamıştı,

Her gün bir şehit veriliyor, asker yetersizdi,

İrtica denen illet, kepuzeden farksız, albasandı.

Seviyesiz muhalefeti serdeden, şer üçgeni,

Birden kenetlendi, kurtuluş erken seçim dedi.

Demokrat duruştan feragat etti, geri çekildi,

Utanmadan ekranda, güya millete seslendi.

Ekonomi ne demek, kimin umurunda ki,

Devlet batmış, millet perişanlaşmış yani,

Yüzleri kızarmayan kepazeler, niyazı ile

Millete açık, üçüncü bir tehdit, darbe dedi,

Usandık artık, gına getirdik, hep çekildik,

Bir bilen vardır diyerek, sürekli sabrettik,

Ancak gördük ki, hinlikleri depreşenler,

Vakitsiz öten horozlardan hiç farksızdılar.

Arz Kan Ağlıyor!

Ey kıtanın mağdurları, mahzunları,

Kadınları, çocukları yetim kaldınız,

Sahipsiz, biçare, kan pare, can yerde,

Mazlum halde, kıtadan göçüyorsunuz.

Dimağım duruyor, nutkum çöküyor,

Zihnim havale geçiriyor, kalbim titriyor,

Dizlerim kireçleşti, ayaklarım gitmiyor,

Kimseler sizleri görmüyor, ilgilenmiyor.

Hani insan içindi, insanlıktı medeniyet,

Artık tanıdık senin gerçek yüzünü şirret,

Gasp, zulüm, bilinmeliydi senindir ihanet.

Tarihe şahit olarak yaşamak, bir zillettir.

Her savaşta, mağdur kadın ve çocuklar,

Aslında onlar yeryüzünün manasıdırlar,

Müstekbire karşı, hanif kulları ararlar,

Çaresizlik için de, gözyaşlarını akıtırlar.

Ne olur yarenler, dostlar, ahbaplar,

Ne bu hal, hareket yok, tüketim çok,

Rezalet ayyuka çıkmış, tavan yapmış,

Cennet vatan teraneleri her yeri sarmış.

Bu nasıl bir cennet vatan ki, ahval perişan,

Gasp ehliler, illegal tacirler, kızları satanlar,

Fuhşu, alkolü, eroini, simsarlığı pazarlayanlar.

Cennet denilen arzı mekânda tertipleniyor?

Ne vakit uyanacağız, kimlere inanacağız,

Din önderleri kayıplarda ne zaman bulacağız,

Hiç olmazsa bari hep birlikte zalimleri lanetle,

Yürek dayanmaz artık yaşanan bu vahşetlere.

Stratejik ortağımız dedik, zulme ortak olduk,

En aşağılık, pislik nifakın odağına sarıldık,

Uçaklarımızın modernizasyonları için anlaştık,

Filistin, Irak mazlumlarının sadece kanına baktık.

Eğer rahmet kesilirse, şayet bir azap gelirse,

Çoktan hak ettik, kimse tarafından bilinmese de,

Efendimiz gelse, inananların bu gafletini bir görse,

Arz sarsılır, sema katlanır, insanlar fark etmese de.

Bir Edebi Hal Olmazsa Aşk Kimin Umurunda!

Diledim ki ehli diller arasında bir haz alayım

Kimi kimden sorayım neden vehim taşıyayım

Her hüner makbul müdür bir tasada kalayım

Edebi hal bulunmayınca kime dert anlatayım

Ceddim ki ruhu şad olsun ne ülfetler bırakmış

Kime ne yapmış dek durunca himayeye almış

Şan katmış kıtalara uzanmış hak ile haykırmış

Edebi hal ile salınmış edebiyat ki tarihi yazmış

Ne canları ne cananları yaşanan mana aşklarını

Hayâ içindeki salınmaları arı nam ile sevdalarını

Takvanın hasletini ihsanın mürüvvetini saadetini

Meşhur sazendeleri, dede efendileri, Hacı Arifleri

Asırlar geçse ne olacak, hoş seda olarak kalacak

Şevkin, meşkin, muhabbetin hep mihengi olacak

Kime ne kalacak aşk hicran sayfalarında kalacak

Hazan unutulanla yaşanacak hüzün sine saracak

Canı beden olarak tevdi edilen kalan nefes ne ki

Zevki aşk kıvamında bir mana bulunmazsa şekli

Bir vefa ki sevilince serilir yerlere aşk bulununca

Salar ki yavaşça o masum canı kendi öz yurduna

İşte bugün bu ağaç, hayatın öznesini muştuluyordu.

Ne güzel dile getirmişiniz.Dilinize sağlık. En sonunda yazdığınız tasavvufi bakış ise başlığı "çaresizlik" diye değilde olumlu birşey olması yönünde bizi düşündürdü :D Çaresizlik, aşkta tükeniyor çünkü.

Sair yazılarınızı da okuduğumu bazılarını ise sonradan okuyacağımı ve bu anlamda şahsi kanaatlerimi tek tek bildirmekten ise hepsini burada bildirmiş olduğumu beyan ettikten sonra sitemizde yazan gönüldaşlarımızın derinliklerinden fışkıran muştulu yazılara bir yenisini daha doğrusu yenilerini ekleyen sizlere teşekkür ederiz. Üstadımızın anıldığı,anlatıldığı sitemizde anlatan,yazan ve kendi yazdıklarını da paylaşan arkadaşlarımız,kardeşlerimiz,büyüklerimiz ve gönüldaşlarımız olduğu için kendimizi manevi anlamda "yalnız olmayan-sahipli" hissediyoruz. İşe ruh penceresinden bakabilen, derinliklerini kelimelere dökebilen ve üstadın dediği gibi kelimeleri dize getiren namzet topluluğumuz var. Tasavvufi derinlikle vücud bulan büyük doğu inancımızın bakış açısından kısa seyirler ve temaşa neticesinden sizlerin de tasavvufi bir oluşu temsil eden yazılarınız gayet güzel... Popüler kullanımla yüreğinize sağlık diyorum...

saygılarımla

İşte bugün bu ağaç, hayatın öznesini muştuluyordu.

Ne güzel dile getirmişiniz.Dilinize sağlık. En sonunda yazdığınız tasavvufi bakış ise başlığı "çaresizlik" diye değilde olumlu birşey olması yönünde bizi düşündürdü :D Çaresizlik, aşkta tükeniyor çünkü.

 

Sair yazılarınızı da okuduğumu bazılarını ise sonradan okuyacağımı ve bu anlamda şahsi kanaatlerimi tek tek bildirmekten ise hepsini burada bildirmiş olduğumu beyan ettikten sonra sitemizde yazan gönüldaşlarımızın derinliklerinden fışkıran muştulu yazılara bir yenisini daha doğrusu yenilerini ekleyen sizlere teşekkür ederiz. Üstadımızın anıldığı,anlatıldığı sitemizde anlatan,yazan ve kendi yazdıklarını da paylaşan arkadaşlarımız,kardeşlerimiz,büyüklerimiz ve gönüldaşlarımız olduğu için kendimizi manevi anlamda "yalnız olmayan-sahipli" hissediyoruz. İşe ruh penceresinden bakabilen, derinliklerini kelimelere dökebilen ve üstadın dediği gibi kelimeleri dize getiren namzet topluluğumuz var. Tasavvufi derinlikle vücud bulan büyük doğu inancımızın bakış açısından kısa seyirler ve temaşa neticesinden sizlerin de tasavvufi bir oluşu temsil eden yazılarınız gayet güzel... Popüler kullanımla yüreğinize sağlık diyorum...

 

saygılarımla

Değerli kardeşim ihta ettiniz, şevk bahşettiniz, güzelliğin ikliminden bahsettiniz, tefekkürün banisinden söz etiniz bu bakımdan çok teşekkür ediyorum...

78 li yıllardı... bir mitingin müdavimleri arasında soluklanırken o muazzam kalabalığın arasında soluklanıyordum... bir haykırışın ritmik ahengini ağaran saçların akıbetini, hayat iksiriniz kalan darlığını, mecalin şevk duvrındaki manzarasını, monotonluğun manasını, mukallitliğin betbahlığın okadar güzel beyan ediyordu ki nazarı simasında değerli üstad...kelimeler ne kadar kıfayet eder bilemiyorum... Onu anlamak! sanmak!yanılmak! oyalanmak! hayat çizgisinde buharlaşmak işte her nekadar tercihler farklığı var ise bu manada aşk ile salınmak... Sizlere teşekkür ediyor, selam ve muhabetlerimi beyan ediyorum...

Ah O Nefes!

Bir gün yine çaresiz kaldım,

Şaşkındım, sadece baktım,

Açziyetim doruktaydı, sarktım,

Tavan bana, ben tavana baktım.

Her şey durmuştu, çalışmıyordu,

Duvarda sinek vardı, uçmuyordu,

Bir ses olmaz mı, duyulmuyordu,

Zaman dondurucudaydı, oradaydı.

Ah o nefes, bir soluk istenmiyordu,

Kalp bilsem ki benimleydi, nerdeydi,

Ten soğuk, omurga duruk, efkâr buruk,

Hayat bitap, gül harap, sen büyüksün Rab.

Ölüm buymuş demek, bedeni terk etmek,

Bedende ölmek, o an soluyarak gömülmek,

Sürünmek değil mi, hayatı aciz yaşamamak,

Ha mezar, ha kefen, yaşamayınca ne fark eder.

Zihnin kitlendiği an, ilaç asla deva olamaz,

Hafsala iflasta, zaman naçarın işine yaramaz,

Sadece aşk, sevdamı hayat, kimi arar bulamaz,

Hayat, yaşama sevincidir, nihayeti tende ölmektir.

Anlaşılmazlık, hayatın içinde yalnız yaşamaktır,

Anlaşılırlık ise nabza göre şerbet vermek değildir,

Duruşunu, Hilmi, vakarı, hilkatinle resmetmektir.

Sen, kimsin, her vakit aidiyetinle kucaklaşmalısın.

Oysaki Mükellef Olan Bendim!

Artık yavaşta olsa çekilmeye yüz tutan suların başındayım.

Ne kadar sakindi.

Çok çaresizdi.

Heyecan tükenmişti.

Gürleyerek şakıyorken, ne hallere düşmüştü.

Kendinden ötelerde melalin hengâmesini hesaplıyordu sanki.

Oysa biliyordu ki oralara hiçte yabancı birisi değildi.

Toprak süzerken suyu, derinliğinde ki bentten habersiz değildi.

Ezelin hikâyesinde serinleyen bir erendi. İbret için şekillenen abitti.

Aşkın muvazenesinde bir ahenkti.

Meşk derinliğinde şevkti.

Hidrojen ve oksijen yalın halde bir gaz iken, ol emriyle su olurken,

Rahmetin sebebi, azgınlığında celadeti olmayı başarmıştı.

Sel olunca, ağzın sular sıfatını yakıştırırız.

Oysaki su hiç azar mıydı?

"Azgın sularda, ölüm kalım mücadelesi"

Azgın sular...

Azgınlaşmak...

Azmak...

Hadsizliğin temel vurgularıdır.

Hadsiz olmak, bir sınır tanımamaktır.

İnsani ölçüleri, dışlayarak, enaniyetin panayırında yaşamaktır.

İnsanı bu konuma getiren, muhakeme ve muvazene hasletlerinin iflasıdır.

Asliyetinin gereği değil, vefa kat, etki ve tepki ölçeğinde çalışmasıdır.

Hadsizlikte ilk aklımıza gelen, şerrin odağını ölçü gören kroniklerdir.

İki ayrı özellikleri iktifa eden bir gaz iken,

Ol emriyle bütünleşen âlem senfonisi,

Rahmetin tecellisi, serinliğin kalesi, arzın dengesi,

Rızkın sebebi, kirin korkusu durumunda bulunan,

Bu mübarek su...

Neden "azgın" tabirine muhatap kalır, anlayabilmiş değilim.

İnsanların iradesi vardır.

Bunların kabul ve ret lüksleri bulunur.

Fakat suyun ve nebatatın, böyle bir hukuku bulunmamaktır.

İnsanın hizmetine vakfedilmiş bu mübarek su.

Neden azgınlaşarak, ecele sebep olsun.

Düşünmeliyiz!

Bilgi sahibi olmadan, neyi ve nasıl düşüneceğimiz bilmeliyiz.

Akıl, iz'an, idrak herhalde emanete bırakılmamıştır.

Kâinatın Hâkimi mutlak olan, Cenabı zülcelâl hazretlerinin,

Emrine tabi olmaktan başka bir şansı bulunamayan,

Bu mübarek suya “Azgın” denmesini, hüznümle yudumladım.

Oysaki mükellef olan bizzat bendim.

Ben olan sefil bir illettim.

Enaniyetiyle avunan ne şedit bir hederdim.

Mahşeri bilen, buna rağmen gafleti seçen rezildim.

Hak adına hiçbir şey yapmayan namerttim.

Zevki için yaşayan ne garip bir âdemdim.

Bendim, eneydim, şirkin içinde habersiz beşerdim.

Ne Dağlar Ki Halin Dilinden Söz Ederler!

Biliyor musun senden arta kalan anlar

Her nedense geçmez oldu şu zamanlar

Değişir oldu meraklar halde saklananlar

Yavaşladı birden o çok hızlı akan kanlar

Öyleydin sanki sen hoş bir mefkûreydin

Hülyalar içinde yaşanan en güzel haldin

Ahengin sembolü nağmelerinde sesiydin

Biryanımın dinmeyen sancısı sevdasıydın

Artık ne bağlarda ne dağlardaki yamaçta

Kalmadı heves bakmam kanat çırpanlara

Semada uçurtmalara o kelebeklerin ahına

Yılanların kahrına dağlarda duyulan figana

Bir sevda muştusuydu gönlümü dağlayan

Durmadan hicranı yaşatan hali koymayan

Kaderin nakşedeninde nedametle soluyan

Beni hale koyan aşkların öznesine anlatan

Mızrapların nefesinde ki hüzzam nağmede

Sazendenin sinesinde anlam bulan güftede

Yaprakların bir züht ile şakıyan esintilerinde

O aşklar ki hal dilinde kuvveti kudret elinde

Güzellik senindir, o ten ki aşklardan beridir

Aşk mana meşkiyle yaşanacak ne güzelliktir

O özveridir ayaklar altına haz ile serilmektir

Kudretin dilidir, hayatın sebilidir o bilmecedir

Bazen!

Bazen

Dalar insan,

Kaldığı derinlik,

Bilinmez nelerdir?

Bir âlemdir?

Hırçın dalgalar,

Beyaz bulutlar,

Esen rüzgârlar,

Yaşanan anılar,

Alır, getirir, götürür?

Serencamı,

Yaşadığın anı,

Seni,

Senden alan,

Efkârı, hicranı,

Hep yaşarız bu anı?

Bir sevgili,

Belki dertli,

Her kederli,

Derinliğinde,

Yaşarlar hep bu anı?

Bir varlık,

Her yaratık,

Bazen de sanığız,

Hüzünde kalınca?

Çekip giden,

Hiç gelmeyen,

Her denenen,

Merakı gideren,

Yaşanılmışlar,

Alır götürür hepimizi?

Belki Bir Sabah Geleceksin!

Sen hiç yorulma yıllar sonra olur ya bir gün

Hatırlamak zorunda kalırsan hüzün yaşama

Bırak toprağa, bir kâğıda, gecenin ıssızlığına

Kalmasın içinde ne varsa hatırlatmasın sana

Biz sevmekten, en son nefesimize kalsak ta

Hastalıklardan bizar olsak ta sen asla anma

Öyle ki yüreğinin mütenahi köşesinde koyma

Bir şiir, bir şarkı, gecenin hicranını unuttursun

Belki bir sabah geleceksin lakin kiminle olacak

Yüreğinde en mahfuz biçimde sakladığın sevgin

Kimlerin üzerinde açacak, şiirsel bir abide olacak

Her anı seninle olacak, yalnızca seninle şakıyacak

Bıraktığın her izin kalıbını çıkartıyorum şiir olarak

Öyle ki okuyanın yüreğinde hüzünler fışkıracak

Ahu figanında kaybolacak, her vakit seni anacak

Bir anı roman olacak her okuyan aşka kanacak

Sen habersiz olacaksın bunlardan sevdalınla

Kol kanat olup uçacaksın hıçkırığın gelmesiyle

Unutulmazlarda bıraktığın izler seni anacaklar

Kulakların çınlayacak, yüreğin de kıpırtı olacak

Bıraktın birden, bensiz kimliğimle çırptın attın

Karanlığın karelerini sen yaşattın öyle salındın

Kendinden uzaklaştırdın, şiir zevki bırakmadın

Yalnızlığınla baş başa kaldın, gecelerde daldın

of of !Beni de nerelere götürdünüz :D

of of !Beni de nerelere götürdünüz :D

Götürmek, gidilen yeri bilmek, onunla şekillenmek, bir nefeslik canı bu uğurda serdetemek...katkılarınız sebebiyle teşekkürler...

Hayatın kaynağı olan suya çok güzel bir yorum getirilmiş bu eserde.Güzel bir bakış açısı yakalandığını düşünüyorum.

Fuzuli'ye kulak verirsek diyor ki hal diliyle."O ,taştan o taşa başını vura vura akarak bir arayış içindedir.O yüce sevgilinin muhabbeti ve hasretiyle yanıp tutuşmaktadır.En iğrenç ,günahkar ayakları ayakları onu bulabilme ümidiyle arıtmaktadır."

Selametle...

Hayatın kaynağı olan suya çok güzel bir yorum getirilmiş bu eserde.Güzel bir bakış açısı yakalandığını düşünüyorum.

 

Fuzuli'ye kulak verirsek diyor ki hak diliyle."O ,taştan o taşa başını vura vura akarak bir arayış içindedir.O yüce sevgilinin muhabbeti ve hasretiyle yanıp tutuşmaktadır.En iğrenç ,günahkar ayakları ayakları onu bulabilme ümidiyle arıtmaktadır."

 

Selametle...

Ey güzelliiğin gönül ikliminde mekanı avdet adenbir nefeslik can kardeşim... İşte neylersiniz ki neyi düşüneceğinizi tefekklür edince hareket ve kuvvetin sahibi lütfediyor, alemlerin seyrihalinde terennüm ettiriyor. Bir teba kültürünün müdavimi olatak tarafınızdan beğenilmem zatım için bir bahtiyarlığı yaşatacaktır. Siz şefkatin dilinde ki nefesiniz, sevginin meşkinde ki hasletiniz sebebiyle ne kadar güzel nazar edersiniz...Elbet teşekkürü hak edersiniz...

Yukarıda kainatın efendisiyle birlikte yaşanan hayatın ne kadar erdemli olacağını anlatan akıcı uslıuyle bizi sürükleyen latif bir yazı okudum.Yeni çalışmalarınızı bekliyoruz :D

Böyle sevilmek ve bu sözlere muhatap olmak çok güzel bir duygu olsa gerek.Mevlam hepimize böyle katıksız sevgi nasip etsin.Böyle sözler dökülecek yüce gönüller de...

Bu şiiri acizane kanaatime göre uslup ve usul yönünden başarılı buldum

Yüreğinize ve kaleminize sağlık :D

Bu şiiri acizane kanaatime göre uslup ve usul yönünden başarılı buldum

Yüreğinize ve kaleminize sağlık :D

Ey can bilmelisiniz ki bu abdiaciz olan , ne uslüptan ve ne de usulden anladığından yazmıyor...Sadece sine-i sürurundan nasıl geliyorsa onu mısralara ekliyor.

Bu bakımdan edebin muahayyilesinde ki edebiyat katrelerinde bir alaylı kalıyor...

Böyle sevilmek ve bu sözlere muhatap olmak çok güzel bir duygu olsa gerek.Mevlam hepimize böyle katıksız sevgi nasip etsin.Böyle sözler dökülecek yüce gönüller de...

Çok teşekkür ediyorum, böylesi güzel dualar için amin diyerek selam ve saygılarımı gönderiyorum.

NE MUTLU ZATEN MARİFET ÜMMİ(yani tedris etmeden sadece gönle verilenleri kağıda dökebilmek) OLABİLMEKTE. :D

İşte bu zaman, hazanın esintisinde seyre dalan, dosların himmetiyle bir anlam bulan, acaba bir okuyan bulunur mu diye kaygı taşımayan, sine-i hicranında mahkum hissiyatı atmosfer parkına salarak efkarını haykıran olmak maksadıyla sizlerle tanış oluyoruz, paslaşıyoruz, ahirimiz için adımları sayıyoruz...

merhabalar sayın abim,böyle yarım kaldı tam heyecanlı yerinde olmadı ama :D

EN KISA ZAMANDA 3.BÖLÜMÜ İSTİYORUZ.

Tabi hoşgörünüze sığınarak buna cüret ediyoruz. :D

Nakşeden İzler (anı Roman 3)

Üç tane çocuk yaşta hırsız yakalamışlar, yüzleri donuk, yere uzanmış yatıyorlar, sanki orada devamlı konuk, yer yok ki oturacak, alalım bir soluk, saatlerce dikildik durduk, tabii bu arada da haylice solduk.

Saat 23.45 i gösteriyordu, gelen giden çok, ama göstermiyorlar ki bilelim, soran hangi konuk.

En çok kahrolduğum konu, bir garip babam ve sevgili annem hiç istemediğim halde başıma gelen bu olayı öğrenince çok üzüleceklerdi, beni en çok yıpratan buydu.

Karnım acıkmıştı, polisler hışımla yiyorlardı, ikramda bulunmak ne demek, bir sokum azık, saatler geçmiyor, göz kapaklarım kapanıyor, aç ve susuz beklemekten olduk adeta bir kazık.

Saat 03.35 i gösteriyordu sesler geldi, göründü mırıldanan, göbeğinden gömleğinin çıktığını fark etmeyen, profili bozuk orta yaş bir polis.

Kapıyı açtı baktı, aniden copunu çıkartıp, hasret kalmış gibi, hırsızlara saldırdı.

Çocuk yaşlarda, çelimsiz perişan halleri vardı, on üç, on beş yaşlarında görünüyorlardı.

Hızını alamamış olmalı ki polis, yetmedi tekme, tokat neresine gelirse hiç acımadan vuruyor ve birde soluyordu.

Uykulu gözlerim, bir anda fal taşı gibi açıldı, hislerim donup kaldı, bir insan böyle mi dövülürmüş meğer şaşırdım, sarsıldım, donup kalakaldım ve sadece baktım.

Polis ihtiyacı olan sporu her halde yaptı ki, hıncını içesiye aldı, çocuklar kan revan içinde kaldı, polis yere düşen copunu eğildi aldı ve başını kaldırarak bana manalı bir şekilde baktı.

Adımlayarak yaklaştı, copunu havaya kaldırıp, iki eliyle kıvırdı, baktım ki niyeti bozuk üzerime indirmeden copu, kolumu kaldırıp haykırdım, sakın ha dedim.

Şaşırdı kaldı, gözlerime bakıyordu, devam ettim, benim hiç suçum olmadığı halde, bura da bulunuyor ve mahkemeyi bekliyorum dedim.

Suçlu olmadığım kesin, eğer vuracak olursan, sakın unutma, seni mutlaka bulurum, bulamazsam eğer, karını, çocuğunu bulurum, perişan ederim bunu hiç unutma dedim.

Polis deli misin, dangalak mısın başıma bela olma diyerek, arkasını dönüp kafasını salladı, nezaretten ayrıldı, kapıyı kilitleyip gözden kayboldu.

Sabah saat 10.30 olmuştu, kapı açıldı, dışarıya çıktık, dünya varmış diye içimden geçirdim, bir yudum su içtim.

Bir müddet sonra mahkemeye çıkmak için ekip otosuna bindik ve adliye binasının yolunu takip ederek, kısa bir zaman sonra duruşma yapılacak mekâna çıkmadan polis noktasında bekledik ve nihayet kapıya geldik.

Hâkim; kumral saçlı, faulleri uzun, oldukça iri, fakat içi geçmiş, bana bakan, fakat boş gözlerle aranan, muhakeme yapacak mecali bulunmayan, mat birine benziyordu.

Bana hiç bir soru sormadı, dinlemedi, şöyle bir baktı, eliyle polislere çıkın der gibi, işaret yaptı ve mahkemeden ayrıldık.

Merakla bekliyordum sonuç ne oldu diye, sağ olsun polisin biri sıkıntımı anlamış olmalı ki,

Evinize gideceğiz, yatak, yorgan ve cezaevi ihtiyaçlarını alacağız deyince, tepemden sanki sıcak sular döküldü, bir anda aktı ve ayaklarıma indi.

İçimden bu nasıl bir hâkim olmalı ki; hiç soru sormadan, söz hakkı vermeden, bir öğrenciyi ceza evine gönderiyor, diyerek hayıflandım, sarsıldım, düşünmekten kendimi alamadım.

Hukukun üstünlüğü bumu diyerek, hukuktan anlamayan biri olarak, hukuksuzluğun acısını, ilklerime kadar o an yaşamak zorunda kaldım ve anladım.

Senin Şeriatçı olduğuna dair şüphelerimiz var, aldığımız duyumlar da bu kanaatimizi doğruladı.

Evimize uğradık, annemin şaşkın, üzgün, çaresiz bakışları eşliğinde, gerekli olan levazımı aldık.

Şaşkın ve biçare olarak annemle, babamla vedalaşarak, onlara metin olmalarını söyleyerek hüzünle ayrıldık, cezaevine doğru yol aldık ve nihayet cezaevine vardık.

Kapıdaki görevliler, şöyle bir baktılar, sağcı mısın, solcu musun diye soru sordular, sağcıyım dedim.

İyi o zaman senin saçlarını, tıraş etmeyelim diyerek kendilerince lütufta bulundular ve gardiyanların refakati ile, doğruca koğuşa yolladılar.

Kapılar açıldı, içerdekiler haber almışlar bekliyorlardı, geçmiş olsun diyerek bana sarılıp, kucaklaşıyorlardı.

Basık, sıkıcı, gün ışığından uzak bir mekân, odalar dar, sıkıştırılmış ikili ranzalar, herkesin gözünde muğlâk bakışlar, çok değişik ve çarpık inanışlar, sanki her şey iç içe girmiş bir vaziyeti gözlemledim.

Efkârım dağınık, keyfim kaçık, sıkıntılarım, asabiyetim hadsiz ve açık, durumun ciddiyetini anlayanlar, hemen etrafımı boşalttılar, ihtiyacımı sordular.

Vakit daraldı ikindi namazımı kılamadım, şu duvarlardaki sembol resimleri uygun bir yere kaldırın da, kıbleye yönelip namaza duralım.

Saf, katkısız, berrak, olsun ki kıble gahımız, durunca namaza, dünya ve dertlerinden arınmış olarak, öyle bir namaz kılalım ki, kendimize gelip, sabır ve metaneti kuşanalım dedim.

Tam otuz dört gün tutuklu kaldım, Allah’ın izni ile Kur’anı Kerim öğrettim, otuz üç kişinin namaza, başlamasına vesile oldum.

Çoğu zaman cemaatle kılıyorduk, kendim sürekli kitap okuyordum, din, devlet, halk bütünlüğünün, maksatlı olarak tahrip edildiğini, basit bir şekilde yozlaştırıldığını hazmedemiyordum.

Entrika ve desiselerin odağında bulunan, çıkar çevrelerinin,milleti ve devleti işbirlikçileri ile nasıl perişan ve tarumar ettiklerini, düşünüyor,analizler yapmaya çalışıyordum.

Tutuklu kaldığım günlerde, idamlık, müebbetlik mahkûmların, yalakaları tarafından ezilmek, emir uşağı edilmek istendim.

Reddettim; güreşmek bahanesi ile alt etmek istediler, becerip yenemediler, değişik oyunlar sergilediler, imtihan edip sorguladılar, ama tüm koğuşun önünde rezil oldular.

Davalarına ulaşmak için her şeyi göze alan ve meşru sayan, akıl ve izanı, çoğu zaman nefsi ve enaniyetiyle karıştıran, bu ahmak grupları;

Sonunda bölüp, parçalamak, güçsüz bırakmak için çıkar yol buldular, bana, sen Kur’an la çok ilgilisin, bizlerde Müslüman’ız ama senin gibi düşünmüyoruz diyerek.

Ve şu andan itibaren seni, yeşil komünist olarak tanıyacağız ve öyle bileceğiz dediler.

Bu kanaate nasıl varmışlar biliyor musunuz?

Takriben beş ay önce, fuarda bulunan çay bahçesinde buluşmak üzere, fatih dernek başkanı ve yönetiminde bulunan üç arkadaşı beni ve arkadaşım Mustafa’yı davet etmişlerdi. Hakkımızda neler duymuşlarsa!

Konuşalım, tanışalım diyorlarmış.

Bize bu teklifi, bizim sınıfımızda bulunan Mustafa Saccıoğlu getirmişti, bizde tereddüt etmeden kabul ettik.

Maksat konuşmak ve tanışmak değil miydi, bizim için hiçbir sakıncası bulunmuyordu.

Bizler düşünce olarak sorunları konuşarak, karşı tarafı dinlemeyi bilerek, şiddet ve adavetten uzak kalarak, meselelerin çözüleceğine inanıyorduk.

Nihayet buluşmuştuk, başkan olan arkadaş, yüz hatlarında yorgunluğu, bakışlarında ön yargıyı barındırıyordu ve varlıklı bir aileye mensup olduğu fark ediliyordu ismi de Fatihti.

Diğer arkadaşları da maddi açıdan aynı düzeyde sayılabilecek, kolejde okumuş, çokbilmiş, aşağılayıcı tavırları ön plana çıkan, oldukça şımarık kişilerden oluşuyordu.

Dördü de Kayseriliymiş, fakat ben hem şehirlileri olarak, onların serkeş, kıvıran, birbirlerine aşırı sulu davranan, üslup ve tavırlarına şahit olunca!

Zengin bir ailenin çocuğu olmadığıma şükrettim ve Kayserili olmaktan haylice utandım.

Bizim fikir ve kanaatlerimizi biliyorlarmış, o nedenlerle kurgulu gelmişler.

Hal hatır sorduktan sonra, hemen mevzuu, milliyetçiliğe getirdiler ve hararetli bir şekilde, hiç fırsat vermeden, peş peşe sordukları sorularla, paniklememizi temin ederek, tesir altında kalmamızı istiyorlardı.

Hoş görü, nezaket ve muhabbet maalesef, ahmaklığın ve adavetin olduğu mekânlarda bulunmazlar, fakat bu değerler onları hiç bağlamıyordu.

Sordukları sorulardan bir tanesi bile seviyelerinin, şartlanmış olmalarının, akıl ve idraklerinin askıya alındığının, ipuçlarını veriyordu.

Ne diyorlar; iki kişi denize düşmüşler ‘e’, bunlardan ikisi de Müslüman’mış ‘e’, bunlardan birisi Türk boksör Mustafa Sandalmış ‘e’, bir diğeri de Muhammet Ali Kılaymış ‘e’, ve biz bunlardan hangisini kurtarırmışız.

Böyle absürd bir soruya, aklı başında bir insan nasıl cevap verirse, bizde aynı şekilde cevaplandırdık.

Fakat çok büyük bir hata yapmışız ki, cevabımız arkadaşların hoşlarına gitmemiş.

Siz nasıl Muhammet Ali ile ilgilenirsiniz, bırakın onu, zenciler kurtarsın dediler, masaya yumruk vurarak şiddet gösterisi yaptılar. Tabiî bu duruma canımız sıkıldı, moralimiz sıfırlandı.

Ben böyle tavırlara tahammül ederek, sessiz kalmayı içine sindirecek, müsait bir yapıya sahip değilim.

Ayağa kalktım, bakın arkadaşlar, biz buraya sınıf arkadaşımız Saccı oğlunun hatırını kıramadık geldik.

Şu anda ortaya koyduğunuz tavır, sizin aczinizi gösteriyor, sakın ola ki bir daha bizim bulunduğumuz mekânlar da, böyle bir kepazeliğe yeltenmeyin.

Yoksa saygıyı, hoş görüyü sizler gibi rafa kaldırır, gereğini fazlasıyla size iade ederiz dedim.

Garsonu çağırarak hesabı istedim, çok fahiş bir rakam söylemişti garson, ama hamdolsun ki, üzerimde para mevcuttu.

Bir aylık harçlığımı tereddüt göstermeden garsona ödedim.

Onlar da bir anda boşta bulunduk, kusura kalmayın diyerek yanımızdan ayrıldılar, bizde Mustafa’yla onlara, arkalarından bakıyorduk, lakin acıyor ve üzülüyorduk.

Enteresandır fakat vatan ve bayrak adına slogan atan bu insanlarda, görerek şahit olduğumuz, yumuşak ve yavşaklara haiz tavırları, bizleri daha da çok şaşırtmıştı.

Bu tavırları kalabalıktan çekinmeden, fütursuzca sergilemeleri bizi çok düşündürüyordu, zira bu insanlar, lise gençliğine dava diyerek vatan millet Sakarya nakaratını atıyorlardı.

Benim muhatap olduğum ve zaman ayırarak adam sandığım ve tartıştığım bu arkadaşlardan kaynaklandığını bir kez daha öğrenmiş oldum.

İşte suçumuz, bunlar taraflarından şeriatçı olarak algılanmamız ve dolayısıyla yeşil komünist hükmüyle, yargılanmamızın nedeni buymuş.

O tartışmada babası halı toptancısı olan, babasının sermayesine güvenerek, koleji terk eden ve oldukça şımarık meziyetli tanıdığımız, Metin ismindeki sulu insan…

Diğer koğuşta iki aydır yatıyormuş, bazen görüşüyorduk fakat nereden tanıdığımı hatırlayamıyordum, sağ olsun o daha genç olduğu için beni tanımış.

Ve üç gün sonra koğuşta düzeni bozmaktan, disiplin kurulu kararı ile falakaya yatmama karar verildi.

“Falakaya yatmam, dayak yemem, benim için sorun değil”, diyerek konuşmaya başladım ve devem ettim, sorun olan, bu kadar yanlış ve haksız uygulamaları bulunan!

Vicdanlarınızın kabul etmediğini bildiğim halde, zulmü dava diyerek insanlara yutturmaya kalkmanız ve kendinizi bilerek aldatmanızdır diyerek, konuşmama devam ettim.

Koğuşta bulunan arkadaşlarımızın hepsi, yaptığınız zulmü görüyorlar ve gözyaşı döküyorlar, ama şerrinizden korktukları için, haksızlığınızı istemeyerek acı içinde yudumluyor ve söyleyemiyorlar.

Fakat ben, bu zulüm ve haksızlığın, hiçbir anlam ifade etmediğini, gözlerinizin içine bakarak, ses çıkartmadan, karşılık vermeden, tavrımla ve imanımdan aldığım kuvvetimle, hafızanıza nakşedeceğim.

Hayatınızda utanacağınız kalıcı bir iz olarak bırakacağım, bunu her zaman hissedeceksiniz… Sakın bunu unutmayın diyerek ekledim.

Şamanizm’i savunan, idamlık mahkûm olan, babası üç gün önce kurşunlanarak öldürülen, birkaç kez tartıştığım, iriyarı, yüz on kilo bulunan Mahmut isminde bir arkadaş.

Koğuşta bulunanların pek sevmediği, fakat idamlık olduğu için ses çıkartamadığı, itici bir tip olan bu adam, karşıma dikildi, gözlerini yere eğdi, hasmını görmüş ve eline fırsat geçmiş bir keyifle başlayarak!

Kum torbasına çalışır gibi, nefes nefese kalarak, ter boşalırcasına, takatsiz kalana kadar, üzerimde yumruklarıyla çalışma yaptı ve nihayet dili dışarı çıktı ve yere yığıldı kaldı.

Ne oldu yoksa yoruldun mu, sizlere hiçbir zaman, gücünüzün yetmeyeceğini söylemiştim, neden şimdi yüzüme bakamıyorsunuz, niye nefesiniz kesildi ve soludunuz, şimdi tüm koğuşa rezil, kepaze oldunuz.

İşte sizin davanız bu, hakkaniyet yok, insaniyet yok, maneviyat yok, ne olduğu belirsiz, ilkesiz ve mesnetsiz, gözü kapalı bir şekilde ve puta taparcasına!

Çıkar ve cürümlere koşarcasına, en yakın dostlarınızı dahi, menfaatiniz uğruna harcayarak ve kandırarak aldatıyorsunuz.

Evet, ben İslam ve prensiplerini dava, Hz. Muhammedi önder, Kuran’ı rehber olarak kabul ettim, var mı itirazınız diyerek içimden geldiği gibi haykırdım.

Son söz olarak, bizler ölmeye veya öldürmeye değil, haksız yere kan döküp inletmeye değil, zulme götüren gayeye değil, parçalayıp yok etmeye asla talip değiliz ve olamayız da.

Yaşamaya anlam katarak, düşünmek varken, sükûnetle tartışıp, konuşmak dururken, severek, sevilmek mümkün iken!

Yok, etmek yerine, yetiştirmek için çalışmak, daha güzele koşmak, kâinatın en şereflisi olmak, varlık âleminde mükemmeli yakalamak, daha iyi ve manalı değil mi?

Yaratana kul olmak bilinciyle koşarak, samimiyetle el açmak, yakarmak ve aczimizi idrak ederek, vuslatta olsak, hiç olmazsa dahi bu uğurda şehit olsak, daha güzel ve manalı değil mi?

İşte benim davam diyerek gönül verdiğim ve manada mücadele ettiğim yöntemim budur.

İlkelerim sevgi ve saygıdan beslenir, doğrularım evrensel mesajın bir simgesidir, dedim ve sustum.

(devamı nakşeden izler 4 te)

Okunmuştur.Yeni bölümlerde buluşmak dileğiyle.

Arkası yarın gibi oldu yav

üstüne bir de reklam falan mı alsak :D

Elinize ve emeğinize sağlık,teşekkür ve tebrik ettik çalışmanızdan ötürü. Müteyakkız olunuz ve kalınız...

Okunmuştur.Yeni bölümlerde buluşmak dileğiyle.

 

Arkası yarın gibi oldu yav

 

üstüne bir de reklam falan mı alsak :D

Sizler sıkılmayınız diye yoksa bu çalışma bir çok önemli sitede yayınlanmıştır ve yayın halindedir bir bütün olarak... Gönlünüzden şayet böyle geçiyorsa bir edebiyat sayfasında, tacirliğin her bir yanı kuşatığında ve birde Kayserili olunca değmeyin keyfine:) Hemi de islam -bol hazanında nasıldı ama! En kısa bir zaman da, selam ve hayırlarla...

Elinize ve emeğinize sağlık,teşekkür ve tebrik ettik çalışmanızdan ötürü. Müteyakkız olunuz ve kalınız...

Biliyor musunuz, zatımı ihya ediyorsunuz, şevkin hazzını yaşatıyorsunuz müteşekirim, mesrururiyler diliyorum efendim...

Bir Dirilişin Başlangıç Senfonisi!

Nedametin nisyanıyla geçiyor zaman

Kim diyor ki sana aranıyorsun her an

Meraklanma elbet gelecek o aklanan

Takatin, mütemadiyen kesildiği biran

O zatı zülcelâl ki en yakınımızda olan

Göstermeye ne hacet sızıyı veren Hak

Niye utanırsın ki ey hak içinde ki apak

Aşk sızısı anlaşılsaydı mecnunluk niye

Sen yeter ki esirgeme verilen sevgiyi

Kalpte aşikâr olur Hak Taala dileyince

Sen yeter ki bir vehim sanma sevdayı

Gönülde yeşeren sır durumunda ki aşkı

Sen sözlerin en latif olanlarına layıksın

Sen mevcudat içinde en çok anlamlısın

Sen çölleşen gönlün, gülistanı baharsın

Sen harikasın, bir başka olan bir nazsın

Eğer hiçliğimden dökülen mısralar üzerse

O pak gönlü zerre miktar olsa zedelersem

Bir nedametin içine sürüklersem en sefilim

Kalemimi kırarım yutkunur kenara çekilirim

Ölüm ne kadar mükemmel bir diriliş aynası

Ebedi bir hayatın başlangıcı, sevgililer diyarı

Zahirden kurtulmak günahtan arınmak hazzı

Hakikatin karşılaması arzın vuzuha ermesidir

Çok değişik,soru cevap havası içinde hoş bir şiir olmuş.Başarılarınızın devamını dilerim. :D

İşte ne yaparsınız, sineden sızanları yazarsınız, bazen garip karşılanırrsınız, zaman içinde bir gün anlaşılırsınız... Sevgilerimle selamlar...

Nakşeden İzler (anı Roman 4)

Koğuşta bulunan insanlara, şöyle bir baktım ki, çoğu ağlıyor gözleri kıpkırmızı olmuş, şaşırdım ve bu duruma çok duygulandım.

Müsaade isteyerek, yavaş, yavaş aralarından ilerledim, gam ve kedere bürünerek, lâvaboya doğru yöneldim, tabiatıyla yüzümü yıkamak maksadıyla.

Hemen arkadaşlar koluma girdiler ve bana yardımcı oldular, bir kısmı kalkarak yol verdiler.

Musluğu açarak hazır hale getirdiler ve başına geçtiler, ellerimi uzattım, bir miktar su alıp yüzüme sürdüm.

Aman Allah’ım ne müthiş bir acı, bir daha denedim, daha çok acı çektim, yüzümü kaldırıp aynaya baktım ki, kendimi tanıyamadım, daha çok şaşırdım ve elhamdülillah diyerek şükrettim.

Yüzüm ala bora olmuş, sanki coğrafyaya dönmüş, gözlerimin feri sönmüş, öyle bir yakından baktım ki aynaya, falakaya yattığım andan, şu ana kadar hiç acı duymamıştım, zulme ve haksızlığa kilitlenip kalmıştım.

Düşününce içim kabardı, alev oldu yandı, hislerim canlandı, kuvvet kaslarımı sardı, onlarca insan direncine ulaşmıştım neredeyse.

Arkadaşlar haklı olduğumu, maksatlı bir şekilde zulme uğradığımı, benim yanımda olduklarını, ifade ederek kızgınlıklarını anlatmak isteyerek, söylenip durdular.

Konuşmalarına aldırmadım, kahrımdan kim kimim adamıdır, kim bilir diyerek içimden, tekrar aynaya bakarak hayıflandım.

Aradan üç gün geçmişti, ziyaret gününün zamanı gelmişti.

İsmi okunan mahkûmlar, koşar adımlarla ve bir sevinçle hazırlanıyor, gözün aydın diyenlere de, eyvallah diyerek ilerliyorlardı.

İsmi okunmayanlar ise, ya başka ilden gelen mahkûmlardı yahut ta yaşarken insani değerlerden uzak kalmış, enaniyetini her şeyin üzerinde görmüş, zavallılardı.

Onlarda anlamış olmalılar ki hatalarını, kulakları seste, gözleri ümitsiz de olsa, uzaklardan gelecek sır dolu mesajı almak için teyakkuzda bulunuyorlardı.

Bu durumu izlerken kendimi alamıyor, hüzünleniyorum.

Ranzama uzanmış bir vaziyette, elimde bulunan kitabın, satırları okumaya çalışıyorum.

Fakat zihnim her nedense meşguldü, okuduğum satırları anlamıyordum, kitabın sayfalarına yine bakarken, ilgisiz gibiydim lakin istemeden olanların sevinçlerini paylaşıyordum.

Bende her insan içinde var olan bir ümitle, ismimim çağrılmasını bekliyordum.

İsmi çağrılanlar da gördüğüm ümit, sevinç, neşe, koğuşu kuşatarak sarıyordu.

Fakat herkes bundan haz alıyordu, keder, hınç, kin, bir anda her nasılsa istirahata çekiliyorlardı.

Nihayet sabırla beklediğim, çağrılma anım gelmişti, ranzadan doğrularak elimdeki kitabı kapatarak, yastığın altına koydum ve bir hamlede kendimi yerde buldum.

Keyiflendim, koşar adımlarla görüşme mekânına, bir solukta hemen vardım.

Koridor oldukça kalabalıktı, görüş yeri beş ayrı kabinden oluşuyordu, içine girince üç aşamalı, demir parmaklı cam karşınıza çıkıyordu.

Dikkatli bir şekilde süzdüm ve baktım ki, karşımda duran, benin güzel yüzlü çilekeş anam, anne hoş geldin diyerek haykırıp, bağırıyordum.

Fakat nafile tanımamış olmalı ki beni, oğlum ben Mustafa Cilasun’un annesiyim ne olur çabuk bir haber ver de gelsin görüşeyim dedi.

Peki, teyze hemen çağırıyorum, sen buradan ayrılma bekle, diyerek oradan ayrıldım, koridorda bir tur attım ve tekrar aynı yere geldim, yeni geliyormuş gibi yaparak.

Anacığım hoş geldin, nasılsın dedim, annem dikkatli bakıyordu yüzüme, fark etmiş olmalı ki halimi!

Pür telaş ve acı bir şekilde, ne oldu yüzüne oğlum dedi, ne kadar gizlemeye çalışsam da, beceremediğimi anladım.

Anne zannettiğin gibi değil, burada spor yapmak zorundayız, top oynarken düştüm, bu yüzden yüzüm yere geldi yüzüldü, fakat inanmadı.

Anemi ikna etmek için, içim yanarak yemin ettim, yeminimi duyunca biraz rahatladı, annem yeminime çok itibar eder ve inanırdı.

Annemin yüzüne bakarken utanıyor, kahrediyordum, çünkü annemin gözü gibi bakarak büyütüp, emanet ettiği yüzümü, ben ne hale getirmiştim.

Yeniden yumruklarımı sıkarak, hak etmediğim halde, beni bu hale getirip, dava adına zulmü, reva görenlere ve bununla öğünenlere acıyarak hayıflanıyordum.

Canım anamın geldiğine, sevineceğim yerde, maalesef daha çok üzüldüm.

Yüreğim parçalandı, bir anda mahcubiyet ve aczi yet her tarafımı sardı, duman etti, içimi sızlattı ve yüreğimi dağıttı.

Ama olsun yinede, hayatımın en değerli varlığı olan, canım anamın, yüzünü görmem ve ayrıca, karşısına onu utandıracak, bir başka suç ile çıkmamam tek tesellim olmuştu.

Garip anam, bana iç çamaşırı ve kıyafetin yanı sıra, güzel şeyler getirmiş sağ olsun, çok ikram olmuştu.

Okul arkadaşlarım gelmişler, görüştük ve özellikle dostum Mustafa, zahmet etmiş unutmamış sigaramı getirmiş, çok ikram olmuştu.

Onun için Rabbime, sonsuz şükürler olsun diye el açtım ve yakardım.

Ömrüm vefa ettiği sürece zillet, adavet ve enaniyetten ona sığındım.

Cezaevinde geçirdiğimiz günlerin, 34.günü olan bu gün, mahkemeye çıkacağımız gün olduğu için, gece dahi doğru dürüst uyuyamamıştık.

Zaman gelmişti artık, hazırlığımızı gün evveli yaptık ve mahkemeye çıkmanın heyecanını yaşıyorduk, nihayet gardiyanlar geldi ve o günkü listeyi okudular.

Hazır olanları hizaya koyarak, kelepçeleyip, dış kapıya doğru yöneldiler ve cezaevi aracının yanına geldiğimizde, beklememizi söylediler.

Askerlere teslim ederek, kendi görevlerini ifa ettiler.

Askerler daha sert ifadelerle, bizleri nizama koyarak, araca sıra ile bindirdiler.

Aracın içi hafif karanlıktı, sigara içenlerden epeyce bunalmıştık, fakat ses çıkartamıyorduk, zaten herkesin bin bir türlü derdi ve ümidi vardı.

Çünkü dert bir değildi ki, bunu biliyorduk, çektiğimiz her nefeste, hak etmediğimiz acılarımızı, içimize gömerek, çaresizlikten kıvranıyor ve adeta soluyorduk.

Nihayet cezaevi aracı durdu ve stop etti, anladık ki, bizimde yolculuğumuz nihayet bitti.

Askerler kapıyı açtılar fakat gözlerimiz güneşten o kadar çok kamaştı ki, o an kimseyi göremedik.

Ellerimiz kelepçeli vaziyette, araçtan aşağıya indik ve askerler bizleri gözleri ile sayarak, adliye sarayının bodrumuna götürdüler, burada saatlerce dikildik ve öylece bekledik.

Donuk, sönük, kuşku ve merak bütünlüğünde, sütunları sayarak, gelen gidenlere anlıyormuş gibi bakıyordum ve bu arada askerler, arkadaşlar zaman geldi, haydi hazırlanın gidiyoruz, komutunu verdi.

Her nedense o vakit kalbimde, sonsuz bir heyecan hissettim, adeta yüreğim dışarı fırlayacak gibi atıyordu.

Fakat o an, nasıl bir savunma yapacağım, şablon gibi aklıma geldi, gece sabaha kadar düşünerek hazırlanmıştım.

Adliyenin bodrum kapısından çıktık, merdivenleri ve katları bir solukta adımlıyorduk.

Meraktan bekleyenlerimiz oldukça çokmuş, salonda onları görünce sevindik, hüzünlendik ve şaşırdık.

İstanbul’dan rahmetli Ramazan amcamın, sevgili eşi Leyla yengemin de, gelmiş olduğunu fark ettim, lakin onlara da zahmet verdiğimi düşününce, istemesem de üzüldüm.

Sarılıp, hal, hatır soramadan, kendimizi biranda mahkeme salonunda bulduk, tarama özürlü, kalın gözlüklü, orta yaşlı bir avukat, bizim davamızı savunacakmış.

Hâkim bey bizlere sorular yöneltti, cevap verdik ve bir müddet bekledik, netice itibariyle tutuksuz yargılanmak üzere, serbest bırakıldık.

Tabi olarak heyecanım yatıştı, çok sevinmiştim, o anki coşkuyu tarif edemem, sarılan, öpen, kucaklayıp kahraman ilan edenler, hat safhadaydı.

Cezaevinin kapısına kadar, konvoy halinde gelerek, eşyalarımı alıp, çıkmamı bekleyen, oldukça kalabalık arkadaşlar içimi kabartıyordu.

Cezaevindeki arkadaşlarla vedalaşıp ayrılarken, idamlık ve kabadayı olarak bilinen, bağrı yanık Şereften;

Gardaş buranın huzurunun senimle bir başka olduğunu, çok geç anladık.

Yeni bulmuşken, kaybetmenin acısını yaşadıklarını ifade ederek, gönlümü almak istedi, koğuşun en kıdemlisinden bunu duymak, beni ayrıca sevindirdi.

Bizleri unutma seni çok arayacağız diyerek, haydi arkadaşlar dedi ve hep bir ağızdan çırpınırdın kara deniz, şarkısı söylenmeye başlandı.

Koro halinde söylenen ve oldukça gür seslerin koridorları çınlattığı, o güzel anın izlerini, kulaklarımda hala taşırım.

Gardiyanların, yalak ve salaklarını ayırdıktan sonra, kalanlarla vedalaşıp, cezaevi ana kapısından çıkınca, aklıma ilk gelen kafesten kaçan kuşlar oldu.

Tezahüratlar yaparak bekleyen, coşkulu kalabalığa karıştım, otuz dört gün boyunca, içimde sakladığım, kini, dışladım sanki yeniden kendimle barıştım.

Konvoy halinde evimize geldik, sevgi yüklü muhabbeti yere serdik, sofralar kuruldu ve bulunan nimetlerden nasiplendik.

Üç gün boyunca gelen, geçmiş olsun, gözünüz aydın diyen, sürekli nasıl geçti günlerin diye, sorarak merak edenlerin sayısı oldukça fazlaydı.

Takip edildiğimi bildiğim için, kırk beş gün sürekli müspet konuşarak, tespit etmiş olduğum, lâçkalık ve kokuşmuşluğu, öne çıkartmadım.

İlmi siyasetin gereği ve kuvvet dengesinin şartı, kanaat oluşturmak, gücü toplamak, söylem ve tarzlarında paralelliği aynı anda yansıtmaktır.

Potansiyel tespitinden sonsa, gerçekleri her yerde değil, yeri ve zamanı geldiğinde haykırmak, yanılgıda olanları sabırla ayıltmanın lüzumuna inanmaktır.

Nihayet okulu, zar zorda olsa, küçük bir vukuatla tamamladık, güya meslek sahibi olduk, onunla ilgili iş araştırmaya başladım.

Okul arkadaşım İsa, ağabeyinin elemana ihtiyacı olduğunu belirtti ve istersem onun yanında çalışacağımı söyledi.

Hiç tereddüt etmeden hemen kabul ettim, zira başka bir alternatifim yoktu ve çalışmak zorundaydım ve böylece demir doğramacı olarak, mesleğe ilk adımı attık.

Usta ölçüleri veriyor, bunları yap, hazırla yarın takacağız diyor, aynı zamanda orta ana dolu fabrikasında, çalışan biri olduğundan, çekip gidiyordu.

Saclar ölçüler dâhilinde kesilip, doğranacak, sonra toparlanıp puntalar halinde kaynak yapılacak, spreyle taşlanacak ve akşama hazır hale gelecek.

Düşündüm, taşındım, bazen de şaşkınlıktan ensemi kaşıdım, bir çıkar yol bulamadım, usta benden o kadar çok şey istiyordu ki, şaşırdım, donup kaldım.

Yeni mezun olmuş, pratikle hiç yoğrulmamış, benim gibi acemi bir insanı, dükkânda yalnız bırakarak, onca iş başına sarılarak, ne yapılmak isteniyor diyerek söylendim.

Ne yaptım biliyor musunuz, hiç bir işe el sürmedim, bekledim, düşündüm, durdum, en sonunda dağılmış malzemeleri topladım, bir kenara koydum.

Kapıyı sıkıca kontrol ederek, kilitledim hemen arkadaşım İsanın yanına giderek, olanları bir solukta sıraladım ve kendisine anlattım.

Anlattıklarımı dinleyen İsa’nın, katılarak gülmesine ve gözlerinden yaş gelene kadar, bu eylemine devam etmesine şaşırdım.

Nihayet önemli değil, zaten böyle olacağını biliyordum demesi, çaktırmadan beni süzmesi, unutulmayacak kadar enteresan ve güzeldi. Fakat çok rahatlamıştım.

İsa beni bırakmadı, çay demledim birlikte içeriz, sabredersen az bir işim kaldı, beraberce birkaç yer daha var, oralara da bakarız dedi.

Benim yıllarca sanayi tecrübem var, ben dahi yapamam ağabeyimin sana yap dediği işi, üzülme zaten yanında da kimse çalışamıyor, diyerek teselli etti.

Birkaç yere baktık, haber vereceklerini söylediler, teşekkür ederek ayrıldık, yine sokakların arasına daldık, daha sonra İsa ile görüşmek üzere vedalaştık.

Evimize beni terk etmeyen efkârımla geldim, canım koç babam kapının önünde sandalyede sanki beni bekliyormuş gibi oturuyordu.

Selam verdim, nasıl olduğunu sordum, içeriye geçip soyumdum, iş kıyafetimi giyerek, bahçeyi bellemeye, kendime gelmeye koyuldum.

Bahçe ile uğraşırken dertlerimle, derinlere dalıyor hiç yorulmuyordum, zaman ilerlemiş ve alıp başını sessiz sedasız gitmiş, nihayet hava kararmıştı.

Bir ses geldi kulağıma, dönüp baktım ki annem, yemek hazırlamış, babamla bana bakıyorlarmış, ben hiç fark etmeyince, yemek soğumasın diye çağırmış.

Yemek atıştırırken, İstanbul da ki fabrikatör amca zadelerimden, Osman ağabeyimin aradığını, beni sorduklarını ve telefonla kendilerini aramamı söylemişler.

Onları biran düşündüm, İstanbul gibi dünya şehrin de, çocuk yaşta babasız kalarak, eniştesinin yanında yılmadan çalışarak, ayakta kalabilmeyi başarmış ve şahsına ait bir işyeri açarak kendi ayakları üstünde durmayı başarmış.

Perakende, toptan ve daha sonra, toptancılara mal satan fabrika, kurarak sahibi olmuş, birçok insana iş imkânı sağlamış oldukça başarılı bir insan.

Saygı duymamak, şaşırmamak mümkün değil, gıpta ile nazar ettim, baktım birde kendime, fakat mukayese edemedim, aramızda bulunan farkı açık, seçik bir şekilde sorguladım.

Babam tek amcaları olmasının yanı sıra, Sümer bez fabrikasından emekli ve dar gelirli olması sebebiyle, her sene Ramazan ayında, amcamın canlı hatırası olan yengemi gönderirler ve sevgili yengem ihtiyaçların tespitini yapardı.

Bir yıllık ne ihtiyaç varsa, her şey dâhil alınır, biraz da harçlık vererek hayır dualarla başka ihtiyaç sahiplerinin, yardımına gitmek için, vedalaşarak helallik alırdı.

Yengem çok hayır öğütlü, birazda peşin sözlü, ama oldukça samimi, son derece geçim ehli, çileyi tanımış, sabırla yudumlamış, ama kimseye yansıtmamış bir hanımefendi idi.

Allah rahmet eylesin şimdi aramızda değil, bu fani dünyadan, zamanı gelen herkes gibi aniden, amcamın sevgili hanımı olan yengemde, dareyn saadetine göçüp gitti.

Evinde misafir bulunduğun her an ilgisini ve ikramını hiçbir zaman ihmal etmemişti, Allah’ın rahmeti üzerine olsun.

Bu düşünceler yumağı ile, telefon etmek için postaneye gittim, telefon numarasını yazdırdım ve her kez gibi sıraya girip beklemeye başladım.

Bir müddet sonra, sıram gelmiş olmalı ki ismim çağrıldı, hemen telefona yöneldim, alo dedim karşımda bir bayan sesi; o an şaşırdım.

(devamı nakşeden izler 5 te)

Aşk öyle Bir Düşer Ki Nasibi Doğrultusunda!

Suya nağmelerini yazan yapraklar teker teker diziliyordu.

Bir aşkın mana katresinde ki yansımalarını aksettiriyordu.

Ne parmaklar onu okşamıştı, haline bir şevk katmıştı melallerin seyri hallerince.

Her nedense bir yaprağın hali nezaketinde her zaman bir nisanın, bir aşkın, bir hazzın, bir kızın salınması, naz ile samimiyeti hatırıma gelirdi.

Bir damlanın dalgaları misali, melalin dili sukut hali gibi.

Ne hicranlar gizliydi oysaki pakı mahzun umutlarında, feryat edemediği soluklarında, yutkunduğu muratlarında. Her düşen bir yaprak misali…

Her bir nefesi anlamlaştıran ruhunun güzelliğinde ki sanattır. Ruh hak için vardır, mutlaktır, aşkın rengiyle boyanmaktır.

Nedendir sanat harikası aşklar sürekli ibreti hak olarak telakki edilerek anlatılırlar.

Nesiller boyu tarihin savaşlar kusturan teganniliğinde sanki uzatılan bir buket misali, bir salkım üzüm gibi, tenin derisinden boşandığı gibi, midenin kendi yetisiyle iktifa ettiği misali.

Bedende bir yenileşme, sinede içsel derinleşme safhası başlardı sanki açlığın yudumlanan sahnelerinde.

Kulluğun idraki gibi, muştunun kalan izleri misali, aşkın hali hissiyatta devri mana yapması gibi…

Ruh bedene vaziyet ettiği sürece itibarlıdır, vardır, anlamlıdır, kadri mutlaktır.

Nefisler asla eziyete, ızdıraba, gayrete, meşakkate kapalıdırlar.

Yan gelip yatmak isterler, doymak nedir bilmezler, bedenin kas yapısını tahrik ederek miskinleştirirler.

Ölmek temayülüne hız katarak, manasız kalırlar ancak.

Oysa sessizliğinde sukutu hal ile akıbetini bekleyen su, emri hak ile hiddetin ve şiddetin korkusuyla esrarın safhalarındaydı.

Yaprak ki dalından kopmak zorunda bırakılan bir sevdanın mahzunluğunu yaşayarak habersizdi olacaklardan.

Lakin düşmek zorunaydı hikmetin muvacehesinde ki mevcut nasibince.

Bu öyle kutlu bir yoldu ki teslimiyetle ancak durulur, solunur, anlam bulunurdu.

Muhakkak ki bir halk edenin nuruydu, muradıydı, tasarrufuydu, nizamıydı.

Maksuda ulaşmanın bir tek yolu rızayı bari ile solumak, konuşmak, hem hal olmaktı, aksi bir tavrın tercih edilerek enaniyet için isyana girilmesi şirretti.

Hazanın esrarında kurumaya yüz tutarak, hayat damarları sessiz bir sukutun perdelerinde aranan mızraptan akseden bir feryadın nağmesi misaliydi.

Gözyaşları içe akarken, kan çekilirken, iksir tükenirken, cazibe biterken bırakılmak gibi, azadın izleri misali.

Hürriyeti hayata yeniden başlamak gibi…

Suya düşerken bile esintilerin etkisinde sessiz melalin derinliğinde. S

Sesler, renkler anlamsızlaşır, tükenen bedende ki can gibi, mecalsiz nazarlar misali.

Anılar! Bir yerde nutku duranlar, zihni bulananlar, şevki kaçanlar, ahirin unutanların seyri halleri gibi.

Artık eneyi önceleyen kudret kalmamıştı düşen yaprağın melalinde!

Güç kalmayınca suyun serinliğinden habersiz bir esinti gibi serilir.

O zerreyi hakikati merak edenler olamaz mı hiç mahlûklar arasında beklenirken.

Mühleti hayatı bulunan canlar bir gayretin içine girerek can havliyle yarışırlar.

Oysaki düşen yaprak cansız kalınmışlığın her aşamasını büyük bir nezaketle arz ediyordu!

İşte düştüm elinize her ne ederseniz, neye layık görürseniz, nasıl tasarruf ederseniz demek istiyordu.

Üflenen bir neyin sesi, tamburdan akseden hüzzam gibi, kemanın hüzünle kuşatan nağmesi misali…

Edep halin dili, mananın ahengi, gülün rengidir.

Dil dane olmak, onu bahşeden, letafeti serde ten, edep içinde eriyen bir piri fani, fuzuli, baki, seyrani meşkiyle kıdemleşerek nefeslenmek muhayyilesi.

Aşklar sadece mükellef olanların hasleti zannedilir,

Oysaki onu bahşeden kimdir, kimler için hikmetler nasip etmiştir nerden bilinir ki, bir idraki hakikat ötelenirse.

İdrakimiz her ne kadar bu hakikate müdrik olsa da, ruhi derinliğin kifayetsizliğinden inkıtaa uğramak zorunda kalacaktır.

Çünkü terbiye düsturuna hasret bir nefs erdemliliği, fazileti, münevverliği engelleyecektir.

Bu hal üzerine mütenasip olan bir can, aşkın hazzından ne kadar anlayacaktır.

Bu nedenle anlaşılır olacaktır, vuslat için koşturacak, koklayacak, yorulacaktır.

Düşen bir yaprağın meramından, aşkın hazından, mahzunluğundan, suyun hilminden, içselliğinde ki teslimiyetinden ne kadar anlaya bilecektir ki.

Oysaki her zerreyi hakikatin yaratılış sebebi nihayetinde bir rahmetin tecellisiydi.

Rahmet ki, bir gül misali sineleri ihata ederken, gülün mihengi efendimizi anlattığını onun için neşet ettiğini haykırıyordu.

Cahilliğinden azat olmuş bir münevver misali, zindandan kurtulmuş Mehmet gibi, kaldırımlarda sabahlayan bir himmet ehlinin şefkati gibi…

Ağlayan bir sabinin derdiyle hemhal olan bir ana misali, yavuklusuna hasret bir sevdalı gibi…

Elbette ki gedik ki gideceğiz, neyi düşüneceğiz, güle hasretiz, edebin derdiyiz, halin kederiyiz, suyun sesiyiz, yaprağın yüreklerde korlaştırdığı izleriz.

Biz düşününce bir değeriz, tahkik edince faziletliyiz, zekâ içinde merak edeniz.

Teslimiyette mukallitliği seçmeyiz, idrakin seyrinde serinleriz, hareket ve kuvvetin kime ait olduğunu bileniz.

Biz kulluğun itminanlığında Rahmanın huzurunda köleliğin müdriki olarak haz alan, hakkın rızası doğrultusunda efendimize olan sevgimizi!

Nefsimizden ziyade sevdiğimizi beyan ederken, içselliğimizde ne derler vehmiyle yaşayan biçareyiz.

La şerike derken ne demek olduğunun farkında olmayan zavallı inananlarız.

Bu sebeple halden, demden, meşkten, aşktan ancak idrakimiz oranında anlarız.

Yazınız çok güzel olmuş teprik ederim

Madem ki beğendiniz, zahmete girerek bir şevk bahşettiniz, siz rahmetin esintisinde nefeslenensiniz, teşekkür ediyorum.

Değerli Bir Yazar Arkadaşıma!

“iki hayatın var olduğunu ve hayal âlemin de bulunduğumuzu farz edersek, ağırlığın verilmesi gereken yeri bilenlerdendir demek yerinde olur” diyorsunuz.

Sevgili üstat; zatımla ilgili tespitleriniz için bahtiyar olduğumu bilmenizi isterim.

Makale, hikâyelerim için “devede kulak kalır” teşhisiniz biraz manidar geldi.“Nakşeden izler” anı roman çalışmamı ilgili siteye bir bütün halinde ekleme fırsatını bulamamıştım. Bu nedenle bölümler halinde yayınladım.

Bu çalışmam diğer sitelerde fevkalade revaçtadır. Bir okur sıkıntısını, tasasını asla çekmedim ve böyle bir beklentiye meyletmedim.

Zira tesirin sebebini bilendim bu bakımdan muhakkak ki heder-i nefestim.

Şiir çalışmama gelince; bu alanda çok başarılı olduğum söylenemez elbette.

Çünkü mısralarımı şair olduğum için veya bu sıfatın hasretiyle yoğrulduğum için yazmıyorum.

Hani bir hüznün nağmesi bizleri farklı hissiyat serencamında yol aldırırlar ya…

Maddeden maada bir nefes gibi… Şekliyeti şutlayan bir abit misali…

Tefekkür ikliminden haz alan bir nefeslik can gibi…

Aşkın demiyle kavrulan deveran inisiyatifi…

Cezbeye tutulmuş feveran misali bilinir ya…

Yazmak… Onu anlamak… Onun için var olmak…

Düşünmek… Neyi düşüneceğimizi bilmek gibi…

Sevmek… Hinlikten bertaraf olmayı bilmek…

Sineyi bahşedeni La şerike diyerek diyardan göçmeyi tercih etmek!

İşte değerli dost neylersin, bir acizliğin muhayyilesiyle nefeslenirken.

Atmosferde yankı bulan feryadımın ahenk sızısı serdedildiği gibi…

Bu maksada binaen okurlarımdan gelen talepler nedeniyle belki biraz fazla zaman ayırdığımı söylemek mümkündür…

En fazla şiir ürettiğim dönem, yazmaya başladığımdan itibarendir.

Ama sevgili üstat bilmelisiniz ki, o kadar güzel tepkiler alıyorum ki edebiyat çevrelerinden, haz almadığımı söylemeden geçemeyeceğim.

Şiirlerime, ilham perimin kayıplara karışması sebebiyle, bir süreliğine ara verdiğimi belirtsem çok manidar bulur musunuz?

En son yayınladığım” Nefesinle solayım” çalışmasıdır.

Fakat en çok alındığım, başlangıç paragrafında ki hatırlatmanızdır.

Hakikaten biraz yüreğimi sızlattı…

“İki dünyanın var olduğunu ve hayal âleminde bulunmak”

Demek ki yazdıklarımda bu pek fark edilmiyordu.

Hayalin eşiğinde bir emeğin döküntüleriydi… Hayal…

Ah bu hayal olmasaydı… Aşk nasıl anlaşılırdı… Nasıl yaşanırdı?

Kurtulamadığımız bir monotonluğun pençesinde yaşamak, o kadar meşakkatli ki benim için, inanın kelimelerle anlatmak kifayetsizdir…

İşte sevgili üstat şiirlerle ben hayalin meşkinde seyretmişsem, inanın bundan asla bizar değilim, çok keyif aldım, birçok yeni dost kazandım.

Yüreğimin hücresinde hapsolan duygularımın kapısını, atmosfer dostlarına açtım.

Onlarla paylaştım, sağ olsunlar kıymet verdiler, yorumlarda bulundular…

Aşk bir hakikatse onu yaşadım dersem abartmış olur muyum bilmiyorum.

Hissettiğim aşkın ta kendisiydi… Bilmeden… Görülmeden…

Sadece satırlarla yaşana bir aşk düşüne biliyor musunuz?

Şekliyeti önceleyenler biliyorum ki çok şaşıracaktır…

Kim ne derse desin şaşmayan bir esin kaynağım olmuşu!

Mısralarında bulduğum mana derinliği, hislerimi tetikliyordu.

O bir sanatçı ruhluydu… Mısralarında güftenin izleri mevcuttu…

Bir kemanın nağmelerinde dinlenseydi mısraları ne harika olurdu…

Bir ressamım hassasiyeti mevcuttu… Tuval onun ellerinde raks ediyordu…

İşte hissettiklerinizi bu haleti ruhla kaleme alırsanız…

Neler çıkıyor emeğinizden bir bilseniz…

Aşk acısını bilen kaç insan vardır… Arzunun değil, hazzın aşkını…

İşte bu güzel ve görmediğim insan aşk acısını bilendi…

Hissedendi… Bir sevendi… Sevmeyi bilendi…

Demem odur ki sevgili üstat, aniden yüreğimi yakalayandı…

Kendine katandı… Fizik kurallarını hiçe sayarak…

Tenleri mahkûm bırakarak… Hayânın içinde kalarak…

İşte her iki dünyayı da hayallerimizin zenginliğiyle güreleştirebiliriz…

Aşk bizlere manayı yaşatandır ey sevgili dost…

Aşk hak kapısında kavurandır…

Aşk gülün kokusundan, bülbülün feryadından imbiklerdir…

Yaptığınız yorumlar için teşekkür ediyorum…

Sevgi ve muhabbetlerimi gönderiyorum…

Boşverin sayın abim! İt ürür kervan yürür.Yada daha edepli bir yorum gerekirse meyvalı ağaç taşlanır. B)

Saygılarımla...

Boşverin sayın abim! İt ürür kervan yürür.Yada daha edepli bir yorum gerekirse meyvalı ağaç taşlanır. B)

 

Saygılarımla...

Ey güzellik içinde akalan can... Alakanız sebebiyle teşekkür ediyorum, hayırların sizleri bulmasını diliyorum, selam ve sevgilerimle kalınız istiyorum.

Fırsatım ölçüsünde şimdilik ancak bu hikayenizin 1. kısmını okuyabildim. Şu ana kadarki intibamı belirteyim: Cümleler çok net,duru ve anlaşılır. Sadece bu yazınıza bakarak baş kahramandan için "bir" yorum getireyim: Arayışın kollarında hayat süren şahsı remzlendirmektedir.

Keyfiyet sahibi olduğunuzu eserinizden anlıyoruz. Hikayeniz, bizlere de farklı bir cihetten farklı düşüncelerin/duyguların potresini sunmaktadır. Olayın serencamını hayli merak ederek bende şimdilik burada noktalayayım. Elinize ve emeğinize sağlık efendim.

Fırsatım ölçüsünde şimdilik ancak bu hikayenizin 1. kısmını okuyabildim. Şu ana kadarki intibamı belirteyim: Cümleler çok net,duru ve anlaşılır. Sadece bu yazınıza bakarak baş kahramandan için "bir" yorum getireyim: Arayışın kollarında hayat süren şahsı remzlendirmektedir.

Keyfiyet sahibi olduğunuzu eserinizden anlıyoruz. Hikayeniz, bizlere de farklı bir cihetten farklı düşüncelerin/duyguların potresini sunmaktadır. Olayın serencamını hayli merak ederek bende şimdilik burada noktalayayım. Elinize ve emeğinize sağlık efendim.

İlginiz, bu vesileyle himmetiniz, tahkik yeteneğiniz, muhayyileniz, atfettikleriniz, metanetiniz sizler için güzellikler dileriz, hayırlar niyaz eyleriz.

Aynı dilekler bizden size ;)

Duanız duamızdır

ve diğer hidayete talib olanlara

Şiir tadında kalınız B)

Aynı dilekler bizden size ;)

 

Duanız duamızdır

 

ve diğer hidayete talib olanlara

 

Şiir tadında kalınız B)

Çok teşekkür ediyorum, şevk hazzıyla terennüm ettiğinizi hissediyorum, halin esintisinde nefeslendiğinizi biliyorum, sizi kalbinizin sahibine emanet ediyorum.

Bilmek!

Her nefes,

Nafilemidir?

Asla!

Zerresi,

Sahibine aittir?

Hak,

Bir hakikattir?

Zan,

Cehalettir?

Kaygı,

Adavettir?

Yargı,

Garabettir?

Saygı,

Nezakettir?

Aldı,

Hassasiyettir?

Nal,

Zarurettir?

Mal,

Sahavettir?

Bal,

Bir ibrettir?

Sal,

Suyu bilmektir?

Zar,

Bir gaflettir?

Kar,

Rahmettir?

Nar,

Berekettir?

Bar,

Rezalettir?

Can,

Bir nihayettir?

Kan,

Asliyendir?

Canan,

En yakınındır?

Ar,

Edep bilmektir?

An,

Bir akibetir?

Yar,

Bir gayedir?

Edebi yönden oldukça zevkle okuduğum bu yazınızdan ötürü tekrardan teşekkür ediyoru(m)z. Hamd olsun, sitemizde, yazılarımızda gözardı edilmeyen edebi zevki sizin yazılarınızda da ön planda ve öncelikli olarak görünce içimizdeki "edebi mekan" kendisini mesrur ve memnun bulmakta. Çok noktada muzdarip olan mahzun ve mazlum olan manamız/ruhumuz, bu sanal ama ulvi ortamda kendisini renklendirebiliyor,şekillendirebiliyor.Kelimelerin sırlı büyüsünde kendisini saklayan revnakları diğer bölümlerimizle birlikte sizin de yazılarızla birlikte tadabiliyoruz...

Üstadın anıldığı/anlatıldığı sitemizde hep böyle paylaşımları beklemekteyiz...

saygılarımla

Edebi yönden oldukça zevkle okuduğum bu yazınızdan ötürü tekrardan teşekkür ediyoru(m)z. Hamd olsun, sitemizde, yazılarımızda gözardı edilmeyen edebi zevki sizin yazılarınızda da ön planda ve öncelikli olarak görünce içimizdeki "edebi mekan" kendisini mesrur ve memnun bulmakta. Çok noktada muzdarip olan mahzun ve mazlum olan manamız/ruhumuz, bu sanal ama ulvi ortamda kendisini renklendirebiliyor,şekillendirebiliyor.Kelimelerin sırlı büyüsünde kendisini saklayan revnakları diğer bölümlerimizle birlikte sizin de yazılarızla birlikte tadabiliyoruz...

 

Üstadın anıldığı/anlatıldığı sitemizde hep böyle paylaşımları beklemekteyiz...

 

saygılarımla

Gönlüm bir hicranın arefesinde halin esintisiyle ahengi ararken, mana muhayyilesi, bir hasret olarak gün yüzüne muhtaçtı. Üstadlar rahmetin şerefine nail olurlarken hayatlarını hasrettiği dava enginliği evrenselliğin güzelliklerinden seyirlerdi. İşte o vakit cefa aşk idi, safahat zilletti. Uykuya hasret gözler mihengi için ne büyük güzellikte nazar ederken, hüzün en büyük bir şevkti. Sevmek... Onu bilmek... Onun için enefeslenmek... Ne muazzam bir şerefti...

Yazmak... Onun için yanmak... Bu uğurda yaşamak... Ancak böylece anlamlı olmak... Canı, cananı, sevdayı, hülyayı aşkı hal içinde vakfetemek...

Bir yaprağın hiçliğinde ki bu ahvalim sizler için bir mna ifade ediyorsa... Onun için ancak hamd edilmelidir... Tesirin kimden olduğu bilinmelidir... Teşekürler.

Eğer Bir Bilseniz Ki!

Ey tefekkür eden can

İsmiyle müsemma olan insan

Biliyoruz ki her bir can

Farklılığı bulunan bir âlemdir

İnkişaf ve inhisar

İtminanlık bakımından

Hale bir akse da olarak

Aksetme misse

Hüzün ve yeis vardır

Bircan olarak yazma dilim ve tarzım

Acizliğimden farklı seçeneklerle

Mücehhez olamamamdan

Kaynaklandığı muhakkaktır

Yazmam hususuna gelir isek

İşte ne yaparsınız ki

Boş bir başak misali

Lafazanlığa cüret edince

Böyle oluyor maalesef

Siz lütfen kusurumuzu bağışlayın

Dilediğinizi ve değer verdiğinizi

Okumayı tercih edin şiirlerimden

Edebe ihtiyaçlı bir can olarak

Edebi bir dalda yazmak

Elbette ki haddim olamazdı

Sadece melalimi paylaşmak için

Huzurunuza çıkmaya

Cesaret edebilmiştim

İlginizden dolayı, tercihiniz

Sebebiyle sizlere müteşekkirim

Sizi kalbinizin sahibine emanet ederken

Huzur ve itminanlık diliyorum

Selam ve saygılarımla

Düşünmek Onunla El Ele Yürümeyi Denemek!

Her nedense bu günlerde sinemin daraldığını çok hissediyorum.

Muhakkak ki soruyorum, düşünüyorum, fikri teatiyi çok önemsiyorum.

Zaten bundan öte ne yapıla biliyor ki? Sessizlik içinde nefeslenme gibi!

Hadiselerin mücbir sebepleri belli değil mi? Yıllara sâri bir illet misali.

Ceddim hani bir zamanlar demişti ya! Kulak asan mı var sanki!

İnsan olma özelliğimizin dahi tartışılıyor olması dahi kimlerin derdi sanki?

Hayatın anlaşılması, hadisatın zuhuru, ebet ve ezelin hala bir tefekkür muhayyilesiyle bilinmiyor olması ne kadar gariptir lakin ne yapıla bilir ki?

Teknik açılımlar insanlığın huzur ve teminatı muvacehesince tasnif edilmesi gerekirken, asırlar boyunca hangi maksada binaen kullanıldığı aşikâr değil mi?

Saygı kimlere duyulur, sevgi kimler için zorunludur, münasebet sınırı hangi ölçüler sebebiyle meşrulaştırılır, kültürel alt yapı neden sürekli asimile ye uğratılır çok anlaşılır olmasa gerekir.

Bireysel olarak katkı payımız oranında söz hakkımız ne kadar mümkün! Neden kolluk kuvvetleri hala bir ürperti nedenidir? Bizim için görev yaptıkları bilinmesine rağmen. Bir illegaliteye bulaşmamıza rağmen. Kendi çocuklarımız olduğunu bilmemize rağmen.

Neden devlet ve organları halkımıza bu kadar mesafeli bir duruş sergilemek durumunda kalırlar çok anlaşılır olmasa gerek! Neden kolluk kuvvetlerinin asayiş adına görev ifa ettikleri mahalli noktaların adı “karakoldur”

Oysaki bu merkezler huzurun ve sürurun temini için var olan merkezlerdir. Anlaşmazlığın, nizamsızlığın kişi hak ve özgürlüklerinin temininin sağlandığı mekânlardır. Ancak ne kadarı mümkün oluyor düşünmemiz gerekmez mi?

Benim devletim, bizim devletimiz derken milli duyarlılığımızı meydanlara taşırken, sükûnet tavsiye edilirken, kanlar dökülürken sanki hala bir karmaşa içindeyiz!

Büyük Ortadoğu projesi kavramını hatırlayalım, kimlerin ihdas ettiklerine şöyle bir bakalım, arzı cihanı demokrasi vaatleriyle işgal eden müstekbirleri unutmayalım. Lakin bir stratejik ortaklığımız sözde de olsa devam ettiriliyor.

Neden? Kuvvetin merkezi, gücün temsilcisi dünya ülkelerinin hamileri olmaları sebebiyledir zannederim. Ki dikkat ederseniz savaşın sebebi, asayişi kendi heva ve heveslerine göre tanzim eden zamane tağuti tuğyan güçleridir.

Kendi ülkelerinde dahi huzur ve güvenliği sağlayamayan, tabalarını zorunlu kölelikte daimiliğe alıştıran, insanları düşünmekten alıkoyan asi bir sistem!

Tüketim toplumlarının genel hastalığı hala ne zaman deşifre edilerek, bizim insanlarımızın manasına bir önem arz ederek, insanlığın düşünmek mefkûresine zenginlik zuhur edecektir. Halin seyrinde esinlenecektir, ahiri netleşecektir.

Sevmeden bir müşterekliğin içinde nefeslenmek bazen o kadar zor gelir ki, kurulmayı arzu edersiniz sinenin derinliğinden.

İnsan bu! Manasında ki ahenk, muhayyilesinde ki ezeli koku, fıtri güzellik donatısı, bu manada ki hazzı ihsan eden aşkı, tefekkür ikliminde ki her aldığı nefeste ki teyakkuzu nasıl izah edilebilinir ki?

Nebatat! Ne kadar berrak bir senfoni, hilkatinin esenliğinde adımlayarak maddesine bir anlam katarak, güzelliğini insanlığa sunarak ahirin izlerinden yürümek… Şevk vermek… Sebebini bilmek… Hikmetini nefeslenmek… Dirilmek!

Tahkik yeteneğimizi geliştirerek öncelikle kendimizi sonra ayalimizi sonra sevdiklerimizi hilmin esenliğinde, hataların acizliğinde, tekebbürün hadsizliğinde dilerseniz yeniden bir düşünelim.

Kimliğimizin anlam bulduğu tüm güzelliklerin başka canların baharlarındayken düştüğümüz acziyeti, gücümüzün seviyesini, hissiyatımızın bahanesini bilirken.

Şefkate aç yetişmiş bir gönül, gülün değerini ne kadar anlar ki? Şefkate boğulmuş gönüller dikenin hikmetinden anlamadıkları misali!

Yılışık, şımarık yetiştirilen nesillerin gülizarda tepinmeleri ahenksizliği gibi!

Hadsizliğinden kaya neden olan bir arsızın, “kaskom var kardeşim” diyebildiği gibi. İnsan, insan olduğu için düşünen, akledendir başka bir ifadeyle adam gibidir.

Kulluk hukuku nedir bilir, mecburdur, icbardır, mutlak bilmelidir. Zira insanlığın gereğidir. Aidiyetin nedenidir, ahirin sebebidir, mizanın ölçeğidir.

Öncelikle insan kendine saygılı olmalıdır. Saygı çok iyi tanımlanmalıdır. Kimler için duyulacağı bilinmelidir. Yoksa sevgi bilinmeyen serdedilen olarak bilinir.

Mükellef olanla olmayanın farkı gibi! Bunun şartlarının gereği sadece belirli bir yaşa gelmek olmadığı bilindiği gerçeği, tefekkür edilince öğrenileceği hakikati.

Müstekbir: Hakkı olamadığı halde hakları gasbeten, hak ilan eden demektir.

Müstezaf: Hakları gasp edilen, ellerinden zorla alınan insanlar demektir.

Mükellef: Her şeye boyun eğen, sebebini merek etmeyen, ne verirlerse şükreden değildir! Maalesef bir çarpık kader telakkisiyle insanlar uyutulmaktadırlar.

Ne anlama geldiği düşünenler için muhakkak ki bilinmelidir. Açılımları tefekkür edilmelidir. Bu manada akıl neden çok önemlidir haliyle sahipleri tarafından merak edilmelidir.

Manasını kaybetmeyen bir insan, asla ve kat’a hiçbir nesneye zarar verme lüksleri bulunmamaktadır. Zaten aşk bunun için asli bir ihtiyaçtır.

Lakin kimlerin nasibidir, gayret nerdedir, tefekkür halin seyrinde sebebini bilmektir, onun verdiği hazla nazar edebilmeyi tercih etmektir.

Sevemeden diyarı terk etmek, aşkı bilmeden ahkam kesmek ne acıdır!

Akşama Yakın Bir Vakitti.

Akşama yakın bir vakitti.

Kuşlar o kadar güzel uçuyorlardı ki hürriyetin yekparesinde bir nefes sıhhat gibi.

Oldukça canlı ve diri bir keyfiyette, hilkatleri mucibince, rızklarının taksimince!

Semanın haşmeti, maviliğin enginliği, bulutların serpilişi bir nizamın ölçüsüydü.

Etrafımız oldukça kalabalıktı, muhtelif seslerin can havliyle çıktığı, meramların paylaşıldığı, dikkatlerin bir yöne doğru çekilmek dilendiği bir ortamdı.

Her bir arkadaşım bir güç gösterisine soyunmuştu sanki. Aslen güçsüz olanlar dahi her zaman ulaşabileceği bir babası veya annesi olduğundan, evleri yakın bulunduğundan daha çok baskın çıkıyorlardı.

Top oynansa, maç yapılsa, met değnekte olsa, yakarda karar kılınsa, tıpta oynansa, saklambaçta varsa yinede pek değişen bir şey olmuyordu bu meyanda.

Uçurtmalarımız çok olmuştur, topaçlarımız nasılda zınılayarak ses çıkartırlardı.

Bir kaş arkadaş uçurtma sevdasıyla gökyüzünde seyri âlem ederken düşlerimiz, hülya sağanaklarımız, kursağımızda kalan umutlarımız sayfalarını açardı sanki!

Bir ayçiçeğinin kalpaklarında, bir mısırın sümbül yelpazesinde, bir nohudun metanetinde, bir karpuzun masumiyetinde, bir kavunun dirayetinde, bir çileğin zarafetinde, bir domatesin hazırlığında, bir biberin süzülüşünde farklı farklı!

En heyecanlı anlarımızda annemizin gel diyen amir sesi ne de hoşnutsuzdu!

Babalarımız sanki daha bir masumdu, çok yüz göz olmazlardı, çalışan dirayetli pervanelerdi. Annelerimiz sabrın demi, sevginin seli, hoş görünün nefesiydi.

Ablalarımız can yoldaşımız, yardım sağanağımız, kaygı yumağımız canlardı.

Ağabeylerimiz sanki daha katı, yaptırım noktasında karalı, müsamaha açısından çok sıkıntılı olanlardı.

Komşularımız ne kadarda birbirinden farklı insanlardı. Bir kooperatif marifetiyle bir müşterekliği bulunan, çok değişik mekânlardan gelmek zorunda kalanlardı.

Kültür farkı o kadar sarih olandı ki, tercih sebepleri dikkate şayan olanlardı.

Bir Ahmet amca vardı ki sakin bir adamdı, eskilerin klup sigarasını çok içerdi.

Hasan amca canı tez olan her bir olayda bir tutam tuzu bulunan farklı insandı.

Fethi amca çok ciğerpare olan bir amcaydı, tebessüm yüzünden asla eksik olmazdı, çok narin kızardı, her vakit yardıma koşan değerli ve dost bir insandı.

Ama Hatice teyze yani hanımı tam tersi, asık suratlı, iddiacı, layardımcı olandı.

Hani derler ya tencere yuvarlanıp kapağını bulmuş tesellemesi misali gibi.

Evlerinin tek oğlu durumunda ki Mehmet çok şımartılmıştı. Babasının avcılık lakabı bulunan Mehmet’e kimseler söz edemezlerdi. Ne kadar çok şımarsa da!

Çok haksızlık yapsa da, onun her hareketi birilerince masum karşılanırdı. Çünkü avcı olan Ahmet amcadan çok korkarlardı. Lakin Ahmet amca bunlardan habersiz olan, kendi işleriyle ilgili çalışmaları bulunan çok sakin bir insandı.

Bizler uzaktan da olsa bir kötülüğüne şahit olamadığımızdan azda olsa onu severdik. Oğlu Mehmet’i hiç sevmediğimiz halde, onu şımarttığını bildiğimiz nedenle diyemem, çünkü onu hiç yüz göz olurken görmemiştik.

Bir gün yine uçurtmalarımızı uçururken şımarık Mehmet bir diğer arkadaşın ipini kopartmak için, uçurtmasını kaçırtmak için saldırmıştı.

Mağdur olan arkadaşımız Sait ne kadar sabrederek dirense de, bizler bir gayret göstersek te tüm çabalarımız nafileydi. Mehmet’i bir kere hırs basmıştı.

Çok rahat dövebileceğimiz bir arkadaştı lakin onun babası acı olan bir adandı!

Ara da olsa omzunda tüfekle gezdiği görülürdü. Farklı kıyafetler eşliğinde.

Mehmet mücadelesine devam ederken mağdur olan arkadaş Sait’in babası işten geliyormuş duyduğu sesler onun dikkatini çekince koşarak geldi ve sevimsiz mücadeleyi gördü.

Ayırmak için yüksek sesle müdahale etse de Mehmet artık dut durak bilmiyordu.

Hakaretler yapmaya başladı, salim amca fazla dayanamadı ve Mehmet’e bir fiske vurdu.

Mehmet ağlayarak koşar adımlarla babasını çağırmaya gittiğini haykırıyordu.

Bir müddet sonra Mehmet anne ve babasına her ne anlatmışsa bir fırtına koptu.

Mehmet’in babası tüfeği elinde soluk soluğa koşarak geldi. Salim amcanın oğlu Sait’in uçurtmasını hedef alarak tüfeği ateşlemişti.

Bizlerde korku ile havada ki uçurtmaya bakıyorduk.

Uçurtma tam ortasından delinmişti ve çok fazla direnmeden elektrik direğine dolandı ve arada çaresiz bir şekilde kalmıştı.

Tüfeğin saçmalarından nasibini alan üç tane kuşta cansız bedenleriyle yere öylece düşmüşlerdi.

Hırsın, mantıksızlığın, ahmaklığın bir yaşı olmadığını o kadar bariz bir şekilde görmüştük ki şaşkınlığımız ayyuka çıkmıştı.

Başlangıç paragrafında neler söylemiştik oysaki!

Kuşlar o kadar güzel uçuyorlardı ki hürriyetin yekparesinde bir nefes sıhhat gibi.

Oldukça canlı ve diri bir keyfiyette, hilkatleri mucibince, rızklarının taksimince!

Semanın haşmeti, maviliğin enginliği, bulutların serpilişi bir nizamın ölçüsüydü.

Ne kalmıştı bunlarda artan geriye sadece terbiye edilmeyen, tefekkürle şekillenmeyen, ahirle özleşmeyen, mizanla bütünleşmeyen fiiliyatlar.

Gözyaşından başka bir şey kalmamıştı. Üzülenler çok fazlaydı. Hafızalarına kayıt düşenler en bahtsız olan zavallı masum çocuklardı.

Düşünmek onu tercih etmek, insan olmanın erdemiyle nefeslenmek demektir.

Mihengim!

Sahilin sessizliğinde,

Mehtabı yaşarken;

İçtenliğin ve zarafetin,

Dalgaları kuşatmış görüyorum.

Öyle bir duruşun var ki,

Cazibeler yumağı olmuşun,

Aldığım nefeste kokluyor,

Verdiğim solukta sana konuyorum.

Gördüğüm her yerde,

Seni görüyor ve öylece yudumluyorum.

Uyanık iken rüyaya,

Aç iken suya kanıyorum.

Issızlığın serinliğinde,

Seni terennümle anıyorum.

Benliğimi bitap ettin,

Sineme gülleler attın,

Takatsiz bırakıp, hicrana kattın.

Duygularımın zirvesinde,

Anılarımın gölgesinde,

Öyle mesrur haz, yaşıyorum ki,

Sana, Müteşekkir kalıyorum.

Dalgalar yüzeyde kasvetli,

Derinler sakin sinemdeki,

Hislerim seninle kaim,

Görünüşüm aldatmasın sakın.

Kışın güneşi arar yazın,

Serinliğine dalarcasına,

Seni hissetmezsem,

Hayıflanıyor kalıyorum.

Ritmin vurguladığı,

Meşkin sorgulandığı,

Ahenk derinliğinde,

Sinemdeki bakire,

Mertliğimde ellerimi,

Sana açıyorum.

Sayın Abim yine döktürmüş gönlündeki güzellikleri latif bir şekilde !Bununla birlikte bizim de duygularımıza tercüman olmuş B)

Sayın Abim yine döktürmüş gönlündeki güzellikleri latif bir şekilde !Bununla birlikte bizimde de duygularımıza tercüman olmuş B)

Bilseniz ki ne kadar memnun kalıyorum, yazılan mısraların dostlar tarafından bir değere layık görülerek kıymet atfedilmesi sebebiyle. Teşekür diyorum.

Yiğidi öldür ama hakkını ver demişler.Bizimde elimiz dilimiz mahkum.Başkasına gönül el vermiyor. B)

Doğru söze ne denir? B)

Nihayet bu bölümü de okuduk. Gerçekten çok güzel. Fazla lafa ne hacet. Biz de kendimizi dördücü bölüme yönlendirerek bu anı-hikaye tarzı yazıyı solumaya devam edelim.

Yalan yere yemin edene değil de ettirene yazık! Yazık! Bu zihniyet ancak mazlumun ahını almış bir zihniyet. Bundan kime ne fayda olacak...

Devamını bekliyoruz. :rolleyes:

Yalan yere yemin edene değil de ettirene yazık! Yazık! Bu zihniyet ancak mazlumun ahını almış bir zihniyet. Bundan kime ne fayda olacak...

 

Devamını bekliyoruz. :rolleyes:

İnşaallah diyerek sevgi ve muhabbetlerimi beyan ediyorum.

Nihayet bu bölümü de okuduk. Gerçekten çok güzel. Fazla lafa ne hacet. Biz de kendimizi dördücü bölüme yönlendirerek bu anı-hikaye tarzı yazıyı solumaya devam edelim.

Katkılarınızdan mütevellit çok teşekür ediyorum, sevgi ve saygılarımla güzellikler diliyorum.

Nakşeden İzler (anı Roman 5)

Ben Osman Cilasun beyi aramıştım, yok mu kendisi dedim, efendim kim arıyor acaba, burada kendisi deyince, rahatlamış bir eda ile ben Kayseri’den Mustafa Cilasun dedim.

Efendim bir saniye hemen bağlıyorum ve ben yutkunurken Osman ağabey alo Mustafa dedi.

Ağabey nasılsınız inşallah iyisinizdir, diyerek hatırını sordum, teşekkür etti ve ne yaptığımı merak ettiğini söyledi, kısaca izah ettim, iş aradığımı anlattım.

Mustafa Bursa ya gelmek ister misin, oradaki fabrikamıza senin gibi Meslek lisesi mezunlarına ihtiyacımız var, sonra senin geleceğin için planlarım söz konusu, ne dersin deyince, tabi neden olmasın gelirim ağabey dedim.

Haydi, öyleyse durma bir arabaya atla, şu adrese hemen gel bekliyorum, peki görüşmek üzere diyerek, telefonu kapattık.

Ben aslında evimizin bir oğlu olduğum için, annemle, babamla fakir hanemizde kalarak, altı yıl Ankara da kaldığım çileli günlerimde, hasret dolu yüreğimle Kayseri’yi yeni bulmuş kavuşmuştum.

O yüzden, buradan ayrılmak istemiyordum, zira geleli henüz üç yıl olmuştu. Huzur buluyordum, memleketimden şu an işsiz kalsam bile.

Erciyes dağının haşmetli duruşu, baktığım an içime serinlik sunuşu…

Ali dağının, sakin ve mahzun oluşu…

Yılanlı dağın, ürperten yalın yokuşu…

Erkilet’in, tepe noktada ki kulenin konuşu, her zaman benim huzur ve sırlarımın sığınağı olmuşlardır.

Fakat çare kalmamıştı artık pekiyi demiştik, bir kere üstelikte işsizdik, annem, canım babam üzülmüştü, boş ver gitme biz sensiz ne yapacağız, demişlerdi, fakat başka bir alternatif yoktu.

Hazırlığımı yaptım, gurbete alışıktım, ne çileler çekmiştim, hayat mücadelesi verdiğim yıllarda, ekmek parası kazanmak uğruna.

Sabırla yudumladığım, haksızlığı, zulmü bir tecrübe olarak sineme kalın harflerle yazmıştım bin kere.

Valizim bana bakıyordu haydi durma artık vedalaş diyordu.

Babam ve annemle vedalaşıp terminale vardım, etrafa şöyle bir baktım, yüreğimin derinliklerinden gelen bir ah ki, hışımla salıverdim, durmadım ve otobüse doğru adımladım.

Sormadım bile kimseye, efkârlıydım, tahmin ederek araca daldım, koltuk sıra numaramı aradım, cam kenarı olduğunu anladım, yol arkadaşımdan müsaade alarak, yerimi aldım.

Teypte bir şarkı çalıyordu, sanki ritmik melodisi ve mısraları yolculara yüreğimi tercüme ediyordu.

Bakıyordum camdan dışarıya, dalıyordum hiç bir şey fark etmiyordum, tabi görevlinin biletinize baka bilir miyim diyene kadar.

Uzattım bileti, teşekkür etti verdi, bende anlamadım niçin bilete bakması gerekti.

Nihayet otobüs kaptanı, hayırlı yolculuklar dileyerek, aracı hareket ettirdi.

İlerliyordu araç, o zaman trafik ışığı, felan pek yoktu, hızlanıyordu.

İçim gidiyordu, sonbahar mevsimiydi sanki Kayseri gözümde yaprak, yaprak bir, bir dökülüyordu, yapacağım hiçbir şey yoktu.

Sıkıcı olduğu kadar, yorucu yolculuktan sonra nihayet, Bursa ya gelince kurtulmuş olduk.

Beni karşılamaya gelen bey, Sabri isminde gözlüklü, biraz tarama özürlü, ince uzun boylu, kumral, füme renginde takım elbiseli, gözleri çakı gibi sanki uyanık olduğu her halinden besbelli.

Merhabalaşıp tanıştık, o da benim gibi Kayseri’liymiş, bunu duymam bile beni teselli etmeye yetti.

Özel aracına bindik, biraz yol aldıktan sonra, selametle evine geldik.

Maşallah konuşmaya hasret kalmış gibi, evveliyatından başlayıp, şu anki iştigalini bir solukta anlatıverdi.

Oda çok macera yaşamış, uzun yolda kaptanlık yapmış, haksızlığa dayanamamış, trafik polisleri ile kavga yapmış, o günkü gazetelere sür manşetlik haber olmuş, dolayısıyla kaptanlıktan kovulmuş.

İş ararken amcazadem Osman Bey elinden tutup, Bursa da yeni devraldığı fabrikaya çok az bir hisse vererek, sahiplensin diye yönetici yapmış.

Osman ağabey sürekli İstanbul’da kaldığından, Sabri bey oranın tek sorumlusu ve karar vereni olmuş.

Erkenden kahvaltı yaptık, Bursa’nın pilot sanayi bölgesindeki, İteks a.ş.ünvanlı fabrikaya vardık, oradaki personelle tanıştık, tokalaştık, idareci arkadaşlarla biraz konuştuk.

Refakatçi oldular, bölüm ve kısımları göstererek, işin oluşum ve ahengini bir solukta önüme koydular.

Daha önce geleceğimi duymuşlar, patronun amcasının oğlu olduğumu öğrenmişler, gıyabımda müessese müdürü olarak görmek istediklerinin kararına vermişler.

Bunu benim yüzüme karşı söylediler ama zorlandılar, zira çok belirsizlikler vardı.

İşi tamamıyla öğrenip, tespit ve tayin eden olamayınca, piyon olmaktan başka seçenek kalmaz, ben bunun bilincindeydim ve taltifle oyuna gelmeyecek kadar, insan psikolojisini özümlemiştim.

Hayatıma nakış güzelliğinde işlenen ve iliklerime kadar nüfus eden, hiç silemediğim ve sürekli üzerimde taşıdığım, tecrübe olarak kalan silinmeyen izler, benim mihengim, yoldaşım olmuşlardı.

Fabrikada, iki vardiya olarak çalışılacak, sürekli mesaiye kalınacak, yüklü siparişler olduğundan, iplik balyaları hazırlanıp teslim edilecek, gerekirse fabrikaya takviye işçi alınacak, kararına varılarak ilgililer uyarıldı.

Öyle bir iş vardı ki heyecanlanıyordum, annem, babam ve Kayserim güzel memleketim nerede kaldı, inanın çalışırken unutuyordum.

Yatsı namazımı zor kılıyor, uzandığım yerde uyuya kalıyordum.

Yorulmuyor, keyif alıyor ve özellikle hoşlanıyordum, Allah işsiz kalanların yardımcısı olsun çünkü o psikoloji çekilir, tahammül edilir gibi dert değil.

Yirmi dört saat fabrikada kalıyor yetiştiğim her işe koşmaya çalışıyordum.

Fakat zaman öyle hızlı akıyordu ki, yapacağımız işleri yetiştiremiyor, yeni oluşumlar ve sıkıntılar durmuyor devam ederek geliyordu.

İşin yoğunluğu beni öylesine içine almış ve sarmıştı ki, tam beş ay geçmiş olduğunu her nasılsa pek fark edemedim.

İlk önce vardiya amiri oldum, mahiyetimde elli beş kişi çalışıyor, on iki saat mesaiye kalınıyor ve beş kazan mal (iplik)boyaya hazırlanıyordu.

İthal boyalar son derece hassas bir şekilde tarafımdan tartılıyor, asit’i katılıyor en uygun biçimde karıştırılıyor ve kazan içinde belirli bir sıcaklığa getirilmiş, hazır bekleyen suya katılarak, kazanın kapağı kapatılıyor, kelepçeler takılaşarak, vanalar açılıyordu.

Yüz derece ısıya kadar kaynatılıp, ipliğin boyayı çekmesi dolayısıyla kıvamına gelmesi bekleniyor ve bir müddet sonra kazanın kapağı açılarak, soğuması bekleniyordu.

En ufak bir yanlışlık yapılırsa, defo ve abraş meydana gelir, yapılan tüm çalışmalar heba olur, işverenin suratı asılır ve abraşlı mal hiçbir işe yaramadığından bir kenara konarak bekletilirdi, daha sonra değerlendirmek üzere.

Böyle durumlarda suçlu aranır, fakat maalesef bir türlü bulunamazdı.

Çünkü iplik boyama işlerinde, on beş yıllık tecrübesi olan, kendini bulunmaz bir bursa kumaşı olarak sunmayı başarmış bir insan var karşımda.

Ve çok kıymetli, değişemez olduğunun zehabına kapılarak, her zaman içebilen, kazancını dost edindiği kadınlarla yaşayan ve bundan hiç bir vakit gocunmayan bir insan.

Bu gayri meşru yaşantısını, siyah bir şavrole taksiyi seçerek zenginleştiren ve bu araçla gece, gündüz gezmeyi marifet sayan bir insan.

İşleri bir alt kademede bulunan görevlilere havale ederek kaybolan, meşhur Mehmet ustamız vardı ve benim karşı vardiyamın amiriydi bu insan.

Neredesin diye sorulunca sürekli mazeret ileri sürebilen, oldukça kurnaz olan, kalender görümünde, babacan tavırlı olmayı becerebilen bu insan.

Ufak boyu, yeşil gözlü, hafif göbekli, biraz tarama özürlü, bir insan.

Çalışanların Mehmet ustanın her işlediği haltı bildiği halde, maalesef çaresizlik içinde sessiz kalmalarına hala şaşarım.

Şaşkın bakışlarla suçu üstlenmek zorunda kalmaları, aksi bir davranış durumda, anında işten çıkarılma korkusunu yaşayarak sigorta adına sabrettikleri, meşhur Mehmet usta ve ekibiydi.

Sürekli onun vardiyasında, bir iki kazan mal defolu çıkar, oda kendini kurtarmak adına çalışanları suçlar, onlara sürekli fırça atar, böyle giderse hepsini kovalayıp yeniden kadro kuracağını söyleyerek,

Zavallı işçileri sindirir, vardiya dönüp gece mesaisine kaldığı zaman, odasına çekilerek âlemine dalardı.

Ben bunların hepsini tespit ediyor, fakat seslenmiyor, sabrediyordum, zira benim işim bunlarla uğraşmak değildi.

Kendi vardiyamda sosyal yapının şartı olarak gördüğüm, iş verimliliğinin mutlaka artması adına telakki ettiğim, arkadaşlık ve muhabbet rüzgârının esmesini temin adına, sürekli yenilikler yapıyordum.

Çalışma ortamını, herkesin benimsediği, güven duyduğu, huzur bulduğu, saygı ve sevginin önemsendiği, herkesin mutlaka dinlendiği, bir ortam esenliğine götürüyor ve yoğun bir şekilde koşturuyordum.

Bayan arkadaşların sayısı, yirmi kişiye yakındı, her birinin ayrı derdi var, çoğunun bağrı yanıktı.

Hayat mücadelesinin verildiği bir ortamda, kaderlerindeki fırtınanın, onları kum taneleri gibi çok faklı yerlere savurmuş olduğunu öğreniyorum.

Hüzün, kaygı, her zaman bol idi, ümit ise oldukça azdı, fakat çok kıymetliydi, ufukta belirdiği zaman, bakan gözler kiminse, ışıl ışıl canlanır, yanardı.

Hayırdır inşallah, bugün daha iyisin dendiği vakit, bir anda, gönül rahatlığında, heyecanının refakatinde, soluk, soluğa anlatırlardı.

Paylaşırdık, elimizden gelen katkıyı, esirgemez yapardık, umursamaz olamazdık, çünkü kaynaşmış, zor olanı başarmıştık, bir aile ortamı esenliğinde, sıcak ve samimi birer dostlar olmuştuk.

Böyle çalışma ortamlarında, başarısızlık, barınamaz, mekân tutamazdı, çünkü husumet yoktu, karalama, kaypaklık ve özellikle yalan hiç kıymet bulamıyordu.

Ön yargı ile beslenmek, arkadan çekiştirmek kabul görmüyordu, dinlemeden mahkûm etmenin, haksızlık olduğu bilinci yerleşmişti bir kez.

Böylece insanlara şırınga edilen;

Toplumsal hastalıklara, geçit yoktu, hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için, seferber olmuştuk, kenetlenmiş bir bütünlüğe giden yola, gönül koymuştuk.

Çalışanların geneli, vasıfsız olduğu için, kısa zamanda tarafımdan yetiştiriliyor, vasıf kazanması sağlanıyordu.

Onun geleceğini de bir anlamda, düşünmek zorundaydım.

Yeter ki, harbi, mert, dürüstlükten taviz vermeyen, şahsiyet bütünlüğünde ufku saf, yalak ve salak olmasın.

Bu ilkeler benim olmazsa, olmaz şartlarımdı.

Sinemde oluşmuş ve oturmuş değişmez kanaatimdi!

İnsanlar yaşadıkları sürece, mutlaka hata, yanlış veya suç işleyebilirler, bunlar mümkün olan fiillerdi, nihayetinde insan değil mi?

Haiz oldukları şartları ve sosyal dokuyu, araştırıp sorgulamadan bu oluşum ve açılımları analiz etmeden, insanları mahkûm etmeye kalkarsak, bir anlamda zulmetmiş sayılırız.

Ve işte o zaman; temelden hatayı bizler yapmış oluyoruz.

Çünkü temel konularda tercihleri fertlere bırakmıyoruz, önlerine koyduğumuz tercihi yapmaya, bilakis bizler zorluyoruz.

İnsanların inisiyatif hakkını, bilerek gasp ediyoruz, dolayısıyla belki farkında bile olmadan, asıl yanlışı bizler yapıyoruz.

Şu anda bizleri yargılayacak, bir kimse çıkamıyor, zira gücün bu gün, bizlerde bulunuyor olması yeterli görünüyor!

Zavallının zaten mecali kalmamış ki, haykırsın haksızlığı var gücüyle.

Yine onlara durmadan, sizler ne bilirsiniz, düşünemezsiniz bile, sadece söyleneni yaparsınız demiyor muyuz çoğu vakit.

Her zaman kendi akıl ve zanlarımızı ön plana çıkartarak, onlarda akletme, tahkik etme, imkânını tanımadan tahayyül diye bir şey bırakıyor muyuz?

Bunları bizlere yaptıran her ne olursa olsun, sermaye, politika, makam veya şerrimizden korkulan zulmümüzdür.

İster kabul edelim veya etmeyelim azgın bir nefis için ne fark edecek.

Eğer hakkıyla düşünürsek, bunların pek çoğunu, aynı şartlara haiz olarak elde etmemişizdir.

Mutlaka çok önemli desteğimiz veya desiselerimiz mevcuttur.

Yok, eğer hak ederek gelmiş isek, enaniyetimiz veya farkında olmadığımız tekebbürümüz, bunları bizlere yaptırmaktadır.

Çünkü halkın kucakladığı, her müspet tavrın arkasında, objektif ahlak, şeffaf yönetim ve mutlaka hakkaniyet vardır.

Bu hareket sosyal bir gerçektir, bunu fark ederek göremeyenler, ne hazindir ki; zavallılar ve terapiye ihtiyacı olan, biçarelerdir.

Fabrikanın bir bölümünde, mescit olarak ayrılan, küçük, kare biçiminde olan, mesai dâhilinde her türlü gürültüyü cömertçe içine alan, koyu yeşil halı ser döşeli, odaya bir somya yerleştirip, burayı lojman niyetiyle kullanmak zorunda kalıyordum.

Güya hedefimiz fabrikadaki her faaliyeti öğrenmek ve özümsemekti!

Fakat kaldığım yer, dinlendiğim mekân beni sıkıyor, daha çok yoruyordu, kendimi dinlemem mümkün görünmüyordu.

Kimseye söylemiyor, sabrediyordum, istiyordum ki, amcazadem, tespitini yapsın, bir gün yerimde yatsın, benim hissiyatımı anlasın ve çözüm arasın.

Bir akşam benim gece vardiyamda geldi, saat 02.45 e kadar çalıştı, aynı bir işçi konumunda, röleleri taşıyor, istif yapıyor, makine’nin başına geçiyor, ipleri sarıyordu.

İlgisizdi, son derece yoğun olduğu gözleniyordu, zihni kaldığı mekânda değil, başka ufuklarda dolaşıyordu.

Yorulmuş olmalı ki, işlerden sıyrıldı, bana doğru yaklaştı Mustafa senin yattığın yer müsait mi, yatmayı düşünüyorum, ne dersin dedi.

Tabi müsait buyurun gidelim diyerek, refakat ettim, yatağı açtım, yardımcı olacağım bir şey var mı, diye sordum, teşekkür etti sabah görüşür, konuşuruz seni epeydir dinlemiyorum, bu fırsatı bulmuş oluruz dedi.

Dolayısıyla bende hayırlı geceler dileyerek ayrılmak zorunda kaldım.

Sabah Osman ağabeyin isteği üzere, saat 06.30 da uyandırdım, dinlenmiş görünüyordu, işlerin nasıl gittiğini sordu, gayet güzel geçti, bir vukuatımız olmadı dedim.

(devamı nakşeden izler 6 da)

Nakşeden İzler (anı Roman 6)

Fakat benim nasıl olduğumu, neler düşündüğümü sormasını bekliyordum merakla, maalesef beklentim boşa çıktı sormadı.

Fakat Mustafa şu ana kadar gösterdiğin başarı, herkesi şaşırttığı gibi beni de oldukça sevindirdi.

Sabri Bey her fırsatta seni överek, gurur duyduğunu söylüyor, işleri tamamıyla deruhte ettiğini anlatıyor.

Mehmet usta bile zorlandığı vakit, sana koşuyormuş, amcamın oğlu olarak, bana bu duyguları yaşattığın için, sana teşekkür ederim, bir sıkıntın olduğu zaman hiç çekinme, beklerim diyerek tokalaştı ve

İstanbul’a hareket etmek için aracın gaz pedalına bastı ve uzaklaştı.

Ben yine sırlarımla baş başa kalmıştım, tespit ettiğim onca problemleri, içime gömerek, zamana sabırla havale etmiştim.

Bir gece uyuyamamıştım, saat 04.35 civarı ab dest almak niyetiyle kalktım, lâvaboya doğru yönelip adımlıyordum.

Boyaların bulunduğu yer, önemli olduğu için, idareci haricinde kimse giremezdi, üçer gram karıştırılsa, renk değişik çıkar, birçok maddi zarar olurdu.

Çok farklı sesler geliyordu, irkildim emin olmak için silkindim ve yeniden kulak kesildim, acayip seslerin devam ettiğini fark ettim.

Teklifsiz kapıyı açtım, baktım ki ne göreyim şaşırdım kaldım, tabi biraz bocaladım, gözlerimi açtım, sonra hiddetimi şu sözlerle sıraladım.

Eğer sizi bir daha böyle, uygunsuz biçimde görürsem, kimseye söylemem önce ben sizi kitlerim, açılamazsınız diyerek konuşmaya devam ettim.

Bunu böyle bilin dedikten sonra, orayı terk etmelerini söyleyerek, hışımla gözlerine baktım, onları silkelememek için kendimi zor zapt ettim,

Başları öne eğik şekilde kaybolup gittiler, meşhur Mehmet usta ve evli olduğu halde, namustan arınmış bulunan ve maalesef burada çalışan güya yetkili bayan.

Çalışan bayanlar içinde, Bursa hürriyet mahallesini iskân tutmuş Bulgar ve Romen göçmen vatandaşlar çoğunluktaydı.

Çalışanların genelini oluşturan onlardı ve bu insanların yapıları, adetleri oldukça farklıydı, mesela; bayanlar, erkeklerle güreşmekten sakınmıyorlar, gayet doğal diyorlardı.

Mehmet ustada sağ olsun bunu fırsat bilerek hiç sıkılmıyor ve çok rahat bir şekilde değerlendiriyordu.

Terfi etmek isteyen, rahat işi benimseyen, izine ihtiyaç duyan, Mehmet ustanın vardiyasında, kime gidecekti elbette ve üstelik tek yetkili olan Mehmet ustaya, o ne derse onaylanır, mesele çıkmazdı.

Ama Mehmet usta sürekli, hata yapar, beş kazan iplikten en az iki kazanı abraşlı(bozuk) çıkar, hayrola neden verim sürekli düşüyor, diye sorulunca bazen,

Elektrik kurumunu, bazen sigortanın attığını, eh mazeret bitmez ya Mehmet ustada, bazen de motor arıza yaptı der çıkardı.

Acaba doğrumu söylüyor demezler, tamam usta canın sağ olsun, hafta sonu acısını çıkartırız diyerek, zavallı garibanları karşılıksız olarak çalıştırırlardı.

Elemanların hafta sonu, dinlenmeleri, en doğal ihtiyaçlarını gidermeleri, aile fertleriyle bir gün dahi olsa,

Bir araya gelmeleri, dertleşmeleri onlara sorulmadan, başkalarının hataları yüzünden, hafta sonu tatillerinden haksızca mahrum edilerek, çalıştırılmaları beni kahrediyordu.

Tabi işveren temsilcisi Sabri beyin işine geldiği için, problem çıkmıyordu.

Fakat iş veren kim.!asıl patron hangisi !

Çalışanlar tarafından pek bilinmiyordu.

İstanbul da ikamet eden, oradaki pazarı genişleten, sürekli siparişleri artıran amcazadem Osman bey, haftada bir gün zor geliyordu.

Diğer azınlıkta olan hisse sahipleri, nadiren gelirler, hafta sonu araçlarını temizlerler, asıl işleri olan fabrikalarına giderler, hoş geldikleri zaman, Bursa sporun transferini konuşurlardı.

Dolayısıyla asıl patron, Sabri bey olarak bilinmekteydi, zira çoğu zaman bizimle birlikteydi.

Sabri Bey Mehmet ustaya o kadar güveniyordu ki, üzerine toz kondurmuyordu her nedense birkaç kez yokladım, atmosfer zemini müsait değildi ve hemen konuyu değiştirerek vazgeçtim.

Çünkü Sabri Bey, meşrep ve mantık olarak Mehmet ustaya daha yakındı.

Mehmet usta işine, işverenine saygı duysa, iş ahlakı ve disiplinine haiz olsa, Sabri beyden çekinse, boyahanenin içinde, gece yarısı ve o saatte,

Kendi vardiyasında, bayan elemanların başıyla, üstelik kapıyı dahi kilitlemeden, en mahrem pozisyonda, haramın doruğunda,

İdareci sorumluluğunda bu kadar pervasız olabilir miydi, mümkün değil dedim kendime ve daha boyutlu düşünmeye başladım.

Sürekli içime atıyor, sabrediyordum, çalışma şevkim kırılıyor, kuytu, serin ve sakin mekânlar arıyordum,

Sinemde beni kuşatan sırlarımı, sigaramı yakarak, hasret kalmışçasına nefes çekiyor, dumanları ile mehtaba pas atıyor, hicranımı paylaşıyordum.

Cumartesi günü yoğunluğu bitirmiş, mutat olduğu üzere çalışıyorduk, saat 11.15 civarındaydı, ipek kozalarını temizletiyor, Pazartesi için hazırlık yaptırıyordum.

Elektriklerin kesildiğini fark ettim, elemanlara temizlik yaptırmak niyetiyle, talimat verecektim ki ,

Sabri Bey hızlı bir şekilde, elemanların yanına yaklaşarak, el, kol hareketleriyle bir şeyler anlatıyordu, ben uzaktaydım fakat fark ediyordum.

Anlattıkları her neyse, elemanların lehine olmadığı kesindi, çünkü Sabri beyin suratı asıktı, hayırdır inşallah diyerek yanlarına yaklaştım.

Sabri Bey bana yönelerek, sizi bulamadığım için, elemanlara söylemek durumunda kaldım deyince, alakasız ve manalı olduğunu anladım.

Hemen beni nerede aradınız, her zaman buradaydım dedim ve arkasından, neyse önemli değil, sizi dinliyorum diyerek, meramını merak ettim.

Mustafa Bey, biliyorsunuz ki elektrikler yok, o nedenle çalışan arkadaşlar, Pazar günü gelecekler ve bugünkü açığı telafi edecekler dedi.

Teklifi çok mantıksız, manasız ve haksızdı, üstelik benim sorumlu olduğum elemanlarımdı.

Sabri beye kafamı kaldırdım, gözlerine manalı bir şekilde baktım ve ağzımı açtım,

Sabri Bey, Allah aşkına saat kaç, bakar mısınız, mesai bitimine kırk dakika var, böyle bir talebi siz nasıl yaparsınız.

Elektriğin kesilmesinin elemanlarla ne ilgisi var, kul da Allah ta insana bunu sorar, sonra maksadınız nedir anlayamadım, bizim hafta içinden sarkan işimiz yok.

Bak Mustafa Bey, sizin gelmenize gerek yok, ben Mehmet ustayı getirtirim, bunları çalıştırırım deyince.

Hakir bir ifade şekli vardı, asabım bozuldu, bu insanlardan ben mesulüm, sizin işverenlerden biri olmanız,

Yanlış veya haksız davranmanızı gerektirmez, böyle hareket keyfiyetini de hiç bir zaman size vermez.

Eğer bu insanlara sahip çıkmaz, devamlı haksızlık yaparsak, insan olma onurunu, bizler nasıl savunur, koruruz, rahat bir biçimde insanların, karşısına nasıl çıkar konuşuruz dedim.

Ve elemanlara dönerek arkadaşlar, mesai bitmiştir, hazırlık yapabilirsiniz diye, komut verdim.

Sabri beye yönelerek, yapacak başka bir şey yok, kusura kalma, ama sen yinede istersen, Mehmet ustayı ve ekibini çağıra bilirsin, dedim ve oradan ayrıldım.

Belki bu denli keskin davranmazdım, fakat kocası askerde olan, sigortalı olarak çalıştığını sanan, gariban bayanın dramını yaşamasaydım.

Öyle hazin ki, gece vardiyasında mesai yapıyoruz, ben makineleri geziyorum, kazanı kontrol ediyorum, genel iş takibini yapıyordum.

Saat takriben 23.15 civarıydı.

Kısım ikiye geçtim, bobinleri saran, bayan elemana baktım, sabit bakıyordu, bir anda kaskatı kesildi,

Gözleri fal taşı gibi açıldı, ağzından köpükler saçıldı, adeta bir robot gibi yere çakıldı, öyle şaşırdım ki sormayın.

Hayatımda o ana kadar böyle bir olayla hiç karşılaşmamıştım, aptallaştım!

Hemen yanına yaklaştım, elemanlara, seslendim geldiler, ellerinden gelen ne varsa, ortaya serdiler, maharetlerini gösterdiler.

Yakın arkadaşlarından biri, arkadaşlar telâşlanmayın, zaten belliydi, zavallı ne çekmişti, bunu bir Allah, birde ben bilirim deyince, daha çok şaşırdım!

Hemen orada kendi kendime hayıflandım, haberimiz yok, ama neler var dünyada diye.

Bayan arkadaş, bir müddet sonra ayıldı, kendine geldi, sara hastası olduğunu belittiler, şimdi geçer dediler,

Fakat olsun biz yine de seni, bir hastaneye gönderelim de kontrol edilirsin, durumunun tespiti yapılır, olmaz mı deyince,

Faydası olmaz acil servisinde ilgi az, izin verirseniz şimdi gidip dinleneyim, yarın nöroloji doktoruna giderim dedi.

Bende tamam, sen durumunu bizden daha iyi bilirsin, diyerek şoföre talimat verdim, evine bırakmasını tembihledim.

Şoför yanıma yaklaştı, kulağıma eğildi, efenim, size söyleyemiyor, ama sigortası hala yapılmadı, personel müdürü oyalayıp duruyor, her maaşında üstelik ücreti kesiliyor deyince;

Beynime kan toplandı, gözlerimin önü karardı, boğazım kurudu, kulaklarım kızardı, ateş yüz hatlarımı sardı.

Allah kahretsin böyle varlığı; Yarabbi senin uygun görmediğin, kullarına tavsiye etmediğin, lanetlediğin,

Kul hakkını gasp ederek, bunu marifet sayarak, aldananlardan eyleme, diye kalbi hislerimle duamı yaptım.

Personel kaleminden, bayanın durumunu kontrol ettim ki, içler acısı yedi aydır çalışıyor, ama sigortası yapılmıyor,

Neden diye sorunca da, iş talebinde bulunanlar pek çok, çalışmak istemiyor mu,hiç nazlandırma hemen kapıya koy,çıkart demesinler mi.

Bak Mehmet, usta elemanlarının çoğunu yeniledi, sizde aynısını yapın diyerek, tavsiyede bulundular akıl da neleri.

O zaman tepemden sıcak sular bir hışımda indi. Biraz bocalamaya başladım, bende mi gariplik var, idareciler de mi terslik var, diyerek mırıldanmaktan kendimi alamadım.

Sosyal barış, iş ahlakı, dürüstlük, adalet mevhumları nerede kaldı, öyle ya para kazanmak en büyük sanattı, toplumsal temel öğeler, kilere kaldırılmış, menfaat ve yalaklık her tarafı sarmıştı sanki.

Nerede kaldı mükellefiyet, bu kadar yozlaşma, nasıl izah edilir, bütün bunların sebebi ne olabilir diye düşündüm, daha çok dertlendim.

Fakat tiksinmiştim, soğumuş, buz kesilmiştim, hakkımda en hayırlısı ne ise Allah tan onu samimiyetimle istedim.

Kanaatim odur ki;

Tespit ettiğim, şahit olduğum, zulme, haksızlığa, gaspa gücümün yettiğince müdahale etmezsem,

Kendime, kişiliğime, kul olabilme bilincime, saygı duyamam, ses çıkartmaz, seyirci kalırsam, mutlaka katkım olduğuna inanırım.

Dolayısıyla kayıtsız kalıp, seyirci olamam.

Günler ilerledikçe, geldiğim ilk günlerdeki heyecanımı, hevesimi, ümitlerimi ve şevkimi bulamıyorum, sıkıntılı, buruk, amcazademe karşı donuk, bir şekilde fire vermeden çalışıyordum.

Kazandan ipleri çıkarttık, sulardan arınmasını bekliyorduk, boş durmayım diye, ikinci kazanın iplerini, kontrol etmeye başlamıştım ve dalgındım.

Belimi iki kollarıyla kavrayıp, kendine doğru çekerek, dili ve dudaklarıyla el ense eden, bakire hislerimi bir anda galeyana getiren ve inanılmaz şekilde heyecanlandırdı.

İçime hasret kalınmış bir arzu salan kişiye, dönüp baktığımda yüzü alev gibi yanan, gözlerini kapatarak kendini bana sunan, Ferize isminde bir kız.

Allah kalbimi bilir ya, kendimi çok zor zapt ettim, fakat kendimden de geçtim o an, itiraf etmeliyim, şükürler olsun ki hemen toparlandım.

Ferize ne yapıyorsun, nasıl böyle davranırsın, oluyor mu bu yaptığın, çok şaşırdım inan ki, senden hiç beklemezdim, haydi hemen işinin başına dön diyebildim.

Ben sizi geldiğiniz günden belli, gece, gündüz düşünüyor, aklımdan çıkartamıyorum, kendimi sana adıyorum, sensizlikten kahroluyorum,

Fakat bunu sana bir türlü anlatamadım, burada kimseler yokken senin olmaya hazırım demesin mi?

Tabi bu sözler beni ihya ediyor, hoşuma gidiyordu, ama birazda şaşırtıyordu çünkü ben cezp edecek bir güzelliğe haiz değildim,

Kızların ilgisini çekecek, tavırlardan uzaktım, konuştuğum her bir bayanla ölçülü ilişkiler kurardım, işin yoğunluğundan ve özellikle tüm hücrelerime kadar deruhte ettiğim,

Dürüstlük ve namus mevhumu, başka duygulara, kapı aralamaz, dolayısıyla fırsat oluşturmazdım, bunları bir anda aklımdan geçirdim ve orayı terk ettim.

Oldukça dikkatimi çekmiş, ilgimi uyandırmıştı, düşünmediğim duygulara bir anda salmıştı, bir odağa kilitlemişti sanki beni.

Bir anda içimde ki burukluk, hüzün, keder ve dertler kaybolup gitti, onun yerini heyecan, arzular ve takip aldı.

Bayanlara daha çok dikkat ettim ve fark etmediğim tespitleri yaptım, bana ilgisi olan bir Ferize değilmiş,

Sema ve ayrıca Hatice de varmış, onlara dikkat ettim, sanki mübarekler bulunmaz bir insanmışım gibi veya erkeklerin olmadığı mekân da, bir ben varmışım gibi, kendilerini zatıma sunmaya hazırlar.

Bir gariplik olmalıydı, hepsi de birbirinden güzel, saygılı ve edalı kızlardı, bu kadar cömert olarak kendilerini bana sunmamalıydılar.

Çünkü onların duygularını okşayacak, ne bir bakışım nede bir romantik imgelerim vardı.

Biraz yaşlı, nur yüzlü, ab destli Hava teyzemiz vardı, sağ olsun beni çok sayar ve severdi, hayır öğütlü, yumuşak dilli, her işin ehli bir hanımefendiydi.

Yanına doğru yaklaştım, tebessüm ediyordu, sanki duygularımı anlamış gibi, sizi üzüyorlar, yoruyorlar değil mi, diyerek devam etti.

Onlar çoktan beri, sana vurgunlar oğlum, bazen kendi aralarında dahi, kavga yapıyorlar, bizler biliyoruz fakat senden yüz bulamıyorlar, mahallede dahi seni konuşuyorlar.

(devamı nakşeden izler 7 de)

Nakşeden İzler (anı Roman 7)

Bak Hava teyze, sen olgun ve tecrübelisin, merak ediyorum bunlar bende ne buluyorlar, sen benim tavırlarımda, bunları ümitlendirecek, bir emare görüyor musun, Allah aşkına söyle de bende bileyim.

Hayır, oğlum katiyen, sen helal süt emmişin, fırsatçı, değilsin, yiğitsin, başarılı bir idarecisin, sen gelmeden burada huzur, güven diye bir şey yoktu, kimin kime gücü yeterse, istediğini zorda olsa alırdı.

Usta diye sahiplendiğimiz, ağabey dediğimiz birçok insandan görmediğimiz, zulüm ve kötülük kalmadı, bunlar hat safhadaydı.

İşten çıkarılma korkusu hepimizi sarmış, çaresiz kalmıştık, evimize bizler bakıyoruz, her bir ihtiyacı kadın halimizle gidermeye çalışıyoruz.

İşte sen böyle bir zamanda, Hızır gibi geldin, herkese haddini bildirdin, kendini esirgemedin, bunlara insanlığı öğrettin, karşılığında iş harici, başka istekte bulunmadın.

Böyle yiğitleri kim kaçırmak ister, kim ondan uzak kalmak ister. Gönül güzelliğinin üstünde, başka güzellik kalıcı olabilir mi?

Boşa dememişler her halde;( güvenme zenginliğine bir kıvılcım yeter, güvenme güzelliğine bir sivilci yeter.) diye.

İşte oğul, bunlar sende, sadece güzellik değil, daha güzelini buluyorlar, Allah işini, gücünü asan etsin, önüne kolaylıklar sersin diye dua etti.

Bende teşekkür ederek, alacağım dersi, deruhte etmiş bir öğrenci edası ile oradan ayrıldım.

Fakat duygularım kabarmış, beynime taarruz ediyordu, hep karşıma çıkıyor, beni buluyordu.

Onları görmediğim zaman, gözlerim arıyordu, tebessüm ederek sineme, yıllarca frenlediğim hislerim, durmuyordu, gece rüyama giriyor, benimle oluyordu.

Baktım ki durum, zahiren haz veriyor tatlı, fakat neticesi çok meşakkatli, geçici zevkler her zaman tehlikeliydi.

İnsan hayatında silinmeyen kalıcı bir iz bırakırdı, bulaşmamalıydım.

Karar verdim, gün aşırı oruç tutuyordum, hislerime gem vurmak için, sakal bıraktım, yaşlı ve itici görünmek için, grup içinden ayrılmıyor, onlara fırsat vermiyordum.

Daha çok ibadete yöneliyor, Yusuf a.s.mın hayatını özümsüyordum.

Günlerden perşembeydi, mesaiye kalıyorduk, yemek fabrikasından yemekler gelmeyince, oldukça acıktık çalışanlar gözüme bakıyorlardı.

Fabrikada benden başka hiçbir idareci yoktu, yüklü malı İstanbul’a teslim etmek ve bir iki gün kalmak için gitmişlerdi.

Yemek haneye defalarca telefon ettik, cevap verecek kimse çıkmıyordu, işletme fakültesinde okuyan, aynı zamanda yanımızda çalışan Ferhat isminde,

Karakter sahibi elemana, araca bin ilerdeki bakkaldan yiyecek olarak, çalışanlara yetecek kadar, bir şeyler alda gel dedim ve dikkatli olmasını söyledim.

Çalışarak Ferhat’ın gelmesini bekliyorduk, telefona çağrıldım, ahizeyi alarak alo dedim, Ferhat’tı sesi kısılıyor mahcuptu, gelirken su birikintisinden hızlı geçmiş, aracın bujileri ıslanmış ve orada kalmış,

Tamam, Ferhat üzülme, bekle geliyorum ben diyerek, telefonu kapattım, hemen bir halat aldım, hızlı bir şekilde hedefe varmak üzere, fabrikadan ayrıldım.

Hava biraz yağışlıydı, sil geçler faal çalışmıyordu,200 Docta kalas gibi bir arabaydı, mübarekte hiç estetik yok, bu araçları sürenler sanki farklı insanlardı.

Nihayet personelimizin servisini yapan fort minibüsü ve içinde oturan Ferhat’ı gördüm,yaklaşarak önüne durdum,araçtan indim geçmiş olsun dedim ve ne yapabiliriz diye düşündüm.

Personel yemek bekliyordu, yağmur yağıyordu, aracı çekmekten başka bir çözüm görünmüyordu.

Ferhat’a hangisini sürersin, nasıl olsa ikimizin de şoförlüğü var, ama ehliyetimiz yok, tercihini sen yap dedim.

Ferhat’ta, çekilmesi gereken aracı tercih etti, dikkat et sinyallerden gözünü ayırma diyerek tembihledim.

Problem olursa kornayı çalmayı unutma sakın dedim.

Aracı çekerken çalıştırmak mümkündü, fakat Ferhat bundan çok çekiniyordu.

Çekmeye başladık, gayet güzel gidiyorduk,

Fabrikanın önüne yaklaştığımızda Ferhat küt diye, arkadan çarptı, hemen frene bastım, stop ederek araçtan atladım,

Baktım ki fort minibüsün önü,kaputu,panjurları,marş dinamosu,maf olmuş ve içinden çıkılmaz bir hal almıştı.

Ferhat’ın gözüne baktım mahzunlaşmış, kızarmıştı, dişlerimi sıktım, donup kaldım. Bu servis personel taşıyacak, elimiz ayağımız olacak, şimdi ne olacak diye hayıflandım.

Allah’ım sen kerimsin, merhametlisin, zorda kalanın imdadına yetişirsin, acze düştük, naçar kaldık Rabbimiz olarak sana el açtık, sen bizlere genişlik ve imkân ver diye içimden dua yaptım.

Tamam, Ferhat yardım ette, şu erzakları taşıyalım, elemanlar yemeklerini yerken, bizler de çözüm arayalım, haydi fazla üzülme, dedim fakat Ferhat daha çok matlaşıyor, karamsarlığa doğru gidiyordu.

Ferhat sana diyorum, ne düşünüyorsun deyince, Ferhat derince bir nefes alarak, tamamda ağabey, duyulunca benim işime son vermezler mi, ne olacak benim halim, dedi.

Aldığım parayla hem okumaya çalışıyorum, hem de annemlere bakmak zorundayım demez mi?

Bak güzel kardeşim, yaratan, yoktan var eden, bu güzel kâinatı halk eden, rızkı veren Allah olduğunu bilmeliyiz.

En güzel sevgiliye neden yönelmiyorsun, çözümü onu anarak düşünmüyorsun.

Hamd olsun Allah’a, bak aklıma bir fikir geldi, şöyle yapabiliriz deyince, nasıl dedi sevinerek, ben seninle yer değiştirmiş olurum, dolayısıyla çarpan, ben olurum dedim,

Mümkün değil kabul edemem, zaten bizler için ne kadar, gayret gösterdiğini, kendini heder ettiğini bilerek, nasıl böyle bir şeyi kabul ederim.

Ferhat beni yorma, ben yaşlı bir insanım, sana sormadan, söz hakkı vermeden, gitmen için talimat veren benim, yemeğin gelmeme sorunu bizim, dolayısıyla sen, kendi inisiyatifini kullanarak tercih yapmış değilsin.

Lütfen kendini daha fazla üzerek, beni de çıkmaza sokma, ehliyetin olmadığı halde, ses çıkarmadan talimatıma uyman, benim için çok yeterli bir sebeptir diyerek, araçları orada bırakıp, fabrikaya daldık.

Elemanlar yemeklerini yerken, odama geçerek telefona sarıldım, sanayide böyle geç saate, açık bir dükkân buluruyuz belki, diye çare arıyordum.

Fakat ne mümkün, cevap veren bulamıyordum, ama yılmıyor, komşu fabrikaları arayarak, emek harcıyordum.

Maalesef telefonla netice alamadık, doç kamyonete atlayarak, sanayiye doğru yol alıyorduk, bir ümitti bizim ki açık bir dükkan bulur muyuz diye.

Üç saatten fazla bütün sokakları taradık, aramadık bir yer bırakmadık, aradık.

Takatsiz kaldık, fabrikaya dönmek için karar aldık, geçici bir servisle personeli evlerine dağıttık, ben yine orda fabrikada, sessizliğin en cömert ortamında, tüm dertlerimle baş başa kalmıştım.

Bekliyordum Mehmet ustanın büyük bir keyifle, bana bakacağını, patrona katkı yaparak anlatacağını, Sabri beyin inanacağını, onlar için bulunmaz fırsattı bu, onlara sormadan karar vermiştim çünkü.

Durumu Ferhat’a söylediğim şekilde, üstlenerek, ben yaptım diyerek, nasıl olduğunu izah ettim, Sabri bey Allah var, anlayışlı davrandı, sebep olan yemekhane ile işleri kopardı.

Fakat böyle kolay geçiştirilmeyeceğine dair kuşkularım vardı.

Kuşkularımda haklı olduğum gün gibi ortaya çıktı, sağ olsunlar boş durmamışlar, İstanbul’da bulunan Osman beye, hemen sıcak haberi havale etmişler.

Doğruya iş sorumluluğu değil miydi,elbette iş vereni bilgilendirecekti.!

İki gün sonra, oldukça yoğun bir iş ortamında, Osman beyin geldiğini haber verdiler.

Uzaktan gördüm, fabrikayı geziyorlardı, yanında ikide misafiri vardı, oraya doğru yöneldim hoş geldiniz diyerek, o an yapılmakta olan işlerden bilgi verdim.

Misafirlerle tanıştık, kaynatası ve kayın biraderiymiş, memnun olduğumu ifade ederek tokalaştık.

Osman Bey, aracı çarpanın şoför olduğunu zannediyormuş, zaten gözüm tutmuyordu dedi.

Bu durumda sessiz kalamazdım, çünkü haksızlık yapılıyordu, kazayı yapan şoför değil, bendim ve hemen Osman beye olayı izah ettim.

Hiç beklemediğim kadar, misafirlerinin yanında, sen nasıl araç sürersin, ehliyetin var mı ki, nasıl böyle düşüncesiz davrana bilirsin deyince, öyle bir şok oldum ki.

Ağzıma gelen, boğazımda düğümlenen, yeter artık be, seni de, fabrikanızı da, aracınızı da Allah yargılasın, benden buraya kadar diyerek, terk edip gitmekti.

O an kaynatası müdahale etti, sen ne yapıyorsun, böyle yapılır mı diyerek araya girdi, fakat benden tüm ümitlerim ve çalışma heveslerim, damarlarından kan boşalır gibi çekilip gitti.

Oradan ayrıldım, kazan dairesine kendimi zor attım, epey bir görünmedim, aramışlar hiç fark etmedim.

Sakinleşmek niyetiyle ab dest aldım, iki rekât namaz kıldım, hissettiğim duygularımı sakladım, kimseye anlatmadım.

Yüreğimde ki hüznümü, maksadımı Allah biliyordu, rahatlamıştım, ona açıldım, telaffuz etmeden, gözyaşlarımla dert yandım.

Fabrikada işler azalmıştı, gün geçtikçe iade mallar oluyordu, personel çıkartılıyordu, Allah’tan iade edilen malların hepsi de bizimle ilgili değil, Mehmet ustanın bölümündeydi.

Fabrika ortakları sık sık bir araya geliyor, hararetli konuşmalar yapıyorlardı.

Ben kendimi işe vermiş, konuşmamayı, sessizliği tercih etmiştim.

Eski, şen, şakrak, moral dağıtan, ümitsizlere kucak açan, Mustafa’nın gönlü, fabrikayı terk etmiş, sadece fiziği kalmıştı sanki.

Kazan su ile doldurulmuş, boya hazırlanıyordu, kontrol ettim tamamdı, karıştırıldı, asit ilave edildi, ipler kazana sarkıtılacaktı ki, Mehmet usta beni çağırıyordu.

Mustafa Bey, Osman bey sizi odasında bekliyor, hayırdır dedim, inan ki bilmiyorum diye cevap verdi. Odasına vardım, buyurun beni çağırmışınız dinliyorum dedim.

Bak Mustafa son zamanlar da, hakkında iyi şeyler duymuyorum, Sabri bey her halde Mustafa bey, tarikata girdi, kendini sürekli ibadete verdi, çalışanlar içinde kötü örnek oluşturuyor, diyor.

Bir anda şaşırdım kaldım, ne söyleye bilirdim.

Benim amcazadem olacak, beni dinleyip bir gün halimi, düşüncelerimi sormayacak, başkalarının kanaatine göre yargılayacak, olacak şey gibi değil, nasıl iyimser olabilirim.

Hiç ilgisi yok söylenenlerin, fakat merak ediyorum, hiç bir işi aksattım mı, bir gün olsun defolu mal çıkarttım mı?

Vardiyamda bir sorun yaşandı mı, bunu siz hiç merak ettiniz mi, onlara sordunuz mu, mahiyetimde çalışan elemanların verimliliği,

Sekiz aydır hiç aksamadan ve artarak devam ediyor, neden tarafınızdan şimdiye kadar fark edilmedi, kendinize bunu sordunuz mu?

Bura da nelerin döndüğünü siz hiç fark ettiniz mi, benim bir yıldır, yirmi dört saatim burada geçiyor, bunun ne demek olduğunu, aklınızdan geçirdiniz mi, bunu hiç düşündünüz mü?

Bırakın akraba olmayı, bir insan olarak hakkım olan, sevgi ve muhabbeti esirgediniz, oysaki yıllarca hasret kalmıştım ve o nedenle buraya gelmiştim, siz bu olguları, düşünerek, hiç değer verdiniz mi?

Yirmi iki yaşında ve fabrikada, yalnız olan bir gencim, hiç sosyal yaşantım, doğal ihtiyacım, olamaz mı, bunu kendinize şimdiye kadar hiç sordunuz mu?

Bir yıldır çalışıyorum, üç aylık sigortalı görünüyorum, bunu da maalesef yılsonunda öğreniyorum, Mehmet ustanın, iki katı hizmet veriyorum, üçte biri oranında maaş alıyorum,

Bu ne anlama geliyor, siz biliyor musunuz, işinizden fırsat bularak, merak ettiniz mi, yoksa bu, sizin işiniz değil miydi?

Onu dahi alırken ne kadar zorlanıyorum,sabaha kadar bomboş fabrikada,sanki gece bekçiliği yapıyorum,hafta sonların da,bir gün dahi ayrılamıyordum,siz hiç düşündünüz mü bunu, ne demek olduğunu biliyor musunuz?

Allah aşkına siz, işinizden başka olgulara, değer vererek, hiç düşündünüz mü, şimdiye kadar, tespit ettiğim ve sinemde biriktirdiğim ne varsa,

Bilmediklerine şahit olduğum, tüm sırlarımı, yanılgılarını bir solukta, hışımla haykıracaktım, fakat yapamadım!

Çünkü sevgili babam ve şahit olduğum yardımları gözümün önüne geldi, o an yutkundum, adeta boğazıma düğümlendi, söyleyeceklerim, kafamı önüme eğdim, hiçbir şey söyleyemedim.

Ve kapıyı çektim, efkârımın doruğun da odama geçtim, valizimi hazırladım.

Akşam saat 20.30 da, kimseyle vedalaşmadan, nasıl vedalaşa bilirdim ki, onlara ne söyleyecektim,

Amcamın oğlu, Osman beyi mi, şikâyet edecektim, hiç ilgim olmayan, asılsız zanlar yüzünden mi diyecektim, gizleyemezdim.

Onlarla hukukum, dürüstlüğe dayanıyordu, harbiliğe dayanıyordu, bu vazgeçilmez mevhumların, vatanı olmazdı, bunu öğrenmişlerdi, biliyorlardı.

Cebimde ne kadar para var, miktarını bilmeden, oto stop yaparak, terminale geldim, o kadar kalabalıktı ki, fakat ben yalnızdım, hüzünlerimin eşliğinde, yalnızlığımın ıssız derinliğine dalarak, sabaha kadar bekledim.

Sitem, hicran, keder ne derseniz kilitlendim, otobüsün gelmesini bekledim, zira benim her halimi anlayan, güzel kentim Kayserime, kavuşacaktım, gıyabında dahi düşünsem mütevazılık kuşatmıştı onu.

Ama çok, pek çok hüzünlüydüm, sanki kendi içimde çözümsüzdüm.

Kuytu bir mekân buldum, gecenin kuşatan sessizliğinde, mehtaba baktım daldım.

İçim alev alev yanıyor, fakat açamıyorum, sanki öyle bir yük ki kaçamıyorum, deniyordum, dertleniyordum ama saçamıyorum, yoruldum inan ki artık, bakamıyorum.

Öyle bir ruh halim vardı ki, o an, kasvet kuşatmış, teslim almıştı beni bir an.

Tefekkür ikliminde çare aradım ve içimden geldiği gibi, hiç sansür uygulamadan, kelimeleri ufkumda sıraladım.

(devamı nakşeden izler 8 de)

Nakşeden İzler (anı Roman 8)

Huda her yarattığına gerçeği sormuş, akdedip sabredenler, su yüzünde saman olmuş, etmeyenler ise sefalet ve zillette boğulmuş.

Beni yaratıp donatan, en ulvi duyguları mücehhez kılan, her zaman bağışlayan, Rahman ve Rahim olan, Yaratan Rabbime sığındım, sinemi istila eden burukluğumla ona ellerimi açtım.

Ey Allah’ım, biliyorum ki imtihan ediyorsun, fakat sen beni, benden daha iyi bilirsin, kimseye bilerek kötülük yapmadığımı, gözümü kör edecek hırsımın olmadığını, kalbimde hasedin hiç barınmadığını,

Helalinden kazanayım istedim, bunun için hiç vakit gözetmedim, üşenmedim, isyan etmedim, gücümün üzerinde gayret gösterdim ve her zaman sana hamd ettim.

Sinemi bu kadar, harap edecek ne yaptım, yüreğimde kopan fırtınalara, zihnimi felç eden dalgalara, artık göğüs geremiyorum.

Yüküm ağır geliyor sabredemiyorum, takatim kalmadı artık yoruluyorum, sana sığınıyorum, çözümün sende olduğunu biliyorum, öyle inanıyorum,

Beni hiç zorda bırakmadın, lütufta bulundun, hep umudum oldun, ben yine sana geldim, kapına sığındım, bana gönül rahatlığı ver, çözüm bulmam için bir vesile göster, diyerek ellerimin içiyle yüzümü mesettim.

Silkinmiştim, meramımı maksuduma havale etmiştim, rahatlamıştım, bir cengâver gibi hayatta beni bekleyen, yeni imkânlara ümitle kucak açmıştım, yeis’ten arınıp, istikbale yeniden kapı aralamıştım.

Bursa da geçirdiğim bir yıl boyunca, birçok dost kazanmıştım, hayırlı ve güzel hizmetler yapmıştım, gariban insanların sığınağı olmuştum.

Bu insanlara, hayata daha farklı pencereden bakma ufkunu, kazandırmıştım, bunlar benim için çok yeterli sebeplerdi.

Fakat babama, anneme Bursa dan dan böyle habersiz, alel acele niçin döndüğümü, nasıl izah edip, anlatacaktım.

Zihnimden bu içinden çıkılmaz, keşmekeşliği bir türlü atamıyordum, bu düşünceler eşliğinde yol alıyordum.

Değişik senaryolar hazırlayıp, sil baştan yapıyordum, bedenen çalışmaktan çok daha fazla yoruluyordum, sinemdeki dalgalar eşliğinde düşüncelere dalıyordum.

Uyuya kalmışım, öyle derin ki;

Gözlerimi açtığımda, her kez otobüsten inmiş, sadece ben kalmıştım.

Fakat zihnimdeki fırtınalar durulmuş, kuş gibi hafiflemiştim, ufkum açılmış, hem de, karnım açıkmış olarak kendimdeydim, bu ne büyük bir nimet, şükürler olsun.

Bu kadar rahatlayınca, nasıl hamd etmem, yüce Allah’a, hem de hemen, ab dest aldım, çimenlerin üzerinde, iki rekât namaz kıldım.

Okyanusun azametli dalgalarının ortasında alabora olmaktan kurtulmuş, karaya, sahilin o eşsiz güzelliğine, bir anda kucak açmıştım.

Böyle fırtınalara maruz kalarak, birebir yaşayanların, beni daha iyi anlayacaklarını zannediyorum.

Fakat yinede herkesin, farklı bile olsa, böyle duyguların benzerlerini yaşadıklarına veya bir gün yaşayacaklarına inanıyorum.

Evimize geldim, annem ve babamın anlayıp, ikna olacakları biçimde, sizlere, memleketime dayanamadım, kabilinden ifadelerde bulundum ve böylece Bursa hatırama noktayı koydum.

Birkaç gün dinlendim, dost arkadaşım Mehmet Muçhan sağ olsun, beni hiç yalnız bırakmadı, bir yıllık özlemimizi, bir nebzede olsa gidermiştik.

Meğerse daha yeni, kendini toparlıyormuş.

Hastalanmış, günlerce hasta yatağında yatmış, İstanbul dan dan Prof. Dr. Ayhan Songar’a, Ankara dan dan Dr. Emin Acar’a giderek günlerce çare aramış.

Mehmet’in annesi Fatma Hanım teyze, onun olmadığı bir zamanda, sesini kısarak, ah Mustafa bilsen neler çektik diye başını sallayarak, aynı paniği yeniden yaşıyormuş gibi anlatıyordu.

Kendi gönlünde çaresiz kalmış, etrafına bakınmış, kendinden başkada yanan yokmuş, ne yapsın zavallı kadın, dalyan gibi oğlu gözünün önünde, gün geçtikçe kötüleşiyor, harap oluyormuş.

Öyle ki, kim bir tavsiyede bulunsa, vakit geçirmeden uygulamaya koyuluyormuş, çoğunu da Mehmet ten saklayarak yapıyormuş, sıkıca da tembihliyor beni,

Aman ne olur, sakın ola ki Mehmet’e söyleme emi diye tembihliyordu.

Onunla geçmiş olsun çok çileler çekmişiniz, merak etme teyzeciğim inanın ki, söylemem kimseye dedim ve mi sade alarak oradan ayrıldım.

Şu satırları yazdığım an ve zaman itibarı ile tam yirmi üç yıl geçmişti, ben hala sizlerden başka kimseye de, söylememiştim bu sırrımı, artık sakıncası olmadığına inanıyorum.

Günler geçiyor, zaman mevhumu kendi ölçeğinde, sormadan, bizatihi alacaklı gibi, derinden, hissettirmeden bir şeyler alıp götürüyordu bizlerden.

Tasavvuf ve tarikat söylemi nereye gitsek karşımıza çıkıyordu, sanki o günlerde gündemi o oluşturuyordu.

Mehmet durmuyor beni sürekli zorluyordu, ben senin kadar kararlı ve cesaretli değilim, önce tarikata sen gir, sonrada ben gireyim diyordu.

Fakat anlaşılamayanlar haddinden fazla çoktu, içine girenler Allah ve Peygamberden çok şeyhlerinden ve kerametlerinden bahsediyorlardı.

Onunla da yetinmeyip mürşitlerinin kutbu cihan veya gavs olduklarını söyleyerek, onlara makam tayin etmeyi ihmal etmiyorlardı.

Akıl, mantık zaviyesinden, sorgulamaya fırsat vermiyorlar ve içine girip yaşamayınca anlayamazsın diyorlardı.

Denize düşüp’te, yüzmeyi bilemeyen bir insanın, haleti ruhuyesi ne ise, bende o günlerde, gönlümün derinliklerinde, öyleydim.

Siyasi arenada, İslâm’i söylemde, dikkatimizi çeken, o günkü koşullarda, bizlere cazip gelen,

Tüm mazlumların, saf, samimi, manevi duyarlılığı olan, dar gelirli insanların, çıkış kapısı olarak gördükleri,

Bir amaç, hedef olarak ileri sürdükleri, kendilerinin, diğer partilerden üstün ve farklı olduklarını, ilan ettikleri,

Bizlere yabancı olan parlâmento, yasama, yürütme ve yargı organlarını, daha yakından tanıtarak ve öğreterek,

Ufkumuzda olmayan, hiçbir zaman tasavvur etmediğimiz, devleti tanıma ve sahiplenme olgusunu kazandırmışlar,

Kısıtlı olan televizyonlardan takip ederek, tavrımızı ve katkımızı netleştirmeye çalışıyorduk, bunlar bizlerden isteniyordu.

İlk defa bir parti binasına gittim.

Yusuf Bozkurt tan sonra il başkanı olan, Kenan Mutlu ve yönetim kurulu üyeleri ile kiçikapı da ki o eski, millet caddesinin arkasından girilen, mütevazı binada tanıştığım,

Ve o gün, bu insanların çoğunda gözlemlediğim, mütereddit halin, yani zihninde teşekkül eden,

Fakat zaman içinde, çözüleceğine inanılan, rahatlıkla herkese sorulamayan, tefrika girmesinden korkulan, soru ve ünlem işaretlerinin olduğudur.

Artık bende, çevremin oluşturduğu koşullar nedeniyle, arkadaşım Mehmet’in bitmeyen ısrarı nedeniyle,

Ve içimde ki, birçok mevhumun barınağı olarak, meçhule doğru, daha iyi bir kul olmak düşüncesiyle, yok sandığım,

Fakat belki de kendimi avuttuğum, enaniyet ve tekebbür virüslerinden, arınmak heva ve heveslerimi, daha iyi disipline etmek niyetiyle, kararımı vermiştim.

Girecektim artık, kararlıydım, tanıdığım herkesin, kurtuluş yolu olarak gördüğü ve gösterdiği,

İlahiyatlısından, mühendisine, doktorundan, öğretmenine,

İş adamından, yayıncısına kadar, tanıdığım her kesin, tavsiye ettiği,

Ve fakat benim için, iks kümelerinden oluşan,denklemi düşünürken, kendime sürekli sorduğum,

Bu insanların, tahkiki, araştırması yok muydu, elbette vardı, akıl ve mantık açısından noksan değillerdi, öyleyse kandırılmış olamazlardı.

Benim bu insanlardan, daha kapsamlı bir araştırama yapmadığıma göre ve dolayısıyla bunlardan, çok daha akıllı olmadığım kanaatiyle, tereddütlü davranmanın bir gereği ve manası yoktu.

Beni davet ettikleri yol, yalanlara, entrikalara, fırsatçılara, yalakalara ve her türlü mel’a netin işlendiği mekânlara, kapı aralamıyordu.

İnsanı tek başına sadece kendiyle müteşekkil, serbestiye ti, ve keyfiyetini vermiyordu.

Halife veya şeyh denen zat, müridin kalbinden geçen her şeyi bildiğini ve o bakımdan,

Çok dikkat edilmesi gerektiğini söylüyorlardı, yanına giderken kalbine sahip ol, tembihinde bulunmayı ihmal etmiyorlardı.

Anlatılanlar öyleydi, dolayısıyla benim gibi;

Yıllarca Allah demiş, Peygamber demiş, Kur’an demiş fakat sadece taklit etmiş birini!

Doğurup dünyaya getirmiş, baba, anne olgusunu öğretmiş, yeme, içme, giyim, kuşam, yanlış, doğru öğretisinden ileriye gidememiş,

Ufkumu açmamış, bilgilerle donatmamış, hedef göstermemiş, ilke ve prensip konusunda duyarsız kalmış, bunlardan ellerinde olmayarak, bizleri mahrum bırakmış olan, canım annem ve sevgili babam.

Kime, nasıl, ne şekilde, hangi koşullarda, nereye kadar, hangi tavizlerle diye, hiç bir ölçü öğretilip, sorulmamıştı, şimdiye kadar!

Nasıl sorsunlar biçareler, onlara da babalarından, annelerinden miras kalmış, çünkü o yıllarda, her tarafı geçim sıkıntısı sarmış,

Harf inkılâbından dolayı herkes, bir çırpıda cahil kalmış, kim Allah’tan bahsediyorsa, gerici, yobaz sanılmış.

Gariban babam, kırk üç buçuk ay askerde kalmış, okumayı dahi öğrenememiş, fakat suçlu bulamamış, hiç kimseye bir şey soramamış, zira çoğu insan o yıllarda, aynı ahenkteymiş.

Geçinebilmenin en büyük dert olarak görüldüğü, aile ortamlarında şefkatin akıbetini bir düşünün, kim buluyor ki onu, hangi ölçülerle kime taksim etsin.

Benim en değerli varlığım olan annemi, sevgili babamı suçlamam, haddim değil, ama onlar gibi kimleri suçlayacağımdan ve nasıl hesap sorulacağından, habersiz ve de mahrum değilim.

Her şeye rağmen, hamd ederim Allah’a ki, Müslüman bir ailede ve İslam diyarında dünyaya gelmeyi, bizlere nasip etti.

Akidemiz, amellerimiz, taklitte olsa, gönlümüzde her zaman, hakikate kapı aralanmış, tahkike giden yolunda, taklitten geçtiğinin zeminini hazırlanmış.

Yalnızca bu dahi, şükretmek için, yeterli sebep değil mi?

Ya batıl olan dinlere iman edilen, bir aile ortamda dünyaya gelseydim, Müslüman kimliğinden uzak ve mahrum kalsaydım daha mı iyi idi.

Yine de, onlar sürekli;

Allah devlete ve Millete, zeval vermesin diye, dua ederlerdi.

Ben maalesef böyle dua edemiyordum.

Devlet denen olgu, halkının hizmetinde, emrinde ve bu görev bilincinde değil de, halkına tahakküm özentisinde olursa,

Devletin, devlet olabilme vasıflarına, haiz değilse ve bunları yerine getiremiyorsa,

Halkının refahını ve mutluluğunu, artırmak yerine, onları sürekli perişanlığa, mahkûm ediyorsa,

Adına Parlâmento denilen, ve bu milletin temsil yetkisi verdiği, millet vekillerinin bulunduğu mekan, her on yılda bir, tedavülden kaldırılıp, tasfiye ediliyorsa,

Bunu da, millet adına yaptık, milletin ve devletin bekası için diyorlarsa, temsil yetkisi olan nice mümtaz şahsiyetleri, hiç suçları olmadığı halde, mahkûm ediyorlarsa,

Kendi kuvvet dengelerini, korumak ve kurtarmak adına, kanun çıkartıp, milletin âli menfaatlerini, hiçe sayıyorlarsa,

(devamı Nakşeden İzler 9 da)

Nakşeden İzler (anı Roman 9)

Milletten habersiz, kendi namı hesaplarına çalışan, kon tür gerilla, Ergenekon veya batı çalışma gurubu gibi,

Milletinin aleyhinde ve milleti yönlendirme adına, parlâmentonun dahi çözemediği, bir oluşuma alet oluyorlarsa,

Bu milletin, devleti için her zaman, kendini feda etmiş ferlerinin, temel hak ve hürriyetleri, gözlerinin içine bakılarak, ellerinden alınıyorsa,

Bu mübarek millete, cihan devleti olma, bahtiyarlığını gösteren, ecdatlarımızı, hiçbir zaman gün yüzüne çıkarmaz ve arşivlere mahkûm ediliyorlarsa,

Ve bu milletin, en büyük arşivi, Bulgaristan’a kilo ile hurda kâğıt olarak satılıyorsa, bunu da devlet bizzat kendisi yapıyorsa,

Devletin, devlet olabilme şartlarından birisi olan, milletinin genelinin, en büyük kutsiyetlerini, Allah, Kur’an ve Peygamber bağlamında ki İslam ve prensiplerini,

Arapların dini sayarak ve en büyük tehlike olarak, hedef gösterip, bu kutsal değerlere savaş açıyorlarsa;

İşte ben, böyle bir devlete, dua edemem, etmemde mümkünde değil, çünkü bu şekilde yapacağım bir dua,

Bu millete, zulüm etmem manasına gelir, böyle bir küstahlığı, nasıl yapabilirim, bu cesareti ve dalaleti, kendimde nasıl görebilirim.

Bu millete, huzuru çok görerek yozlaştıranlar, asimile yapanlar, maneviyattan uzaklaştırarak, maddeye mahkûm edenlerin,

Yaptıkları her bir eylemin, maksatlı olduğu, bu millet tarafından pekâlâ bilinmektedir.

Fakat bunlar, batıl ve şer cephesinde, yerlerini almış, az bir paha karşılığında, en önemli değerlerini satmış, gafil, ışıktan mahrum olmuş, piyon gibi kullanılan, posası çıktığı vakit, alaşağı edilen, biçarelerdir.

Şu anda, bu görevi icra edenler, yani onlarda, bir zamanlar, bu kutsiyetlere inanıyorlardı.

Fakat makam, şan ve şöhret onların mabetleri, beslendikleri mekânlar da, maalesef kıbleleri oldu, bu zavallıların.

İşte ben, bu şuur ve idrak içerisinde, tüm çevreme, etki alanıma giren herkese ve emanetim de olan, sevgili neslime, yılmayacağım,

Ömrüm vefa ettiği sürece, bu gerçekleri onlara durmadan, haykıracağım.

Ki yeter artık, bu milletin yıllarca çektiği zulüm, artık canımıza tak dedi, belki şu anda, kuvvet dengeleri, müsait olduğundan, yükselen ateşi, kontrol altına aldıklarını, zannediyorlar.

Fakat ateşin ne zaman yükseldiğini, fark edemeyecekleri, günlerde uzakta değil, sancılı doğum, şafakta görünüyor!

Toplumun tüm kesimlerinde, kıpırdanmalar, hak aramalar, meydanlara çıkmalar ve sosyal açılımlar durmuyor, ardı arkası kesilmiyor, devam ediyor,

Halkımızda, baş gösteren bu temayüller, protestolar ve ta ciğerlerinden gelen, isyan çığlıkları bitmek bilmiyor.

Tahakküm odakları, sürekli gündem değiştirmeye, yönlendirmeye, suni çözüm yollarını aramaya koyuldular.

Yalakları da boş durmuyorlar, bir yandan ellerindeki medya faktörünü kullanarak, millete korku pompalamaya devam ediyorlar.

Sakın ha, sesinizi yükseltmeyin, yoksa askerler gelir diyerek, sanki yaptıkları, tüm politik açmazları, askerler istedi bizlerde uyguladık!

Mantığından hareket ederek, milletimizin, peygamber ocağı diye sahip çıktığı, kendi efratlarını hedef göstererek, eğer bir suçlu varsa, orası da genelkurmay karargâhıdır, diyorlardı.

Zavallıların, basiretleri kapanmış olmalı ki herhalde, milletimizin kimlerin, neden ve hangi maksada binaen, aldıkları kararları ve yaptıkları uygulamaları, bilmediklerini zannediyorlar.

Oysaki bu yüce millet, her bir oluşumu, yakinen takip ediyor.

Nasıl ki bir anne, evladının yaramazlıklarına, gelişme çağındadır diyerek, sabrediyor ve mühlet vererek affediyorsa,

Fakat bu müsamahaya rağmen, çocuk haddini aşınca, annesinden ummadığı bir zamanda, nasıl elinin tersiyle, vurup devirdiğini,

Sevgi ve şefkatinden men ederek alaşağı ettiğini, buda yetmedi mi, istemeyerek beddua eylemine başvuruyor.

Yaratanına yöneldiğini, her vatandaş, mutlaka biliyor.

O nedenle bu millet, kararını geç verir fakat tam verir, onu da yakinen biliyorlar.

Ben elbette, babamdan farklıydım ve farklı olmak zorundaydım, zira yaşadığım olaylar ve kazandığım tecrübeler bana, başka seçenek bırakmıyordu.

Kayıtsız kalamazdım, aman boş ver diyemezdim, bana ellemeyen yılan, bin yaşasın gafletine düşemezdim.

Dolayısıyla her şeyi Allah’a ve ahi ret gününe havale edemezdim.

Akıl, mantık ve idrakimi, başkalarına emanet veremezdim, insan olma vasfımı, düşünme melekemi, askıya alamazdım

Hülasa beşer olarak kalamazdım, yani doğan bir çocuğun, tek başına, hayatını idame ettirmesi ve yaşaması nasıl mümkün değilse,

Çocuğu doğuran annesi, bizzat kendini feda etmek pahasına, gözü gibi ona bakarak, koruması ve ayakta kalabilecek koşulları sağlamaya çalışması gibi,

Akıl, mantık ve idrakimi, başkalarına emanet veremezdim, insan olma vasfımı, düşünme melekemi, askıya alamazdım.

İnsan olmak ise, kimlik kazanmaya, kendini tanımaya, bulunduğu ortamı sorgulamaya, iyiyi ve kötüyü, doğruyu ve yanlışı algılamak.

Hakkı ve batılı, aklıyla elde ettiği bilgiler ışığında, mukayese yeteneğini geliştirmek, tercih etme hakkını kullanmak, bunlar gelişim süreciyle orantılı olan eylemlerdir dolaysıyla;

Kul olabilme bilincimi, yurttaşlık hakkımı, en iyi biçimiyle, kullanmalıydım, araştırıp, sorgulamalıydım.

Onun için, benim tarafımdan bilinmeyenlerin, bir muamma gibi görünenlerin, içine girerek deşifre etmeliyim.

Doğruları tespit ederek, yoldaş olmalıydım, yanlışlara da gücümün yettiği ölçüde, fren vazifesi yapmalıyım.

Herkes beşer olarak doğar, fakat her beşer, insan olamaz, insan olabilmeyi başarmak ve kazanmak zorundayız.

Yoksa aksi davranış, tembel kalış, kendini bulamamış, mükellef duygusuna haiz olmamış ve sürekli başka insanların desteğine ihtiyaç duymaları,

İleri yaşta bulunmaları dahi, bu insanların beşer olmaktan kurtulmaları anlamına gelmez. Çünkü insanı insan yapan değerler, mutlaka ön planda olmalıdır.

Ve bu maksatlar doğrultusunda, tarikat olgusunu da, keşfetmeliydim.

Öyle de yaptım, bir arkadaşımın vesilesiyle, kumaş toptancısı olan hacı Ender beyin refakatiyle.

Cami kebir civarında bulunan, selamet apartmanının üçüncü katının kuzeyin deki kapının ziline bastık, biraz bekledik ve nihayet kapı aralandı, içeriye buyur edilerek, zatı muhteremin huzuruna geldik.

Sağ olsun hoş geldiniz diyerek, hatırımızı aldı, nereli ve kimlerden olduğumun, kısa bir malûmatını alarak, istihare rüyamı nasıl gördüğümü anlatmamı istedi.

Bende nasıl gördüğümü, olduğu gibi anlattım, dinledi ve karar vermiş olmalı ki; şöyle temkinlerde bulundular.

Teheccüt, yani gecenin bir vaktinde, kılınan namazı, hassaten kılmamı ve belirli vakitlerde, falan sayı kadar, tespih çekmemi, varsa kaza namazım,

Vakit namazlarından önce veya sonra bir günlük, kılmamı, haftalık sohbetlere kendi oturduğum semt olan, Yenimahalle katılmamı söyledi ve hayırlı olsun dileklerinde bulundular.

Kapıda bekleyenleri düşünerek, müsaade istedik ve bizleri sağ olsunlar kapıya kadar uğurladılar.

İçimden Allah razı olsun bumuymuş tarikat! Diyerek rahatladığımı anladım.

Meğer girmek, ne kadar kolaymış, ben zaten söylediklerinin çoğunu, yıllarca yapıyordum, ibadete yabancı değildim.

Kulluk, bilincimi geliştirmek, yıllarca taklit ettiğim, fakat teferruatına inemediğim, ibadet ve ta atimin, şuuruna ermek ve her şeyi hakkıyla yapmak, hedefindeydim.

Arkadaşım Mehmet ve Yakup’la karar verdik, sabah namazına, meydan camisine gidecektik.

Seherin o alaca karanlığında, mütevazı bir muhabbet ortamında, sanki kenetlenmiştik, aynı hedefteydik ve nihayet mekâna gelmiştik.

Meydan Camisi, çok büyük değil, fakat içine girince, derin sessizliği barındıran, ayrıca huzurlu ve feyiz olduğu hemen gözleniyor.

Mehmet ilâhiyatlı olduğundan, aramızda en bilgili oydu, mihrapların bir peygamber makamı olduğunu,

Bilen ve bunun şuurunda olan, hocaların arkasında namaz kılmayı, tercih ve tayinini o belirliyordu, bizler de memnuniyetle icabet ediyorduk.

Birkaç gün aynı camide, sabah namazını kıldık, feyiz aldık ve hayırlar dileyerek, camiden ayrılıp giderken, kendi aramızda sohbet ediyorduk, Mehmet bu caminin, imamlığını yapan hocanın,

Yahyalı’lı olduğunu, Mükremin hafız diye bilindiğini, ehli takva bir kişi olduğunu, hafızlık konusunda muhkemlik sıfatı bulunduğunu,

Çok muhterem ve muhabbetli bir insan olduğunu söyleyerek, bir ara, sizleri tanıştırıp sohbet ederiz inşallah dedi.

Bizler de, mademki bu kadar muhterem bir insan, neden şimdiye kadar hiç tanıştırmadın, diyerek latife yapmıştık.

Mehmet’te fırsat bulamadım, merak etmeyin, hocamızın ellerinden öperiz, bir gün inşallah, diyerek mevzuu kapattık.

Arada bir de olsa, yunus emre camisine gidiyorduk, fakat meydan camisinden aldığımız, huzuru her zaman, arıyorduk.

Bu camide de, yine hafız olan, müezzinlik görevini yapan, mütevazı ve iyi bir insan olarak tanıdığımız arkadaş,

Yunus emre camisi imamının, şerrinden daima korkan, hacı Ömer Kafa isimli, yaşlı olmasına rağmen, ilâhiyat fakültesi son sınıfında okuyan, güzel bir arkadaşımız vardı.

(devamı Nakşeden İzler 9 da)

Nakşeden İzler (anı Roman 10)

Şahsıma latife olsun diye, baş imam derdi, niçin böyle taltif ediyorsun, hocam dediğimizde,

Ben, senin kadar, cami hocasının hatalarını, yüzüne söylesem, senin kadar dirayetli olabilsem, başkada bir şey istemem, ama mümkün değil ben söyleyemem diyerek devam etti konuşmasına.

Sen hiç çekinmeden, direk yüzüne söylüyorsun, ben bir denemeye kalksam, bu camide beni mümkün değil durdurmaz.

Allah bilir ya, senden de çok çekiniyor, bunu bilesin deyince, arkadaşım Mehmet hemen atılarak, bu kardeşimden kim çekinmez ki, haddine mi düşmüş diye söyleyince, katılarak cami içindeki, hocanın mevkiinde gülmüştük.

Nihayet meydan camisinin müezzinlik kadrosunda olan ve fakat hafız olması nedeni ile imamlık yapan, Mehmet’in övgüyle bahsettiği, hoca efendiyle yine, bir sabah namazından sonra, tanışma fırsatı bulduk.

Yahyalılı Hafız Mükremin hoca, on yıldır aynı camide görev yapıyormuş, oldukça uzun boylu, iri cüsseli, heybetli, orta kilolu, kına rengine benzer sakalı vardı.

Mat, oldukça ciddi birini beklerken, enteresandır ki, o heybet ve cüsseye rağmen, mütevazı olduğu her halinden anlaşılan, sevecen bir insan.

Bizleri, gözlerinin içi gülerek, sarılıp kucaklayan, ısrarla böyle olmaz diyerek, alıp Derviş bakkala götüren, orada bizlere kendi elleriyle seçerek tarttığı Üzümleri, yedirerek ikram eden,

Ve Allah için, her zaman beklerim, sizler gibi, yüreği Hak sevgisiyle yanan yiğitler, bizler, için iftihar vesilesi, diyerek sizleri;

Geleceğimizin, teminatı olarak görüyorum, sizlerle ne kadar, öğünsek azdır, temennisiyle, bizleri dualarla uğurladı, işte böyle mübarek bir insan.

Sen gel de şaşma, taaccüp etme, aralarında bin metre olmayan, biri camiden kaçıran ve müezzinini yıldıran bir hoca,

Bir diğeri ise, insanın gönlünü alan, imamlık mesleğinin saygınlığını artıran, cemaatin şevkini kamçılayan, oldukça mütevazı olan, bizlerde kalıcı izler bırakan, muhterem bir hoca,

Oysaki yıllarca bu meydan camisinden, mahrum kalmama, vesile olan, çocukluk anılarımı buğulayan, her ezan duyduğumda, bu buruk acıyı hatırlatan,

Müsamaha ve şefkatten nasibini alamamış, bir hoca yüzünden yaşadığım, on yedi yıl içimde sakladığım, o hazin olayı, hocayı ve camiyi, sinemi yıllarca yakan anımı ve sırrımı,

Bu kez, aynı mekânda tanıdığım, Hafız Mükremin hocayı, tanıyarak, kalpten muhabbet duyarak, yırtıp atıyor,

Ve yıllarca hasret kaldığım, cami sevgimin, yeniden filizlenip, yeşerdiğini hissediyordum.

Bunu da Allah razı olsun ki, muhterem hocam, Hafız Mükremin efendi sağlıyordu.

Sen gel de, bir insan olarak, böyle bir hocayı sayıp, sevme, gıyabında hayırla yâd etme ve her zaman arkasında namaz kılayım diye sabırla bekleme.

Mükremin hocamla samimi olmuştuk, dertleşiyor, güncel olayları konuşuyorduk, manidardır ki aynı hedefe doğru yol alıyorduk.

Gelişmelerden bizleri, mahrum etmeyin, haberdar edin ki, bilelim bizlerde, elimizden ne geliyorsa, çabuk davranıp seferber edelim, diyordu.

Mehmet’le millet caddesinde, bir iş için koşturuyorduk. Yeni mahallede oturan, Şaban ağabey diye bilinen ve baharat işleriyle uğraşan, zatı muhteremle karşılaştık.

Hal hatırdan sonra, Mehmet sitem dolu bir ifadeyle, biz sizden neler beklerken, siz ne yapıyorsunuz,

Allah aşkına Şaban ağabey deyince, bende merak ettim, acaba ne oldu ki, Mehmet hiç şahit olmadığım, böyle bir tavır sergiledi.

Şaban bey hayırdır, niçin böyle kahırlı konuşuyorsun, deyince, ağabey nasıl konuşmam, daha ne olacak,

Benim canım gibi sevdiğim, çok değer verdiğim, her şeyine kefil olduğum, Mustafa kardeşim Bursa’dan geldi ve iki haftadır boş, münasip bir iş araştırıyor.

Böyle muttaki bir insanın, nasıl boş kalmasına, fırsat verilir, hala anlaya bilmiş değilim, deyince.

Elhamdülillah, bende başka bir şey mi oldu, diye merak ettim, tamam o iş olmuş bil, yarın arkadaşımız gelsin, hemen işe başlasın demez mi?

Ben, hiç beklemediğim bir anda geliştiği için, hem çok şaşırmıştım, hem de, bir o kadar sevinmiştim.

Çok memnun olmuştum, böyle hayırlı dostlara, sahip olduğum için Allah’a, şükretmiştim.

Baharat ve paketleme şirketinde, çalışmaya başlamıştım, güzel gidiyordu, arkadaşlarla kaynaşmıştık.

Çalışanların çoğu, üç, dört kişi hariç, battal gazi ve Cafer bey mahallesinden, servis yapılarak getirilen, anneleri ve on yaşın üzerindeki çocuklardı.

İşin özetini yapacak olursak, Mersinden getirilen çimento torbaları ebat’ın da olan, karbonatlar, un torbalarına benzer pirinç unları, susam torbaları vesaire,

Bu malzemeler elenerek, çeşitli ebatlarda, ambalajlanarak, paketleniyor ve muhtelif vilayetlere pazarlanıyordu.

Karabiber, tarçın değirmen makinesinde, öğütülüyor, aynı sistem uygulanıyor, istenilen ölçüde paketleniyordu.

Benim görevim, satış mümessiliydi, fakat yapmadığımız işte yoktu, gayret göstererek, samimi bir şekilde çalışıyorduk, mal sevkıyatı ve pazarlamak için, sıkça şehir dışına çıkıyordum.

Niğde, bor, Kırıkkale, Ankara pazarlarında, Bedfort dingilli kamyonla, sevkıyatı yapıyor, Parti genel merkezine uğruyor, bazen de Erbakan hocayla görüşüp, dönüp geliyorduk.

Sivas, Malatya, Tokat, zile, Samsun pazarlarında, aynı işlemleri tekrarlıyorduk.

Adana, Mersin, Ankara, Samsun en fazla pazarlama yaptığımız illerdi.

Şehir dışına çıktığımız vakit, orta sınıf otellerde kalırdık, Şaban bey, her sabah namazından sonra, tespihini çekerken uyanırdım,

Kollarımızda, sırtımızda malları, ikinci, bazen üçüncü katlara çıkartırdık ki, nasıl olsa gücümüz yetiyor ve Şaban bey boş yere hamala para vermesin diye.

Ama Allah var, takatsiz kalır, hış diye yığılırdık. Bilhassa yazın insanlıktan çıkar, dilimiz dışarı sarkardı.

Fakat hiç önemli değildi, çünkü huzurumuz vardı, zaman zamanda ibadet için, fırsat bulamaz, aksamalar yapardık, diğer vakit namazlarında, telafi etmeye çalışırdık.

O yıllarda, iş yeri düven önünde, bodrumdaydı, Akıncılar derneği de, iş yerinin üzerinde üçüncü kattaydı.

Dernekle, fırsat buldukça, yakinen ilgilenir, elimizden ne geliyorsa, esirgemezdik.

Bildiri dağıtmak, sesimizi duyurmak, varlığımızı ispatlamak, kim tayin ederse, tereddüt etmeden, hedefe koşardık, görevi ifa etmenin huzuruyla döner, yeni projeler peşinde koşardık.

Fakat genelde sahipsizdik, heyecanlı gençler, hedef göstersen, gözlerini kırpmadan giderlerdi, ama bu böyle olmamalıydı, çünkü

Hedef tespiti, strateji, lojistik donanım, bilgi birikimi, hiçbir zaman, olması gereken, düzeyde olmadı, ütopyamızdaki tasavvurlarla besleniyor, evlerimizden iaşeler getiriyorduk.

Bunca fedakârlığa rağmen, terbiyemiz gereği, öne çıkmıyor, heveslilerini dinliyorduk, dinlerken de sürekli içinden çıkılamaz, tezatları aynı anda yaşıyorduk.

Güzel sesli bir insan Kur’an okuduğunda her çileyi unutuyor, yeniden doluyorduk.

Çünkü özlemimiz Asrı sadetti, sürekli o günlerin, çileli sancılarını, çekilen sıkıntılarını, sabredilerek Allah’tan istenen,

Fetih müjdesini, gasp ve zulümlerini hatırlıyor ve yaşarcasına anıyorduk, bizlerin çektikleri bu sıkıntılar, ashabın gördüğü, zulüm ve meşakkat yanında hiç kalıyordu.

Ben fırsat buldukça, şehirde kaldıkça, tespit ettiğim, yeni öğrendiğim ne varsa Hafız Mükremin Hocama anlatıyor ve onunla paylaşıyordum.

O zaman akıncılar derneğinde tanıdığım, yeni Almanya’dan gelmiş, gözü kara, fakat ölçüsüz olan,

Sürekli bir olayın içinde bulunmamız şartmış gibi, panik yapan, kumral, mavi gözlü, biraz ukala, asi tavırlı olan, bu gencin adı Mehmet Kabaktı.

Böyle gençlere sabretmek ve seyretmek durumunda kalıyorduk çünkü derneği bunlar mekân tutmuşlardı, geçim sıkıntısı, maişiyet derdi yoktu bunların.

Kiminin babası halıcı, diğerinin ki ise hastane caddesinde toptancıydı, ara, sıra bizim gibi gelen insanlar, nasıl söz sahibi olurdu.

Özlemimiz saadet asrıydı, kıyafetimiz de, dökümlü bir şalvar, şalvarın üzerine dökülmüş, yakasız bir gömlek, kafamda papak ve Bursa da bıraktığım sakal, oluşturuyordu.

Sinemde barındırdığım, o kadar çok soru vardı ki, çözemediğim fakat mutlaka sormam gereken, ama kime, nasıl soracaktım.

Herkes ayrı bir maslahat gösteriyordu, sorunun içinden çıkamadığı zaman, mürşidine gönderme yapıyordu.

Akla, mantığa uymayan, yer, zaman mevhumu tanımayan, izahını dahi yapamayan, alâmetifarikalardan, bahsediyor, kalben inanmamızı istiyor, belki de farkında olmadan kendini avutuyorlardı.

Arkadaşım Mehmet’e soruyordum, vallahi bende, anlamaya zorlanıyorum, sabredelim diyordu.

Bu içimi kemiren sorularımı sorarak, mantıklı bir cevap alamayınca sohbetlerde, sıkıcı geliyordu.

Enteresandır ki, soru dahi soramıyordum, çünkü sadece adap risalesi diye, bir kitap okutuyorlardı, devamlı.

Zira yanlış anlaşılmak, hat safhadaydı o günlerde, korkuyordum, arkadaşlarım zanda bulunacaklar diye.

(devamı Nakşeden İzler 11)

Öncelikle bir merhabayla başlıyorum satırlarımı yazmaya…

Çok nadiren denediğim bu tür çalışmalar, ancak zihnimi zorladığı vakitler bir iki kelam etmeyi, sizinle paylaşmayı, lüzum ettirdiğinden olsa gerekir.

Bilmenizi dilerim ki, her yazan gibi, şiir, deneme, hikâye çalışmalarını fırsat bulduğumuz sürece takip etmekteyiz.

Birçok arkadaşımız bu gayretin peşinde, yoğun bir çaba sarf etmekteler.

Bilseniz ne kadar memnun kalıyorum, bu uğurda gösterdikleri gayretten mütevellit.

Oysaki hayatın bu acımasız açmazlarında fedakârlık göstererek bizlerle duygularını paylaşıyorlar.

Sizde öylesiniz.

En azından öyle zannediyorum…

Fırsat buldukça okumaya gayret ettiğim birçok şiiriniz de vurgularınız çok dikkatimi çekmişti. Yazılarınız hakeza…

Sanki yılların tecrübesini gönül hücrenize hapsederek bugünleri beklemişiniz!

Bir bendin başında melalinizle baş başa, ağacın dalları arasın da, kuşların şakıyan nağmelerinde siz başka âlemleri yaşıyorsunuz.

Parmaklarınızın kavradığı bir çöp parçasıyla, toprak zeminin tuval zenginliğini kullanarak anladığınız…

Kavradığınız hayatın sayfalarında kalan izlerin güftesini yazarak resmediyorsunuz…

En bariz dikkatimi çeken yanınız manayı fevkalade öncelemeniz olmuştur.

Ufki yelpazeniz alışılmışın dışında ve farklı zenginlikte.

Kullandığınız temalar, son derece ilginç…

Gece gibi, kan yaşları gibi, yalnızlık gibi, okyanus ve balık gibi sıralayabiliriz. Bazen hesap sormanız dahi çok farklı…

Öyle ki bütün hesaplarınızı ukbanın derinliğinde bulunan mizan ölçeğine biriktiriyorsunuz.

Hayata bakışınız da sevgi üst perdeler de yalnız aşırı hüzün ışığı göstermiyor. Işıksız bir ortam, tefekkür için bir zenginliktir.

Ama gözler görmeli, bir heyecan olmalı, hayatı rahmetin enginliğinde yaşamalı.

İşte siz yazılarınız da hissiyatın her nüansını farklı bir şekilde tasarlıyorsunuz.

Bu durum elbette bir zenginliktir.

Bir seçiciliktir.

Fakat bir okuyucunuz olarak sürekli hüzün mısralarını okumam şahsen beni üzüyor.

Zannederim genç bir hanım arkadaşsınız.

İnancınızın kuvvetli olduğuna inanıyorum, satırlarınızdan bu hissi alıyorum.

O vakit bir geleceğin hesabıyla Hayatınızı tanzim ediyorsanız, bir kadere inanıyorsanız niye üzüntü o zaman.

Hani her cefa aşk içindi…

Hakkın Cemali içindi…

Efendimiz içindi…

Korkarım ki siz yıllarca bir oyun dahi oynamamışsınızdır.

İp atlamamışsınızdır, met değnek oynamamışsınızdır!

Öyle mi yoksa?

Bakın efendimiz neler yapmamış ki, muhabbet için, sevgi için değil mi?

Sizin yüreğiniz henüz çok taze, bakınız hayat sizlere neleri vaat ediyor.

Ama çok kaygılara kapılamadan, acabayı çok sık kullanamadan olmaz mı?

Sizin gibi yazan bir arkadaşla aynı sitede bulunmaktan keyif almaktayım.

Bu bakımdan mutluyum, gelecek adına umutluyum.

Sizi en kalbi duygularımla kutluyorum.

Başarılarınızın devamını diliyorum.

Hasretin Daveti!

Her geçen günlerin

Avazı çıktığı kadar

Bir nida ettiğini duyar gibiyim

Tekniğin teknolojinin

Bu kadar hesapsız çığır açtığı

Hanelerimizde ki heveslerde

Özlemleri anlamsızlaştırdı

Her elimizi attığımızda

Birkaç cep telefonu sayesinde

Meramların sahnelendiği seste

İnsanın iliklerini sarsan

Hasretle özlemi muştulayan

Her anıldığında sızısı duyulan

Özlemler kalmadı artık

Oysaki bu kadar

Yakınlaşmada bir uzaklaşma

Sahnesi yaşanıyor sinede

Günün tükenen tahammülünde

Bir zamanların sevdaları

Asla yıpranmayacak sanılanı

Muhabbet için saklananı

Arıyorum işte şimdilerde

Hasretim muvazeneye

Özlemin hasret yelpazesine

Toprağın nazarında ki hakikate

Gün içinde yaşadığım şaşkınlığa

Sokaktaki çocuğun

Arz ettiği mahzunluğunda

Karların altında aranan canlıya

Kuşların kanat çırpınışlarına

Dilenenler dillenenler

Bir konuda muhasebe etmeliler

Muhakkakı bir yerden geldiler

Zevkleri için tepinenler

Hasret içinde nefeslenen

Aşk için tazelerde demlenen

Hikmeti için ezelle kavilleşen

Rahmeti bilen onu özleyen

Güzeli gülü bülbülü

Melalinde gizlenen hüznü

Senin için vaaz edilen süreyi

Ruhun için zikredilen güzelliliği

Melekûtun özelliğini

Arzı mekânın tükenen süresini

İnsanlığın sekülerle şen kimliğini

Ölümün nefeslerimizde ki ayak izlerini

Ölüm en güzide nasihatken

Toprak hasretle teni beklerken

Defnin yapıldığı hazır un haşyetteyken

Tilavette anlaşılmayan ayet dinlenirken

Hasretim ahirin dilinde

Özlemim bedenden geçilmeye

Zihnim edep ile fikri hakikatlerde

Gözlerim hal içinde nefeslenenlerde

Bazen söylenmiyor değilim

Ne evim ne yarenim ne de dilim

Aşk için dillenirdim oysa hederdim

Enem ince hastalığım payem kudretim

Düşüyorum hala sefilim

Terk ediyor artık hücrelerim

Aynada ki baktığım vazgeçilmezim

Ben meğerse ne kadar densizmişim

Yıllara sâri olan heveslerim

Avuntular içinde geçti günlerim

Malayanilikte tükettiğim nefeslerim

Kitabı celilin anlaşılmasına hasretim

Ben topraktan ne anlarım

Bir reçber değilim onu işleyemem

Sünnetullah böyledir tohumu ekemem

Gayet tahkik içinde bulunan gizli davet

Suyun aşkında ki hikmet

Aslanın pençesine verilen kudret

Yılanın sessiz süzülüşünde ki hareket

Hasret olunan tefekkürde var olan bereket

Arının narın karın içinde kalanın

Yeşil çimenlerde gizlenen ayranın

Düşünmeye hasrettir zannı kararın

Seni kuşatan ön yargıların sevgiyi anın

Ey can kan içinde oksijen arayan

Beyin için kana ihtiyaçlı olan insan

Bir düşün senden arta kalacak olan

Zan talan hezeyan lanetlenmiş kan

Kaybolan Insanlık!

Dertleniyorum bazen

Kendi halimde düşünürken

Otobüs duraklarında beklerken

Ayaz kesen simaları temaşa ederken

Oysa biliyorum ki bunlar

Bizim olan kanlar canlı insanlardı

Her birinin haline yansımış kaygılar

Ne olacağı belirsiz ilzamlar kanaatler

Çocuğun ellerinden tutan

Aylarca karnında taşıyan can

Kanından kan bağışlayan yüce insan

Ne olmuştu menzile yetişmek için unuttu

Aracın kaptanı asık suratlı

Gençler birbirlerinde farklı anlı

Duyarsız bir kimliğin sanki içinde saklı

Yaşlının karşısında görmemek içinde katlı

Her ne kadar tercih etmesem de

Bir şekliyle gönderiyorlar iş halinde

Yeşile hasret yaşadığım bu melalimle

Suda buluna ülfet nerede verilen değerde

Bulvarların kullanım hakkı

Biliyoruz ki insanın kudretinde saklı

Sırnaşlık arsızlık geceden kalanda farkı

Zavallı görevlilerin nahoş görünen efkârı

Bir heyecandır hız tutkunu

Basıyor gaza yutuyor bak salkımı

Yanında manitası onun dinmez çakası

Motosikletlinin kanlar içinde yerde yatışı

İnsanız işte merak kesildik

Yerle yeksan olan gence nazar ettik

Hareketsiz eklemler mesnetsiz şekilsiz

Kan revan içinde nefessiz yatıyordu hissiz

Hız tutkunu genç duyarsız

Kaskom var beyler bedelini alırsınız

Yaşanan hadise karşısında şaşar kalırsınız

İnsan mı bu konuşan genç diye hayıflanırsınız

Kız ağlıyor bir panik yaşıyor

Ölen insan için değil arkadaşına yanıyor

Sen üzülme baban halleder diye tembihliyor

Yerde yatan bedeni terk eden ruhuyla bakıyor

Her şey insan için insanlıktan öte..görebilen gözlerine saglık...

Bulvarların kullanım hakkı

Biliyoruz ki insanın kudretinde saklı

Sırnaşlık arsızlık geceden kalanda farkı

Zavallı görevlilerin nahoş görünen efkârı

.

görebilen gözlerine saglık...

ben de sadece bakıyorum.bakmaktan öte gidemiyorum.. herhalde, görmek istemediğim şeyler var..

Anlar yaşanan zamanlar!

Geldim kollarımı açarak

Onca asırlık bir sevgi demetiyle

Ruhlara bırakılan kutsi emanetlerle

Bedenimde vicdanımla inatlaşan nefsimle

Dalgaların masum hıçkırışında

Su yüzünde gezinen şişeler içinde

Balıkların deniz enginliğinde ki seyrinde

Senden arta kalan düşlerimle şiir yazdım

Geçmişten kalan hatıratta

Kayıt altına alınan onca kitaplarda

Büyük bir özlemle yazdığım mektupta

Senin umudunu yaşadım verdiğin sevginle

Biliyorum ki artık mazi oldu

Kartpostallar sanki müzelere kondu

Hal hatır sormalar kontörle hesaplaştı

Her bir can zaruretten arta kalanla yaşadı

Sahilin sessizliğinde haykıran

Bir ahenk içinde umuda kucak açan

Nakaratlar halinde zılgıt çalan şu martılar

Senden arta kalan hasret bıraktığın nazarlar

Anam derdi ki aman oğlum

Gönlüne mukayyet ol sakın alınma

Gördüğün güzelliğe kanma adam sanma

Ruhundan habersiz dilberlerle oturup kalkma

Seçtiğin arkadaşların var ya

Hani adam olmak için yarışıyorlar ya

Sen yine onların davranışlarına asla kanma

Adam gibi adam olmadıktan sonra sen inanma

Elbet sende bir gün seveceksin

Sevilmeden meyledecek gideceksin

Gülü tanımayan güzelliği de anlamayan

Şekliyeti önceleyen cazibeyi mi seçeceksin

Dağda davarları hep güderken

Koyunlar sürüler halinde meleşirken

Gönlün dilinden bihaber olan çabanın

Çaldığı kaval nefsi meyleder ruhu öteler

Sakın hayvan deyip te geçmeyesin

Onlarda ne marifet var sen hissetmelisin

Nelere dikkat edilir muhakkak ki bilmelisin

Sen bir değersin hislerinle hep idraki seçersin

Her şey insan için insanlıktan öte..görebilen gözlerine saglık...

Eyvallah değerli kardeşim sevgilerimle selamlar gönderiyorum...

Bulvarların kullanım hakkı

Biliyoruz ki insanın kudretinde saklı

Sırnaşlık arsızlık geceden kalanda farkı

Zavallı görevlilerin nahoş görünen efkârı

 

.

ben de sadece bakıyorum.bakmaktan öte gidemiyorum.. herhalde, görmek istemediğim şeyler var..

Tahammül azalınca heyhat ki heyhat! sabrı sevgiyle yoğurunca aşk kapıyı çalıyor sen hiç korkma... sevgi ve selamlarımla kardeşim...

Nakşeden İzler (anı Roman 11)

Evet, tefekkürü mevt diye, rabıta diye, bir olgu bilmiyordum, daha sonra bunları kelime olarak öğrendim.

Fakat ölümü düşünmek, o kadar basit ve kolay mıydı, yolu, yordamı, bu kadar sığ mıydı?

Son nefesimi vermeden, o ana kadar bütün yaşantım, neye, hangi ölçüye göre şekillendi, mihengim var mıydı veya nasıl olmalıydı.

Ruhlar âleminde bulunurken, verdiğimiz söze iman ettiğimiz, evet Yarabbi sen bizim Rabbimiz sin, ahdine ne kadar ve hangi koşullarda sadık kalabildim.

Bunların muhasebesini yapmadan, kulluk bilincini kazanmadan, taklitten kurtulup, tahkike ermeden, günü birlik bir hayatın, sefasını veya cefasını nasıl çekerim.

Çaresiz kalıp, hastalandığımız da, yatağa uzanıp yatarken, her türlü beşeri isteklerimin açılımlarını sağladığım bu yatağı,

Gün evveli, mecalsiz kalmadan, cazibe merkezi olduğumuz zaman, son nefesimizin mekânı olarak, hiç düşüne bildik mi?

Allah’ın ve sevgili resulünün ve ashabının, müçtehit imamların, tavsiye ve telkinlerine, duyarsız kaldım, en önemli referans ve müstakim olan bu yolu, yol pusulası olarak, telakki etmedim.

Hayatımı idame ettiğim sosyal yapı, beni bana bırakmadı, sürükleyip bu hale getirdi, eşim, dostum, çevrem, hep benim gibi yaşıyorlardı diye söylenmem!

Çok canlı ve diriydim, istek ve heveslerim bitmek bilmiyordu, ona yetişeyim, tatmin edeyim derken, kendimi ansızın yatakta buluverdim birden, diyerek figan etmem!

Bunca yıl ve farkında olmadan yaşadığım ömrüm, ansızın nasıl geçmiş anlayamadım ve şu an inanın şaşırdım kaldım, diye feryat etmem!

Şimdi ne düşüneceğimi dahi, bilememenin aczini yaşıyorum, evet bu dünyada işimiz bitti belli ki gidiyoruz, diye kederlenmem!

Ama nereye ve nasıl bir yere, gideceğim hakkında mütereddit olarak, tabuta kefenlenip konacağız, salaca ya konup arkamızdan gelenlere bakacağız, diyerek hayıflanmam!

Tabuttan çıkarılıp üç metre kefenle, bizi hasretle bekleyen ve asla reddetmeyen, sergisi topsak olan, meçhulde derinliği bulunan kabir’e bir çırpıda konacağız!

Ruhumuzun terk ettiği dünya ve nimetlerini, bir mühlet sonra da kefen ve etlerimiz çürüyerek, iskeletimizi bir ati olarak neslimize sunacağız!

Sorgu meleklerine ne diyeceğiz, bilemiyoruz haşyet ve taaccüple şaşırıp kalacağız, kabir âlemi ve azabı neyse onu mutlaka göreceğiz ve öğreneceğiz!

Cehennem çukurlarından olan, bir çukura mı, yoksa cennet bahçelerinden bir bahçeye mi, kapı aralandığını amellerimiz ölçüsünde karar verilerek, mahşer gününü beklemek zorunda kalacağız!

Korku, panik, haşyet duygularını, en büyük azıkmış gibi, hep yanımızda bulacağız.

Ve bu duyguların, sadece dünyaya ait olmadığını, çok geçte olsa nihayet anlayacağız!

İmanımızı, amellerimizi, hayırlı evlat ve varsa hizmetlerimizi, çok arayacağız beklide bulamayacağız, fakat tükenmeyen bir ümitle sürekli arayıp duracağız.

Ölümün ne demek olduğunu, ancak o zaman idrak edeceğiz ve en müşahhas biçimiyle öyle anlayacağız ki, fakat bunu anlamakta bizlere bir kurtuluş sunmayacak.

İşte akıl ve izan sahipleri bu aşamaları yaşamadan, hiç vakit geçmeden ve mühlet varken, varlık ve kuvvetimiz, hatta en canlı hislerimiz, bizleri terk etmeden,

Düşünmek, idrak etmek ve bunun, en büyük sermaye olduğunu bilmek, şan, şöhret ve makamların insana asli yet kazandırmadığını deruhte etmek ve anlamak durumundayız.

Ölümü, asıl ve bu tespitlerden yola çıkarak düşünmeliyiz, yoksa ölmüş insanların durumunu, tahayyül etmek, ibret almak için belki uygundur!

Bizimde akıbetimizin, nihayetini bilmemek ve sadece tasavvur etmek ne demek!

Aklederek irdelemek ve bu tespitlerden sonra düşünmek gerek.

Gariptir belki, fakat anlayamadığım, taklide müteallik olgular benim için, bir çıkış yolu olarak, görünmüyordu.

Şu an yaşamakta olduğum ve aramakla yorulduğum, problemlere, çözümsüzlüklere, çare olacak bir tek alternatif sunamıyordu.

Maşallah, inşallah temennileri, gerekçesiz olduğu sürece, çözümün kendisi olmamalıdır!

Hayatı anlamlı kılmak adına yaşarken, mesnetsiz ve içi boş saplantılara kolayımıza geldiği için niçin bel bağlıyoruz?

Düşünün ki, rızkını arayan bir insan, çok az bir sermayeyle ve biraz da borçlanarak, akmaz, kokmaz kanaatiyle,

Sakin bir mahallenin, kuytu bir caddesinde, kira bedeli az olduğu için, bir dükkân tutarak, sermayeyi tuhafiye işine bağlıyor ve nasıl olsa Allah kerimdir niyetiyle, müşteri beklemeye başlıyor!

Geçimini, dükkân masrafını ve ödemek zorunda olduğu borçlarını, buraya gelecek müşterilerden ve kasaya girecek paradan yapacağını zannediyor.

Bu tevekkel insan, aynı zamanda namaz kılıyor, tespih çekiyor, dua ve zikir ediyor, hatta boş kaldıkça kitap bile okuyor, hiçbir kötülüğe dahi bulaşmıyor.

Size göre bu insan, ailesini geçindirir, borçlarını öder ve sermayesini muhafaza ederek, müşteri kitlesine ulaşması mümkün görünüyor mu?

Tabi ki mümkün efenim, rızkı veren Allah’tır, nereye gidersen git, rızkın seni bulacak demek, bizlere çözümü sunacak mı?

Peki, öyleyse rızkı aramanın anlamı nerede kalacak?

O zaman demezler mi ki, sünnetullah ne olacak?

Eğer o saf, samimi ve tevekkel insan, piyasayı araştırmaz, pazarda kendine malını satacağı piyasayı bulamaz, müşteri kitlesine ulaşamaz ve rekabet ortamında, kuvvet dengesini oluşturamaz ise;

İşte bu insan, büyük bir şevkle başladığı, oldukça umutlandığı, kendi ve çocuklarının geleceği için, ufuk sandığı,

Gözü gibi baktığı dükkândan ve dolayısıyla Allah tan umduğunu bulamaz.

Ve bu nedenle, borçlarını dahi ödeyemez, sermayesinin ve emeğinin hakkının ne olduğunu bilemez.

Netice olarak bu insan, karamsarlığa düşer, borçların ödeyemeyince panik başlar ve maalesef evinde huzuru dahi kaçar.

Düzlüğe çıkmak ve sükûna kavuşmak için, çıkış aramaya başlar,

Fakat alacaklı durmaz kapıya dayanır ve zili çalar,

Zavallı kaçacak yer arar fakat uğraşmaktan feleği şaşar, takatsiz kalır.

Şevk, cesaret, sevinç ve ümit bu insanın gönül dünyasında alabora olmuştur.

Arkadaş çevresi, boş ver üzülme Allah kerimdir derler, büyük bir imtihandan geçtiğini söylerler, fakat maddi bağlamda başka bir alternatif sunamazlar.

Allah’ın hiç insanı, gücünün yetmeyeceği bir yüke, tabi tutması mümkün değilse ve bizzat yaratan tarafından bu bir vaat ise;

İnsanlarda, akıl, bilgi, tecrübe, istişare ve tespitlerden oluşan, kuvvet dengesini, azimetini ve iradesini, sabır ve sebatını bilerek düşünmeli, buna göre de hareket etmelidir.

Nasıl kendini tehlikeden koruyorsa, yani aslanın pençesinden, timsahın dişlerinden, piton yılanının boğmasından, denize düşmekten, sağlam dişini pense ile çekmekten, vagonun altına girerek,

Allah’ın izniyle kaldırırım diyerek, ahmaklığa düşmüyor ve kendini sürekli korumayı biliyorsa;

Hayatımızın bütününde böyle düşünmek ve olmak zorundayız, yoksa tedbirsizlik, tevekkellik ve ahmaklık Allah için, bir imtihan vesilesi olamaz.

İşte bu ve benzeri mantıkla hareket edilince;

Rabıta eyleminde, sürekli mürşidi düşünmek, bizlere ne kazandırıyor ve bizleri nereye doğru sürüklüyor diye sorabilmeliyiz!

Bu dine inananların onca yaşadıkları zülüm ve çektikleri sıkıntılar, sadece bir imtihan vesilesi miydi, bunca zaman farkında olmadan bulaştığımız şirk illetinden, nasıl arınıp, kurtulacaktık, diye soramaz mıyız?

Ukba kelimesi, Dareyn kelimesi bizler için ne ifade ediyor, Allah’ın zatı ve subut’i sıfatlarını, niçin hakkıyla öğrenip ve idrak edemiyoruz?

Neden bunlara yabancı kalıyoruz, okumuyoruz, suya, yemeğe ve bir eşe duyduğumuz ihtiyacı, böylesi hayati konularda neden göstermiyoruz?

Oysaki bizlere bu hisleri veren cenabı Allah olduğunu biliyor ve bunu kabul ediyoruz, o zaman neden, onu tanımaktan korkuyoruz?

Peygamber efendimizi, hakkiyle tanıyor muyuz, Kuran’ı ahenkli bir şekilde okuyanın, kulağımıza gelen hoş ve güzel sesi haricimde, başka ne anlıyoruz?

Yeryüzünde en çok okunan kitabın, Kuranı kerim olduğunu biliyoruz.

Fakat hiç anlaşılmadan okunan kitabında kuranı kerim olduğunu bilmiyoruz.

Bu yüce kitabın anlaşılmamak üzere indiğini söyleyebilecek hiç kimse var mı?

Anlayanlar, ne yapıyor, neredeler, niçin sesleri çıkmıyor, niçin bunları konuşmuyoruz?

Kutbu cihan, gavsı azam diye makam tayin ettiğiniz, fakat hiçbir zaman, benim kendilerinden duymadığım,

Bu mübarek insanlar, onca zülüm ve tahripleri görmüyorlar mı, neden sürekli maslahat gözetiyorlar, şecaat askıya mı alındı, öyle bile olsa niçin, kimsenin haberi olmadı?

Yığınlarca insanlar, intisap edeli yıllar geçmiş, ama hala dar görüşlü, ufku kapalı, önünü göremeyen, fakat sorunları, başkalarına havale ederek,

Kurtulduğunu zannedenler, hat safhada, bunları Allah için benden başka gören kimse yok mu, bu kadar yozlaşma ve erozyon, ne zaman fark edilecek ve önlenecek?

Önderimiz, peygamber efendimizin, her şeyden ziyade, eğitim ve öğretime ne kadar çok önem verdiği malum, bu uğurdaki gayreti ve azmi, niçin dikkate alınmıyor?

Akıl, mantık sadece ticaret ve asvata da, acımasızca kendini gösteriyor, menfaat ve çıkarcılık maalesef fevkine çıkmış, ama hala birileri tarafından her nedense görülmüyor.

İyi niyetli, saf, dayanışma adına, cemaat ve ihvan’ım,

Yani aynı yere intisaplı kardeşim diyerek, teslim olmak için gelen insanların, birileri tarafından aldatıldıklarını görmüyorlar, zira uğraş alanları tefekkür ve zikir!

Enteresandır ama haremlik selamlık ve mahremiyet öyle anlaşılmaz bir hal almış ki, adeta tezatlar odağı olmuş.

O kadar farklı ve saklı ki, ilmihal kitaplarında dahi, konu olarak yerini alamayan, haremlik, selamlık bahsi, adeta yarışa çıkmış, koşu atları gibi.

Çok daha elzem ve bir o kadar öneme haiz olan, akaidi bilgileri sollamış, menzilde yerini almış, tesettür giyim diye bir de, yeni pazar oluşmuş!

Bizim, sizin, bacımız dediğimiz hanım kardeşlerimiz, bizlerden öyle kaçarlar ki, yüzlerini, gözlerini takva zannederek gizler kaçırırlar.

Ve hatta seslerini dahi öyle kısarak konuşurlar ki; adeta o an melek zannedersiniz mübarekleri.

El, yüz ve gözlerin ve hatta sesin haram olmadığı bir din anlayışını bunlar ne hale getiriyorlar, bilinç nerede kalıyor diye sormak lazım.

Fakat aynı hanımlar, pazardan mutfak masrafını ve kapıdan geçen seyyar satıcı ile pazarlığı veya sütçü ile gayet rahat şekilde ve hiç çekinmeden konuşuyorlar.

İhtiyaçları her neyse onu alıyorlar, bir mağazaya gittiklerinde, çarşı, pazar gezdiklerinde, oldukça rahatlar.

Aynı hanımlar resmi kurumlar dediğimiz, mekânlara gittiklerinde ise, merak ve şaşkınlık hat safhada oluyor, çünkü sosyal açılımlar öğretilmemiş, bilmiyorlar ki?

Neden bunlar hiç düşünülmez, geleceğin annelerine kalıcı çözümler üretilemez, her halde çıkmaz sokakta değiliz?

Bu insanlara, yön verenler, hedef tayin edenler, maslahat gözetenler, refahlarından taviz vermeyenler, her zaman tazim ve saygıyı hak ettiğini sananlardır.

Ey beyefendiler neredesiniz, nelerle uğraşıyorsunuz, insanların teveccühleri, çocuklarından esirgedikleri hediyeleri, sizleri çok mu meşgul ediyor, diye soramam mı?

Devletin tahakkümünden bıkmış, adı milli eğitim denen kurum adeta İslam’a savaş açmış, peygamber ocağı denen kışlada, mümin erat dışlanmış, millet adeta sahipsiz bırakılmış,

Kuran’a, peygambere İslam’a susamış, yıllarca hasıraltı ettiği ne kadar ezilmişliği varsa, gözleri kapalı olarak, daldıkça dalmış.

Ve böyle çaresizlik içinde, aczi yetini sorgularken, ufukta oldukça sakin görünen ve gönül enginliğinde serinleten, fevkalade huzur veren bir limana çıktığında yaratana teşekkür ederek şöyle bir düşünmüş.

Ümmeti olduğu ve yıllarca özlem duyduğu sevgili peygamber efendimiz…

Her zaman kendi nefsini değil, ümmetinin kurtuluşunu ve huzurunu tercih eden, onun için her şeyini vakfeden ve her zaman çözüm üreten, özeli bulunmayan bir insan.

Asliye tinden ve aidiyetinden, taviz vermeyen, teklif edilen dünya ve nimetlerini reddeden, toplumunun her zaman sosyal dengelerini gözeten,

Her zaman zenginlerle değil, mazlumlarla olan, varlığını suffe sakinleriyle paylaşan, her bir sorunda başvurulan, çözüm mercii olan,

Rahmet peygamberi olarak gönderilen, hepimizin yüreğini fetheden, şefaat cimiz olacağını müjdeleyen, aleyhi selatü vesselam efendimiz.

Önderimiz, hiç tereddüt etmeden, uğruna başımızı koyacağımız, o kutlu insanın, kâinatın sonuna kadar, mesajının silinemeyeceği efendimizin, asrıydı.

Fakat o kutlu insanların, yaşadığı saadet asrını, iyice, anlayamadan, özümsemeden, kıyas etmeden, sosyal dengeleri düşünmeden, duyulduğu gibi yaşamaya kalkarsak, hatalarımız, maslahatlarımız gün yüzüne çıkarak sırtarır.

İşte çözümsüzlüğe, keşmekeşliğe, bulanık suda avlanmaya, o zaman kapı aralamış oluruz, o nedenle Allah’ın veli kulları, gecenin karanlığında ki bir yıldız gibi, cazip, çekici ve celbeden olurlar.

Gecenin o kuşatan esrarında, yıldızlar bizler için ne kadar muamma ise, hedefinden sapmadan, fire vermeden vuslata koşuyorsa, Allah’ın veli kulları da, ancak o kadar berrak ve şeffaf, olmak durumundadır.

Olduğunca, züht ve takvayı kuşanarak, dünya ve nimetlerine boğulmadan, efradının felahını temin ederek, en güzel şekliyle Allah resulünün, ilkelerine azimet dekliğinde yaşayarak hal ehli bulunan bir kimlikte, olmak zorunluluğu vardır.

Bu ölçü ve mihengi, kuşanmış olan, muttaki insanları, dareyn saadetine bir muştu sunan, Allahın hanif kullarını, Allah ve resulünün dostları olarak elbette aramalıyız, bağlanmalıyız, nasihat ve tavsiyelerine uymalıyız.

Fakat böyle güzide ve müstesna insanları bulana kadar, hiç boş durmadan ve hatta yorulmadan Cenabı Hakkın lütfettiği, tüm enerjimizi ve asli hislerimizi,

Aklımızı, mantığımızı ve vicdanımızı, duygularımıza teslim etmeden, onun emrine vermeden, gerçeğe koşmalıyız.

Bu hedefte olmadığımız an, akıl ve mantığımızı askıya aldığımız zaman, öyle sorunlar çıkar ki, içinden çıkabilmek gayri kabil.

İşte o zaman neden bu hanım bacılar neden bizlerden kaçıyorlar, hiç konuşmuyorlar ve bir hoş geldiniz dahi demiyorlar, diye merak ediyorum.

Bacımız, namusumuz, diyerek onu baş tacı yapmışız, bu insanlar, tasada, sevinçte ve başlarına bir iş geldiğinde, bizim dışımızda, kimlerin kapısını çalacaklar, seyyar satıcının veya sütçünün değil herhalde.

Bir kerecik ağabey nasılsınız deseler, kız çocuklarımız köşe, bucak kaçmayarak, amca nasılsınız diyerek konuşsalar, kardeşlerim ne yapıyorlar diyerek, hatırlarını sorsalar, eksilirler mi, niçin onlara bu adabı öğretemiyoruz?

(devamı Nakşeden izler 12)

Siz... Biz...

Hepimiz...

Dirliğimiz için...

Bağnazlığı terk etmeliyiz...

Bir sesiz...

Sezgilerimizle

Ancak değerliyiz...

Bizler

İdrakimiz

Oranında kıymetliyiz...

İrademiz

Nispetinde ki

Tercihlerimizle senetliyiz...

Her şeye

Rağmen sizi

En kalbi duygularla

Elbette ki sevebilmeliyiz...

Zira siz

Bir himmet

Ve bir şefkatsiniz...

Henüz, idrakin ve inkişafın tarafımdan bilinmeyen yıllardı…

İlkokul ikinci sınıfa gidiyordum.

O yıllar bir başkaydı…

Heyecan ve merakın vazgeçilmez zamanlarıydı…

Kendi halinde, yaşamaya çalışan bir kişiliğim vardı!

Kimseye sataşmaz, bir hinlik yapmaz ruh halindeydim.

Belki böyle olmak zorundaydım, arkamda kimseyi bulamazdım.

Şımarıklığı, hadsizlik yapmayı içime sindiremezdim.

Aynı mahalleden arkadaşlarım vardı, fakat çok farklılardı.

Bir açık kapı gördüler mi, oraya nüfus etmeyi marifet sayarlardı.

Babalarımız aynı iş yerlerinde çalışırlardı, aynı sokakta oynardık.

Yine okulda teneffüse çıkmıştık. Semih diye arkadaş yanıma geldi.

Haydi, gel de şu bakkala gidelim dedi. Sessiz kaldım ve yanına takıldım.

Kalmak zorundaydım, çünkü harcayacak param hiç bulunmazdı.

Semihle bakkala birlikte girdik. Ben kenarda bekliyordum.

Bakkal biraz kalabalıktı, öğrenciler ihtiyaçlarını alıyorlardı.

Ben Semihe bakıyordum. Ne alacaksa, alsa da çıksak diyordum.

Semih her bir şeye el uzatıyor, bakıyordu. Cebine bir şeyler koyuyordu.

İçimden, Semihin ne kadar çok parası varmış, diye geçiriyordum.

Zil sesini duydum. Teneffüs bitmişti, öğrenciler sınıflarına giriyordu.

Ben artık beklemekten sıkılmıştım, asla bir keyif almıyordum.

Fakat Semih yeni tanıştığımız bir arkadaştı, babası da komisermiş.

Öyle söylüyordu, Semihin yalan söyleyeceğine, ihtimal vermiyorduk.

Sınıfta ve okulda ona farklı davranıyorlardı, bu çok fark ediliyordu.

Nihayet Semih, alacaklarını almış olmalı ki, bana haydi gidelim dedi.

Zil sesine ve sınıflara koşan öğrencilere baktığımdan,

Semihin, neler aldığını pek fark etmedim ve ne kadar ödediğini göremedim.

Bakkalın kapısından tam çıkıyorduk ki, bakkal amca Semihin kolundan tuttu.

Yeniden içeriye aldı. Ben şaşkın bir halde, ne yapacaklarını bekliyordum.

Bakkal amca, Semihin ceplerine elini sokarak, saklananları çıkartıyordu.

Bir taraftan da kızgın bir şekilde Semihe bakıyordu. Nihayet durakladı.

Anladım ki ben, arkadaşım Semih, verdiği paradan çok şeyler almış.

Bakkal amca utanmıyor musun çalmaya, bir de öğrenci olacaksın dedi.

Ben bunları duyunca, yerin dibine girdim. Yüzüm kızardı, şaşırdım kaldım.

Ne olacakları bekliyordum ki, Semih fırladı ve beni göstererek söyledi!

Bakkal amca, bunları bana Mustafa verdi. Sen sakla da paylaşırız dedi.

Diyerek, bakkal amcaya beni, bir parmak işaretiyle gösterdi.

Benim nutkum durdu. Donup kaldım. Hiçbir şey yapamadım.

Ve Semih hala konuşmaya devam ediyordu. Benim babam komiser diyordu.

Bakkal amca bir bana ve birde Semihe bakıyordu. Yalan söyleme diye haykırıyordu.

Semih ağlamaya başladı ve babamı istiyorum diye feryat ediyordu.

Ben perişan ve çaresiz olarak akıbetimi bekliyordum. Babamlar duymamalıydı.

Yıkılırdım. Her bir cezayı çekmeye hazırdım, fakat Annemlar duymamalıydı.

Çünkü onlar, bizleri bu konuda, çok hassas yetiştirmişlerdi. Yoksa yıkılırlardı!

Bakkal amca, öğretmenimizi çağırttırdı. Polise haber vereceğini söylüyordu.

Öğretmenimiz, telaşlı bir şekilde bakkala girdi. Neler olduğunu sordu.

Bakkal amcada, olanları bir çırpıda, öğretmenimize anlattı. Öğretmenimiz bir nefes aldı.

Yeniden bizlere dönerek, gözlerimizden bir şeyler arıyordu. Yeniden yutkundu.

Mustafa’yı her zaman, evimin anahtarını vererek, bir şeyler getirmesini istemiştim.

Bu güne kadar takip ettim, en ufak bir şüpheye kapılmadım diyerek savunma yaptı.

Bakkal amca, bende biliyorum bu çocuk şu köşeden hiç ayrılmadı.

Hiçbir şeye elini dahi uzatmadı, zavallı çocuk masun dedi.

Öğretmenimiz, özür diledi ve gerekli cezayı vereceğini söylemişti.

Bana, kimlerle arkadaşlık yapacağıma dair, dikkat etmemi öğütledi.

Komiserin oğlu olan ve benim arkadaşım zannettiğim Semih bir iftira atmıştı.

Hayatım boyunca, yaşadığım bu durumu asla unutamadım. Hüznümü yudumladım!

İftira ve suçlama gerçekten ne acı bir şey... insan bir ömür boyu unutamaz.. ve bunu dediğiniz gibi her daim "yudumlar" .

paylaşımınız için teşekkürler.

Sessizliğimin tüm Kadrelerinde nefeslenirken hilkatimin muvacehesince bir insan olmam, onun için hayatı anlamam, ruhumla barışık olmam gerekmez mi diye sormadan edemiyorum.

Her şeyden habersizken…

Bir sahibe muhtaçlıyken…

Halimde umut için bakarken…

Zaman ve mekân sayesinde sabitlenerek resmedilen o anı hangi çocuğun güzel gözlerinde, halinde ki teslimiyette görmeyiz ki…

Geleceğin teminatları olarak taltif edilen bu şefkatin emanetçisi çocukların hak ve hukuku adına ne hezeyanlar beyan edilmiyor ki…

Oysaki tertemiz ve berrak hafızalarıyla merakın eşiğinde nefeslenirlerken muhakkak bir teslimiyet içindedirler…

Onlar için anne ve babaları tüm varlıklarını seferber ederler…

Kendi hürriyetlerini vakfederler, heveslerinden vazgeçerler…

Yeter ki çocuklarımız bir eminlik içinde büyüsünler diyerek…

Kolay mı anne ve baba olmak…

Onun değerine müdrik bulunmak…

Bir zillet uğruna zevklere sarılmak…

Ne olduğu belirsiz ilişkilerde bulunmak…

Adına da bir hak diyerek nisaları pazarlamak…

Bizim olan, milletin efradı bulunan insanlar…

Hak adına nefes alan canlar çaresiz kalanlar…

Bizzat hakları ellerinden sökülerek alınan zavallılar…

Biliyoruz ki bunlar bizim canlardı…

Sahipsiz bırakılan masum kanlardı…

Teslim olmaları bizlere olan inançlarındandı…

Akıl… Nesil… Can… Mal… Din…

Gibi beş temel hak ve özgürlüğü korumak zorunda bulunan nizam…

Nizamlara vaziyete eden bizim olan insan…

Mazlumu zalimin ellerine teslim eden bir vicdan…

Ben yine sakin köşemde nefes alırken…

Tevdi edilen canın nihayetini beklerken…

Niyazımla ellerimi yaşlarla yüzüme sürerken nasibi beklerim….

Efendim yüreğinize sağlık, birbirinin devamı olan anı- romanınızı okumaktan büyük keyif alıyorum.Öncesi güzeldi,sonrası yani serinin okuyacağım geri kalan kısmı da aynı güzellikte olacaktır. Bu okuma keyfini tattırdığınız için teşekkür ediyorum.

Kalın duvarların nefesimi daralttığı yıllardı.

Birçok insanla bir şekliyle müşterekliği paylaşmak zorunluluğumuz bulunuyordu zira adeta kaçınılmaz olan vakıaydı.

Tanış olduğum insanları gözlemlerken terennüm ettikleri nefeslerde hicranın izlerini görmemek mümkün değildi. Aslında saf ve temizlerdi.

Bir güvenle inanmanın…

O manada hadiselere bakmanın…

Bilinmeyenler karşısında niyazda bulunmanın açmazıyla karşılaşıyordum.

Nimetin sebebi belliyken…

Nedenlerini fikredenler irdelerken…

Gayretin nispetinde refahın olacağı aşikârken bu gerçek bilinirken…

Hiç lüzumu gerekmeyen…

İradesini avuntuya yeğleyen…

Hiddet ve adaveti piyasaya sürenler karışıklık ortamında demlenirlerdi…

Kurban olan her insan…

İnandığını mukaddes sayar…

İdealistlik o kadar işlenmiş ki marifetle anar…

Bayrağımız belliyken…

Milletimiz yıların dirliğini özlerken…

Dinimiz vicdanlarımızda bilinmeden yeğlenirken…

Sabah… Öğle… Akşam…

Birilerince yönlendirilen birçok insan…

Vatan… Nizam… Güzelliğinde hep kaygılandırılan…

Yıllara sâri olarak gelişen…

Bir girdabın içinde çaresizliğe mahkûm edilen…

Bir öğrenciyken hatta çocuk yaştayken davalar ilan edilirken…

Örfümün donattığı…

Ailemin yıllarca anlattığı…

Okullarda ezberlerin yaptırıldığı lakin hale yansımadığı…

Konuların sevgi diliyle anlatılmadığı…

Bilinmeyen her şeyden gereksizce kaçıldığı…

Zekânın gereği olan merakın insanlarca kullanılmadığı…

Bağıran şiddeti çağıranlar…

Hamaset uğruna bir yatırıma koşanlar…

Katledilen onca canlar, cahilleşendir bu insanlar…

Ruh aşkı arar… Vicdan nefrette ne arar… Can ona şaşar…

Çaresizsin… Gideceğin yeri bilensin… Sen akleden düşünensin…

Hak için derlenensin sen kalbinin sahibinin sesini ne vakit dinleyeceksin.

Efendim yüreğinize sağlık, birbirinin devamı olan anı- romanınızı okumaktan büyük keyif alıyorum.Öncesi güzeldi,sonrası yani serinin okuyacağım geri kalan kısmı da aynı güzellikte olacaktır. Bu okuma keyfini tattırdığınız için teşekkür ediyorum.

Değerli kardeşim çok teşekkürler ediyorum, halinizin esenliğinde güzellikler diliyorum, temenileriniz için dilerim öyle gerçekleşşir diyerek selam eğliyorum.

İftira ve suçlama gerçekten ne acı bir şey... insan bir ömür boyu unutamaz.. ve bunu dediğiniz gibi her daim "yudumlar" .

paylaşımınız için teşekkürler.

Melale nakşdince... sabırın kadri teneffüs edilince... çile aşkı bendinde filizleninde beyan edelim istedik...

Seni Anarken!

Kalbim yine

Hazanın esirinde

Seni andığım bu an

Geçtim yine

Hayali sürurumdan

Akışında seyri seferde

Kırılan umutlarım

Göremediğim

Rüyada hayalin

Bitap bir hayatı yaşattı

Bedenimi ruhsuz bıraktı

An’ın

Katresinde ki

Zamanın gamına

Sen söyle ben

Nasıl yaslanmayayım

Açmayı bıraktı güller

Hiç ötmeyen bülbüller

Yaramın Hicranında

Ahu figan eden sebepler

Silinmeyen izler

Nihayetimde durmadan

Açılan perdeler

Melalle anılan yerler

Yalnızlığımda ki

Semaya uzanan

Gök kubbeler refakatinde

Verilen selatü selamlar

Salacadan

Tutan nice eller

Muradına ermeyen neferler

Aşk acısıyla

Yanan onca gönüller

Musalla taşında bekleyenler

Toprağın

Hasretini çeken erenler

Cemal için sabra kitlenenler

İstemem artık

Işıkların huzmesini

Yıldızların süzmesini

Koklamam

Artık karanfili

Sineme nazar eden

Umut vadeden narçiçeğini

Ten bizar

Ruh gülizar olsa

Sevda sinede kalmayınca

Aşk

Kapıyı çalmayınca

Gönüller

Sevdalılarına akmayınca

Ölüm

Gelse ne çıkar

Cehennemi ateşte

Korlanarak bekleyen alevler

Nefsimi

Bekleyen zebaniler

Haşyet içinde

Bakan nice faniler

Arasat’ta

Yaşanacak nice haller

Mizana hasret çeken

Dil-i gül olan onca abitler

Aşk acısından

Bihaber nasipsizler,

Şefkatsiz gönlü beklerler

Kimliğin Müşahhaslığı!

Âdemi beşer

Önce insan ve daha sonra

Adam olmayı muhakkak hedefler

Adam olma hakkını kazanmış bireyler

Yaratılma hilkatine göre hareket ederler

Bu insanlar

Asla sığıntı olmayı

Tesadüfe inanarak yaşamayı,

Nedamet duymayı hedeflemezler

Evli olan bir bayan,

Öncelikle kimlere güven

Duyacağını her şartta bilmelidir

Şayet bunu bilmiyorsa,

Emanet kavramına da yabancıdır

Hareket ve kuvvetin

Asıl sahibini bilme zorunluluğumuz mutlaktır

Bilmiyorsak şayet

Bireyleri, beyleri ve hanımları

Sevmenin ahengini sağlayamayacağımızdan

Retlerimizde hüsranı yaşamamız kaçınılmaz olacaktır

Evrende hayatını

İdame ettiren bir âdemoğlu,

Yaratıldığı hilkat üzerine hayatını

İdame ettirmesi kaçınılmaz olandır

Âdemin sulbü

Ve meşrebi, Sosyal

Ve psikolojik analiz gerektirir

Âdem

Mükellef oluncaya kadar

Elbette ki masumdur bu bir hukuktur

Sabiliğin cazibesi

Bir emanet olarak masum

Ve şefkate muhtaç olmasıyla bağlantılıdır

Evrende bulunmak

Mutlaka evrensel olmayı da

Her birey için gerçekleştirmeyecektir

Evrensel olmak için

Kanaat sahibinin niyeti

Cehdi, idraki ve inkişafı

Bir mutlakıyeti gerektirecektir

Evren, kıtaları

Ülkeleri, şehirleri, kasaba

Köy, belde ve mahalleleri kapsadığından

Âdem

Nereye giderse gitsin,

Fani olmadığı müddetçe,

Evrende kalmaya mahkûmdur

Evreni halk eden,

Onun gerçek sahibiyken

Rahmetinin gereği, uyarıcı ve tebliğ

Elçilerini, gaflet derinliğinde ki âdemlere göndermiş

Âdemlerden

İman edenler bu elçilere

"Efendim" diyerek teslim oluyorlar

Birde refikalar

Beylerine efendi derler

Rahmet elçilerin

Efendiliğine itibar ve iman edenler

Asla bir başka efendiye ihtiyaç duymazlar

Bizim, sizin,

Bacımız dediğimiz hanım kardeşlerimiz,

Bizlerden öyle kaçarlar ki, yüzlerini, gözlerini

Takva zannederek gizler kaçırırlar.

Ve hatta seslerini

Dahi öyle kısarak konuşurlar ki;

Adeta o an melek zannedersiniz mübarekleri.

El, yüz ve gözlerin

Ve hatta sesin haram olmadığı

Bir din anlayışını bunlar, ne hale getiriyorlar,

Bazen bilinç nerede kalıyor diye sormak lazım.

Fakat aynı hanımlar,

Pazardan mutfak masrafını

Ve kapıdan geçen seyyar satıcı ile pazarlığı

Pekâlâ, yapıyorlar veya sütçü ile gayet rahat

Bir şekilde ve hiçte çekinmeden konuşuyorlar.

İhtiyaçları

Her neyse onu alıyorlar,

Bir mağazaya gittiklerinde,

Çarşı, pazar gezdiklerinde, oldukça rahatlar.

Aynı hanımlar,

Resmi kurumlar dediğimiz,

Mekânlara gittiklerinde, ise merak

Ve şaşkınlık hat safhada oluyor, çünkü

Sosyal açılımlar öğretilmemiş, sürekli ötelenmiş.

Neden bunlar hiç düşünülmez?

Geleceğin anneleri için kalıcı çözümler üretilemez?

Her halde çıkmaz sokakta değiliz?

Bu insanlara,

Yön verenler, hedef tayin edenler,

Bir şekliyle maslahatı önceleyenler ne dersiniz

Refahlarından

Asla taviz vermeyenler,

Her zaman tazim ve saygıyı

Hak ettiğini sanarak gaflette olanlar!

Ey beyefendiler neredesiniz?

Nelerle uğraşıyorsunuz?

İnsanların teveccühleri,

Çocuklarından esirgedikleri hediyeleri,

Sizleri çok mu meşgul ediyor, diye soramaz mıyım?

Yıllarca devletin

Tahakkümünden bıkmışız!

Ekonomik kriz, enflasyondan usanmışız!

Maarifin Kuran öğretisini,

Âdemin nesebini dışlayarak,

Adeta maneviyata savaş açmışlar!

Kuran’a,

Onu getiren peygambere

En son olan din-i İslam’a susamış,

Yıllarca

Hasıraltı ettiği ne kadar

Ezilmişliği varsa çözümleyemediği

Gözleri kapalı olarak, daldıkça dalmış.

Ve böyle çaresizlik içinde,

Aczi yetini sorgularken, ufukta oldukça

Sakin görünen ve gönül enginliğinde serinleten,

Fevkalade

Huzur veren bir limana çıktığında

Yaratana teşekkür ederek şöyle bir düşünmüş.

Ümmeti olduğu

Ve yıllarca özlem duyduğu

Sevgili peygamber efendimiz,

Her zaman kendi

Nefsini değil, ümmetinin

Kurtuluşunu ve huzurunu tercih eden,

Onun için

Her şeyini vakfeden

Ve her zaman bir çözüm üreten,

Hiçbir aşmada özeli bulunmayan böyle bir insan…

Asliye tinden

Ve aidiyetinden, taviz vermeyen,

Teklif edilen dünya ve nimetlerini reddeden,

Toplumunun her zaman sosyal dengelerini gözeten…

Her zaman zenginlerle değil,

Mazlumlarla olan, varlığını suffe sakinleriyle paylaşan,

Her bir sorunda başvurulan, çözüm mercii bulunan…

Rahmet peygamberi olarak

Gönderilen, hepimizin yüreğini fetheden,

Şefaatçimiz olacağını müjdeleyen,

Aleyhi selatü vesselam efendimiz…

Hayatımızı genel olarak niçin kapsamıyor?

Hülyalarımızı ve hatta rüyalarımız süslemiyor?

Bu kadar mı yabancıyız, rahmet peygamberine?

Evladı ayalimizden

Ve hatta kendi nefsimizden, ziyade

Sevmemiz gereken bir Peygamberi,

Yaşadığımız hayatın genelinde neden hiç göremiyoruz!

Sadece camilere

Ve mübarek gecelere mi hasretmeli miyiz?

Günümüz de

Karşımıza çıkan en büyük problem,

Silik birer birey, mazi ve atisinden bihaber aileler,

Mananın kaybolduğu dolup taşan çeşitli eğlenceler…

Sürekli tüketen,

Asla tatmin olmayan,

her bir şeye özenen bireyler olmamız ne ile ilintilidir!

Artık nihayeti olan

Bir hayatı yaşamaktayız

Giderken dahi bir hesap yapmalıyız!

"İt ürür, kervan yürür"

Söylemini çözüm üretmekte

Problem yaşayanlar veya tahkiki

İhmal edenler olarak değerlendirmeliyiz.

İtin ürümesini

Sadece bir refleks olarak

Algılarsak yanılgımız kaçınılmaz olur.

Kervanın

Her şeye rağmen yürümesi

"verilen komuta kitlenmiş"

Nice mürebbiyelerin hallerini hatırlatır.

Zekâ insan içindir

Peki, insanda ne işe yarar?

Merak ederek öğrenmemizi sağlar.

Merak etmeyi

Ve öğrenmeyi kimilerine

Havale edenler ve bunun ne demek

Olduğunu bilmeyenlerin zekâsı!

Evlerimizin misafir!

Odalarını süsleyen vitrinin içinde

Asla kullanılmayan aksesuarlara benzer!

Mazi ve atisinden bihaber

Bir millet nasıl düşünülmez ise,

Tarihi hakikatleri gizleyen, külleyen

Ve gereksiz gören fertler ve idareciler…

Millet olgusundan

Yoksun renksiz ve mekanikleşmiş

Kimlik erbabı olduklarını mutlaka biliyordurlar.

İşte bunlara sessiz kalanları

Ve alkış tutanları milletimin efradı olarak

Görmek zorunda bırakılmam nedense hüzünlendirir.

Yıllardır çok geç fark ettiğim

bir gerçeği sizinle paylaşmak umudunu yaşamaktayım.

Sizin şimdiki mevcut halinizden hiç haberdar değilim.

Satırlarımı okumaya ne kadar müsaitsiniz asla bilemiyorum

Lakin derinliğimde teneffüs ettiğim

hislerin adeta beni bu eylemi yapmaya zorluyor.

Kendi kendime yeterli olmaktır asıl maksadım…

Duygularımı bir nizam içinde ahenge erdirince…

Heveslerimin izleri ardınca gidersem nedameti öncelerim…

“Ritmin” hayatımın en önemli göstergesi olduğunu bilmeme rağmen, idrakin tezahürü galebe çalmayınca ne kadar işe yarıyor ki bir şeyleri bilmek!

Düşünüyorum, yoksa zorunda mı kalıyorum, birde size sorayım istedim.

Bilmeden düşünmeyi becermek, ön yargılarımla aydınlığa ermek ne kadar mümkün?

Her bir büyüğüm veya kemale ermiş değerim bir şeyler öğretmek diliyor.

Lakin öğretmenin, sevgiden yoksun başarılamayacağını hiç düşünemiyor.

Beklentileri doğrultusunda veriler elde edemeyince neler söylemiyorlar ki!

İşte o zamanlar kimi kime şikâyet edeceğimi bilememenin sancısıyla çekiliyorum, her zaman teklifsiz başvurduğum yalnızlığıma!

Bir gün olsun babamın kollarını açarak, şefkatiyle kuşatacağı benliğimi, oğlum diyerek payelendirmesine hasretim artık mazi sayfalarının, ahir inkişafıyla bir vuzuha ereceğini ummaktan başka.

Annemin her vakit geçim gailesinden hiç gülmeyen yüz hatlarını resmedecek olursan, çocukluğumda hafızana nakşettiğini, sarı kamışta seferdeyken kışın ayazında donan askerlerin yüz hatları aklıma gelmiyor değil.

Ablalarım… Zavallı canlarım… Kar damlalarım…

Onlardan küçük olmama rağmen onlar için sinemde duyduğum sızı o kadar şiddetli ki hatırladıkça hala gözlerim dolar.

Neydi bu hayatımızda olumsuzluklara kapı aralayan nedenler?

Bu kişiliğin devam edecek nesillerine vereceği nasibi hakikatler!

Çocuklarına öğretecekleri bilgiler…

Onların gönüllerine ekeceği sevgiler…

Verecekleri güven ve serdedeceği himmetler…

Bir çocuğun nazarıyla bakarken…

Babanın hazin durumu çocuğun şefkatine muhtaçsa…

Annenin meşakkat gayretiyle ihmal ettiği değerler bulunmuyorsa…

Emanet olarak tevdi edilen can ne olacak…

Akranlarından farkı zaman içinde nasıl kapanacak…

Melal içinde gizlenen ince yaralar nasıl deva bulacak soruluyor işte…

Yalnızlığı kimi çevreler çok farklı telakki ederler!

Oysaki o kadar sadık bir dosttur ki asla ondan bir endişe duymazsın.

Senden hiçbir zaman bir talebi olmaz…

Her vakit senin hizmetinde amadedir…

Sırlarının bekçisi, ruhunun nöbetçisidir…

Seni seninle yüzleştirmeyi başaran bir değerdir…

O bir anne misali her zaman seni kendine tercih eder…

Bir baba kudretiyle seni dehlizlerden koruyarak eminliğe salar…

Sorarım bazen dirliğimde kendime…

Ovalarda döşenen yeşiller içinde çiçekler ne arar!

Yeşil çimenlerde gizlenen bir ayran olduğu çok aşikâr…

Peki, öyleyse rengârenk çiçeklerde ne var?

Yalnızlığımdan yükselen bir nida hasret kaldığın sevgi var…

Güzellikler içinde gizlenen asudeliği, naifliği ruhun asliyetini haykırıyor…

Sizinle her ne kadar bir tanış olmasak bile…

Satırlarınızla aksettirdiğiniz manayı zarafet mefkûresi…

Hissediyorum ki yalnızlığımı deşifre eden engin bir güzellikti…

Bakınız bu zikredilen meyanlar da…

Zahirin izleri hiç yok, soyut terennümler çok…

Heveslerin bir amaca müteallik zihniyet açılımı hiç yok…

Edebin bir erkân içtenliğiyle paylaşımı esastır…

Zafiyetler müşahhaslıktan uzak olan zannı galiplerdir…

Bunlara rağbet edenler, yalnızlığı efkârında nefes almayanlardır…

Kâinatın öznesi durumunda bulunan aşk…

Yaratılışın yegâne gayesi olan bu manada verilen aşk…

Heva ve hevesler heba edilecek olursa şayet, ruhun hıçkırıkları duyulur…

Vicdan sukutuhayal ile sızıya gark olur…

Ahengin bulunmadığı, mananın uzaklaştığı her şey heder olur…

Maksat insan olmaksa, adamlıkta kalmaksa, geçicilik niye reva bulsun…

Seni andığım baharın çiçekleriyle var olan…

Gönlümüzde zikrettiğin güzelliklerle gülü açtıran…

Tefekkürü kaçınılamaz kılarak ati ve mazi senfonisi sunan payesin…

Yıllarca iç içe yaşadığım yalnızlığımı seni anınca…

Ne kadar çok zenginleştiğini fark ederek bazen gülüyorum…

Unuttuğum hislerimde letafetler sunarak âlemlere kapı aralıyorsun…

Artık sadık dostum olan yalnızlık…

Zaman zaman müsaade talep ediyor halimden…

Sabrediyorum, düşündükçe bir korku sarmıyor değil yeniden…

Çiçekler nezaketin baharında, edebin kollarında kokusunu salarlar…

Ben ise bu hasletlerden yoksun olduğum için naçarlığım nüksetmiyor değil…

Biliyorum ki sen, yaratılışın gereği zarifsin…

Sen hoş görünle, hataları örtüşünle sanki bir nakkaşsın…

Toprağa kök salan, yağmur damlalarını anlamlaştıran ne hoş baharsın…

HADDİME DEĞİL AMA UMURSADIĞIM İÇİN SÖYLEMEM GEREKTİĞİNİ DÜŞÜNÜYORUM..ŞİİR DENİLİNCE ILLA BELLİ BIR HECE ÖLÇÜSÜYLE YA DA KAFİYELİ BİR DÜZEN AKLA GELMEMELİ BİLİYORUM AMA ŞİİRLERİNİZİN ÇAĞIRIŞINDA SANKİ EKSİK BİR ŞEY VAR..YA DA KENDİNİ GİZLEMEKTE ISRARCI OLAN BİR KAÇ SÖZ.. DENEME YAZIYOR MUSUNUZ?DUYGULARINIZIN İFADESİNİ ARADA DÜZ YAZI ŞEKLİNDE DENESENİZ SANKİ DAHA YAKIN OLUR GİBİ GELIYOR..EGER SADECE KENDİNİZE HITAP ETMIYORSANIZ..SELAMETLE..

HADDİME DEĞİL AMA UMURSADIĞIM İÇİN SÖYLEMEM GEREKTİĞİNİ DÜŞÜNÜYORUM..ŞİİR DENİLİNCE ILLA BELLİ BIR HECE ÖLÇÜSÜYLE YA DA KAFİYELİ BİR DÜZEN AKLA GELMEMELİ BİLİYORUM AMA ŞİİRLERİNİZİN ÇAĞIRIŞINDA SANKİ EKSİK BİR ŞEY VAR..YA DA KENDİNİ GİZLEMEKTE ISRARCI OLAN BİR KAÇ SÖZ.. DENEME YAZIYOR MUSUNUZ?DUYGULARINIZIN İFADESİNİ ARADA DÜZ YAZI ŞEKLİNDE DENESENİZ SANKİ DAHA YAKIN OLUR GİBİ GELIYOR..EGER SADECE KENDİNİZE HITAP ETMIYORSANIZ..SELAMETLE..

Lütfen neden haddiniz olmasın küçüklüğünüze rağmen, düşüncelerinizi açık bir şekilde yararlı olmak maksadıyla beyan etmişsiniz. Yazmaya çalıştığım şiirlerin genelinde bir eksiklik vardır. Bu gerçeği ben fark edemiyorum zira şiirden en az sizin kadar anlayamıyorum. Ben sadece kelimeleri olur ya bir anlam ifade etmesi cihetiyle karakalen yazıyorum. Bu uğraşın adını paylaşım olarak telakki ediyorum. Fakat siz bu sitede yazmam konusunda bir rahatsızlık duyacak olursanız lütfen sarfı nazar etmeyiniz, ben hemen huzurunuzdan çekilirim edebim gereğince. Bimenizde belki bir fayda olacaktır, çelışmalarımı öncelikle kendi halimle hesaplşarak kaleme aldığım için bir nevi kendime hitap ediyorum sayılabilir şayet müsadeniz olursa. Her çalışma muhakkak ki farklı açılımlar sağlayacaktır. Tesirin nerede olacağı elbetteki saklıdır. Yazmak bir sanattır. Aşk adanmaktır. Anlamayan biraz bakacaktır.

Bu bakımdan halimi maruz göreceğiniz kanaatiyle müsadelerinizi istirham ediyorum ve size selameteler diliyorum.

Efendim sizlere teşekkür ediyorum. On bir fasıldan bu yana okumuş olduğum hikayenin en çarpıcı ve sorgulayıcı dolayısı ile fikir kıvamının tezahürünün en zirvede olduğu yerdi. İşte a'dan z'ye kadar herşeyi kuşatan sorular silsilesinin kemiyet hesabıyla ufak numunelerini görebileceğimiz yazıda bizi "bu" hallere düşüren anlayışın karşımıza geçip hesap vermesi gerektiğini hisseder gibi oluyoruz. Her dimağın sorması ve cevaplaması gereken aksi takdirde makineleşmekten öteye geçemeyecek robot anlayışının tahakkümüne gireceği son bizleri karşılayacaktır...

Değerli kardeşim alakanız için çok teşekkürler ediyorum, katkılarınız için niyaz ediyorum, sağlık ve afiyetlerle selam eğliyorum.

Şimdi

Ne yapacağımın

Şaşkınlığı hükmünü

Sürdürüyordu hislerimde

Senin fevkalade

Rikkat ölçeğinde gizlediğin

Bakışların

Aklıma geliyordu şimdilerde

Biraz sonra

Asfaltla içselliği bulunan

Ahşap evimizin sokağa bakan

Penceresinden

Seni yakinen görmem

Mümkün olacaktı

Salınarak

Adımladığın bayır aşağı

Asfalt yoldan geçip giderken

Bu hali

Düşünmem bile yüreğimi

Ağzıma getiriyor her nedense

Bu kadar cezbe

Tutulmamın sebebi ne olabilirdi

Hala bir anlam verebilmiş değilim

Gözlerimin

Önünden akıp giden

Uzaklardan

Nazar ederken çok cazip gelen

Neydi

Bir anlayabilsem

Kim bilir ne kadar rahatlayacağım

Öncelikle bizzat

Beyan edemediğim hakikat

Suhuletli duruşunda ki muazzamlıktı

Seni halk eden

Ne kadar cömertlik bahşetmiş

Nisa kimliğinde

Mihenk olarak telakki edilen

Her şey sende

Sanat harikası olarak tablolaşmıştı

Gizlediğin

Gülüşlerinde ki akıcılık

Asla unutulabilir değildi

Yan gözlerle

Etrafını süzmen

Ne kadar harikaydı

Oluşturduğun

Gizem karşısında meftun

Olmamak içten bile değildi

İnsan olarak

Bu değerli can için neler

Feda edilmezdi ki diye

geliyor sinenin derinliğinden

İşte sadece bir sergi için

Aldığım davet sebebiyle bilmeden

Müşterekliğimiz olan

O solonda fark etmiştim sizi

Ebrular için

Ne kadar enfes yaklaşımınız vardı

Daha önceleri hiç fark edemediğim

Güzelliklere şahit olmuştum sayenizde

Sizi tanıyana kadar

Ebru sanatına karşı asla

Sizin zaviyenizden

Bakabilmeyi becerememiştim

Sanata karşı

Bu denli duyarlılığınızı sizinde

Bir sanat harikası olan

Kişiliğinizle özdeşleştiriyorum

Bir gün

Sizin karşınıza

Çıkmaya cüret edebilirsem

Yokluğunuzda

Pencere kenarında

Şimdi içimden geçen her şeyi

Bizzat size aktaracağıma eminim

Ne kadar ruhumu

Sana olan düşkünlüğünden

Azat etmeye çalışsam da

Bir türlü başarılı olamıyorum

Sizi düşünmek zorunda

Kalıyorum çaresizce düşünüyorum

Adımlarımla

Terk ettiğim patikalar refakatiyle

Melalime

Saldığın soyut iklimin

Serencamında sadece bakışlar vardı

İçimi

Delercesine geçip giden,

Beni benden ötelere sevk eden

Her türlü pişmanlığı

Öteleyen, merak içinde

Seyri âlem ettiren bir duygu

Bedenin

Ahenginde nizam edilen

Gözlerden dem vurmuyorum ben

Hissiyat

İtminanlığında var olan

Dirliğin güzelliğinde düşünceleri

Deşifre edecek

Bir netlikte yazdığınız

Satırlarınızdan bahsediyorum

Siz karşımda bana

Hitaben yazıyordunuz adeta

Böyle bir duyguya

Kendimi kaptırmaktan

Her nasılsa kurtaramıyordum

Yazılanların

Genele hitap etmesi

Biliyorum ki aslolan bir kanaattir

Lakin

Bu gerçeği gönlüme

Anlatamıyorum bir türlü

Mısralarınızda

İşlediğiniz yalnızlığın

İkliminde kendimi buluyorum

Yozlaşmışlığın

Her türlüsüne seninle

Aynı ölçekten bakıyorum

Sadece

Sevgi için ebede ötelenen

Definenin sancısıyla yaşıyorum

Senin

Zahirin senindir

Benim için

Cazip olan ruhi kimliğindir

Melalimi

Ötelerden nefeslenerek

Hissettirme erkine erdirmendir

Düşünmenin

Keyfiyle terennüm ettirmendir

Bu güzelliğin karşısında teslim olmamak

Ne kadar

Mümkündür bilemiyorum sadece

İçimden geçenleri satırlara döküyorum

Güllerin

Çeşidini neyleyim

Ben onun öznesiyle kaimim

Ruhum

Müddeti içinde anlam ararken

Mana muhayyilesinde ahenk bulduğum

Senden

Hâsıl olan mısralarınla

Nefes almanın şevkini yaşamaktayım

Aşk eğer bir nursa

Ve hatta bilakis verilen onursa

Nefsimi zilletten koruyorsa

Halimi manayla buluşturmasına talibim

Siz habersizce

Satırlarınızla ruhumu işlerken

Lütfeder misiniz artık hangi aşkı arayım

Gecenin

Mağrurluğundan

Gözlerim uykuya

Eyvallah etmiyordu

Sinemden

Bazı mısralar

Dur durak bilmeden

Peşi sıra gelmek istiyordu

Sanki

Bir perde açılıyor ve

Oyun sahnelenirken sözler

Kıdemini bulmuş gibi fırlıyordu

O an

Hissettiklerim

O kadar güzeldi ki

Unutmamak adına kalemle

Bir yerlere hemen yazmalıydım

Yorgun yüreğime

Tüneyen mısralar bir haykırış

Olarak anlam buluyordu melalimde

“Yeter” olarak

Belir genleşen ihtar

Kavurucu hırçınlığıyla

Geceye anlatıyordu dertlerini

Yaşamak

Adına icbar olduğum,

Tercihlerimde katlanmak

Zorunda kaldığım daralmalar

“Yeter” artık diye

Yeniden nüksediyordu

Adaletten

Dem vuranlar

Haksızlığa uğradıklarında

Tüm hıncıyla

Bağnazlığı savunuyorlar

İnsanın en temel

Hakkı olduğu halde bu hakikati

Reva görenleri düşününce okumak

Keyfim kayboluyor

Dağların yamaçlarından

Hicranım ile ötelere uzanırken

Halimi

Anlayacakların dirliğinde

Bir vuzuha nihayet eriyordum

Damlayan

Gözyaşlarımla bizim

Değerlerimize, örfümüze

Milli

Hasletlerimize

Onlara anlam bahşeden

Akidemize neler olmuştu

Onları kimler

Çalmıştı bizlerden

Düşünmeden edemiyordum

Tenimi titreten

Açık duran pencereden

Nüfus eden rüzgârla yalnız ben

Bizim olan

Okutmak için nelere katlanılan

Öznesi rahmet olan

Toprakla anlamını haykıran

Yaprakla

Selamlaşan

Damlayla bereketi salan

Kızlarımız

Herkesin gözleri önünde

En tabi hakları

Ellerinden gasp ediliyordu

Güç

Zayıfın

Yanında hırçınlaşır

Onu

Kullanmasını

Bilmeyenler ise

Tarih karşısında zulmüyle anılır

Kimler

Ne yapmadı ki

Mizan

Asıl olan bir hesaptır

Mustafa Abi gönlünüze sağlık.Allah muvaffakiyet versin.

Sen giderken

Gözlerinden dökülen

Yaşlar karşısında metanetle

Dayana bilmem gayri kabildi

Her ne kadar

Daha fazla üzülmemen için

Gizlemeye

Çalışsam da akan damlaları

Senin fark etmemen mümkün değildi

Çünkü senin

Altıncı hissin bir başka

İfadeyle ferasetin çok kuvvetliydi

Henüz dudaklarımı

Kıpırdatmadan aldığım nefesten

Bir şey söyleyeceğimi bilecek kadar duyarlıydın.

Şimdi senin için

Ne söyleyebilirdim neler

Geçirmezdim ki gönlümden

Gönül iklimimde

Yetiştirdiğin filizlerden

Akseden güzellikler karşısında

Bir çaresizliği yaşıyorum ne gelir elimden diye

Asla seninle

Vedalaşmak istemiyorum

Bir şekliyle bir yolunu bularak

Muhakkak seninle gelmeliydim

Neye mal olursa olsun

Bu tercihimi uygulamalıydım

Ama nedense seni ikna edemiyordum

Ben ısrar ettikçe

Sen daha fazla üzülüyor

Ve sessizliğinde ağlıyor, kahroluyordun

Ailece göçüyordunuz

Toprağı altın sanılan şehri

Emin denen güzelliğe, bir şekliyle

Arkadaşlığımızın

Bitirilmesinin hükmüm verilmiş

Meğer ailence bizlerden habersizce

Babanın hiddeti

Karşısında biçare annen

Elinden bir kaza çıkmasından korktuğu için

Sana

Hakkını haram edeceğini

Söyleyerek öyle ikna edebilmiş

Hayrete düşmüştüm

Bunları annemden duyunca,

Bana verdiği öğütler silsilesinden

Lakin kim

Ne derse desin

Gönül ferman mı dinliyor

Kalbime

Ben mi yön veriyorum

Sanki bu hakikat bilinmiyor

Sana kızacak

Bir bahane bulsam belki

Hiddetimden gönlüm kararır

Ruhum daralır

Vicdanım heba olarak

Vurdumduymazlığı seçerdim kahrımdan

Ama sen öyle miydin

Sanki bunmaz bir nadideydin

Açan en güzel yasemindin

Zambakların

Saldığı renktin,

Kelebekler kadar zariftin

Hiçbir zaman

Üzülmeme fırsat bırakmadın,

Sen adeta beni kendine katmıştın.

Şimdi çaresizliğin

Girdabında gözyaşlarını akıtıyorsun.

Hak her halükarda

Dilendiği gibi tasarruf edilen mi

Her hangi

Bir ölçüsü bulunmaz mı

O vakit Mükellef olma şartı

Niye vardır gibi birçok sorular

Hafzalamı kuşatarak şaşkınlığı yaşatıyordu

Yağmur damlaları

Ritmik vuruşlarıyla pencerenin

Açılarak davet edilmesi için bekliyordu

Nisan

Bereketinin

Güzelliğini sunmak için

Hayatın

En bariz çekilmezliğinden

Gına

Gelmişlerin gönüllerinde

Taze bir baharın müjdesini vermek için

Umudun

Kuşatıcılığından

Uzaklaşan sinelerin

Muvazene bulmaları için

Gelecek

Adına pişmanlığın

Hazan içinde sararmanın

Hicran ile

Boyanmanın

Bir çare olamayacağını

Anlatıyordu adeta düşünenler için

Demek istiyordu ki

Varmıydı benim sizi ziyaret

Edeceğimden haberiniz, gönüller için

Getirdiğim

Sevgi ve muhabbet iksirinin

Sinenizde

Husule getireceği

Esenliği sizler fark edene kadar

Her şeyin

Bir hesabı var

Hesapsız olanlar betbahtır

Dilenmelidir

Gayretin rucuundan sonra

Samimiyetle halk eden Rab tan

Bilseydin

Bir damlaya dahi

Ne kadar çok

İhtiyaçlı bulunduğunu

Haline binlerce kez şükrederdin

Seni seven için

Bir caziben olmalıdır

Cazibe sadece

Zahirle kaim değildir

Fiziksel özellikler yakini

Hissetmek için bir hüccettir

Asıl güzelliğin ruhundaki

Muhafaza edeceğin mertliktir

Denklik

Soysal şartların

Gereği olduğunu bilmelisin

Ütopiler

Haz için bazen

Gerekli olan değerdir

Derinliğinde

Zaman öldürmek ise

Fikredenler için hederliktir

Sevgi

Muhakkak ki

Hak eden için sarf edilmelidir

Aşk şimdilik

Senin harcın değildir

O nerede

Vuslatın olduğunu

Bilen en yüce değerdir

O aşk

Mürebbi

Kimliğinde bir erendir

Hormonal

Zevklerin asla değildir

Hevesler için

Uzaklarda nazar eden

Ruhi muvazenedir o bir erktir

Yine kendi dirliğimde düşüncelerimle bir hesaplaşmaya yöneliyorum.

Açmazların bulunduğu ruhi dinginliğimde icbar edilenler karşısında her geçen gün yabancılaşıyor muyum sorusu geliyor aklıma.

Düşünmenin dahi birilerince suç teşkil edildiğine şahit olunca ilk aklıma gelen birilerince pazarlanan bağnazlık geliyor aklıma.

Bir düşünceyi henüz doğmadan mahkûm etmek ne kadar acı bir zulmettir.

Kendi payelerinin yok olacağı korkusuyla hiddeti önceleyerek sığıntı kimliğinde yaşamaya çalışmak ne kadar tuhaf bir tercihtir.

Kime kulluk yağacağı konusunda netleşmeyen yürekler, sürdüre geldikleri mukallit kimliklerinin açmazlarıyla kapkara olan vehimlerini nesillere akıtmayı marifet olarak lanse ediyorlar.

Hukuku güya hukuk adına çapraz hezeyanlarla pak idrakleri yanılmaya gayret ediyorlar. Kimler, kimlikleri konusunda netleşemeyen cahil zümreler, reddi miras takiyyesinde bulunan gafiller.

Hizmet aşkıyla varlığını vakfeden değerlere saldırmak ne kadar büyük talihsizliktir. Saldıranlar kimler, kişiliklerinde aşktan bigane olan zilletler, çilenin hangi değerler muvazenesinde bir mefkûre oluşturacağını akledemeyenler.

Düşüncelerin kadavra odasında hayat bulması, ancak niyet ve hizmet anlayışında ki inkişafla orantılıdır. Bireylerin özellerini deşifre ederek bir yol aramanın yararını ve densizliğini kimlere sormalıyız.

Başarılı olan siyasilere ve müteşebbislere karşı neden bu kadar ön yargılıyız, bunun toplumu aydınlatma adına nasıl bir faydası olacaktır şaşarım.

Din adına siyasi kalem kavgasını en son raddesine kadar kullanan zavallılara nasıl acımayalım. Bilmeden konuşmak, siyasi getirim için çıkarları vuruşturmak ne acı.

İnsanlar doğup büyüdükleri topraklarda, mukaddesatın ne olduğunu, henüz kişilikleri tam oluşmadan öğrenirler.

Malik olmak duygusunun, fıtratın gereği olduğu kesin kanaat, ama neye, nasıl ve hangi ölçülerde olacağının tespiti gerekir.

İnsanı adam yapan tüm unsurların, yaşadığımız hayatın içinde bulunduğunu, bizlere uzak olmadığını bilmeliyiz, bir buket sunan elçinin, tebessüm ettiğini görebilmeliyiz.

Bizleri bu nadide buketten ve masrafsız tebessümden, sevgiden, fedakârlıktan alıkoyan unsurlar tarafımızdan bilinmiyor mu?

Bizzat yaşadığımız bu hayatın manasına bigane kalanlar, mutlaka mezarlara da manzara niyetiyle bakıyordurlar!

Yaşamak zorunda olduğumuz bu hayatı, çekilemez hale getiren temel unsurları ihdas edenlerin, aldatılmış olduklarını, bizzat hayatı bahşeden açık ve seçik bir netlikte beyan ediyor.

Bu yaratıkların kendi akıl ve zanlarına göre hayatın, ne anlam taşıdığını biliyor olmalarını, kendilerinden emin olmalarını bir zillet olarak, telakki etmek durumundayız.

Tercihlerinin bizimle aynı frekansta olmaması şaşırtıcı değil, çünkü bunların ortak zaafları tekebbür, enaniyet ve hıyanettir.

Paydaları bu olan yaratıkların, zulümden, desiseden, entrikadan asla vazgeçmeyeceklerini bilmemiz kaçınılmaz olacaktır.

Bizler mukallit olmaktan kurtulup, itminan olarak, kime, niçin, nasıl ve hangi ölçülerde itibar edeceğimizi bilemez isek, müşahhas bir şekilde, tahkik ederek kanaat sahibi olamaz isek, yanılgılarımızın kaçınılmaz olacağı muhakkaktır.

Hayatımızı ihata eden ve bizleri sürüklercesine alıp götüren, bizi bizden ayrı bir insan yapan faktörleri tanıyarak, muvahhit duruşunu sergilemeliyiz.

Rahmet vesilesinin öğretilerini, susamışçasına araştırıp, kanarcasına ve büyük bir ihtimamla deruhte etmek zorundayız.

Toplumun içine girdiği kutuplaşmalarının temelini oluşturan nedenlere, bir göz attığımızda anlamak adına zorlanmaya hiç gerek kalmıyor.

Bu bakımdan beni benliğimden uzaklaştıranlara, kin kusmak kolay olduğu için bunu yapmayacağım, fert bazında bile kendi ile barışık bir sevgi için kucak açacağım.

Hoş görü, ölçülü, sevgi, sabır, sebat, metanet azığım, kin, zan, zülüm ve egom çok iyi tanıdığım nefsimin basamakları olacaklardır.

Ben yine kendi dirliğimde düşüncelerimle bir hesaplaşmaya yöneliyorum.

Öteden beri

‘Rahmet’ denince

Akla ilk gelen yağmur

‘Yağmur’

Denince de

İllaki rahmet akla gelir

O, bazen

Bir okyanusun

Ortasına iner

Sağanak sağanak

Bazen

Bir dağ başına iner

Sessiz ve ağlayarak

Bazen de

Çöllülere düşer

Çoraklaşmış

Toprakları ürperterek

Sinesindeki rahmeti

Hangi çöl

Ortasından aldığını

Ve bu

Mukaddes yük uğruna

Hangi semada kaldığını

Kim bilir ki

Kim bilir

Kaç derece

Ateşte pişti sinesi de

Doldurdu azığını alelacele

Öyle ya

Bekleyenleri var

Meleklerin refakatinde

İnmesini gözleyenleri var

Düşünmesini

Bilenlere bu yollar

Hikmet nakışlı bir kanaviçe

Yağmurun

İnsandaki izdüşümü

Gözyaşından başka nedir

Ağlayarak

Rahmet kapısı çalınır

Ağlayarak

Elin yetişmediği istenir

Ağlayarak

Açziyet aşılır

Ağlayarak

Yusuflar çağrılır

Ağlayarak

Kanlı gömlek koklanır

Ağlayarak

Af kapısı aralanır

Yağmurun

Zahirî sebeplerinden

Biri güneş olduğu gibi

Ağlamanın da

Güneşi yanık kalbidir

Kalbi

Yanmayanların

Yağmuru

Yağmayacak demektir

Ağlamayanlar ise,

Anlaşılamayacaktır

Kalb yanarsa

Gözler

Kayıtsız kalmayacak

Ve kahkaha

Mekân bulamayacaktır

Dertliler,

Gittikleri yerlere

Sinelerindekileri taşıyacak

Ve oralarda

Gözyaşlarıyla yeni

Doğuşlara vesile olacaklardır

Kalb

Yangınının adı

Bazen azim gayret, himmet

Bazen de

ızdırap, çile ve derttir

Hâl,

Kalbin durumuna

Doğrudan bir işarettir

Onu olduğu gibi ele verir

Londra sokaklarında

Olanlardan habersiz şekilde

Dertli sineler, yol almaya devam ederler

Bunlardan ikisi

Karar almışlardır kendi aralarında

Atlamayacaklardır hiçbir

Kapıyı ve her eve sokacaklardır

Ellerindeki mukaddes davetiyeyi

Bu niyetle

Çalarlar her bir kapıyı

Ve yaparlar çağrılarını

Mütebbessim bir çehre

İle yaparlar gerekli olanı

Dedikleri gibi

Atlamazlar hiçbir haneyi

Aynen karar aldıkları gibi

Kimisinden o anda

Alırlar tepkilerini, kimisinden ise

Sonradan gelecektir davetin neticesi

Kimi için

Bu davet bir mekân beraberliği

Manasını taşırken,

Kimi gönül için de

Âhiret

Beraberliğine vesile olan

Bir tanışmanın başlangıcı olacaktır.

Küçücük davetiye

Belki de bazı sinelerin

Yamaçlarında bir kartopu

Gibi yuvarlanmaya başlamıştır bile

Çığa ne zaman

İnkılâp edeceğini kestirmek

O esnada imkânsızdır

Neyse onlar

Tohumlarını atarlar toprağa

Bakalım kaçı boy

Verip de selâma duracak

Kaçı sinesinde

Nice başağı barındıracaktır

Hikmet;

Bir düşünce, tasavvur

Ve davranış bütünlüğüdür

Evet,

Düşüncede isabet

İfadede gereklilik ve ölçü

Sonra da

O çizgide hareket

Tam bir hikmet tekevvünüdür

İlimde yakin

Amelde sağlamlık ve itkan

Hikmete bir diğer yaklaşım

Buna

İlmin amel ile sanat ruhunun

itkanla beslenmesi de diyebiliriz

Dinin gaye

Ve maksatlarını kavrayıp

Onu ferden temsil etmenin yanında

Topyekûn hayata

Hayat kılma düşünce ve

Cehdi de hikmetin bir başka çizgisi

Varlığın özü

Ve iç yüzündeki gerçeği,

Her nesneye ait ayrı ayrı hususiyetleri

Ve bu hususiyetler

Arasındaki münasebetleri

Yaratıcı tarafından hedeflenen

Gayeleri

İdrak ve şuur da

Hikmetin ayrı bir tarafıdır

Sebepler ve illetler

Âlemine yönelerek, varlığı

Fayda ve maslahat yanlarıyla görüp

Tanımak

Tahlil ve terkiplerde bulunmak

Yaratıcının halifesi olma unvanıyla

O’nun izni ve emri

Dairesinde varlığa müdahale

Hâkimiyet sanatı hikmetin ayrı bir yanı

Nizam ve ahengiyle

Kâinattaki her şeyin yerli yerinde

Olması ilâhî hikmetinden hareketle

Kendi dünyamızda

Bu denge ve düzenin

Korunmasına riayet Arz

Atmosfer ve semalardaki muvazenenin

Muhafazası istikametinde

Değişik ad ve unvanlarla değişik

İlim dallarının geliştirilmesi de

Hikmetin ayrı bir yorumudur

Her zaman en iyi

Hedefleri takip ederek

Sevk ve idare edilenler arasında

İyilik ve güzellik arayışları içinde bulunmak

İnsanlarla

Muamelelerimizde ilâhî ahlâkla

Taalluk etmek suretiyle arzı ve arzdaki

Peygamberlerin

Gönderilme gayelerini

Gerçekleştirmek de hikmetin

Bir diğer açıdan ve çok enfes tarafıdır

Evet, artık bir şekliyle

Her gün görüp temaşa ettiğimiz

O en güzel meşherlerden daha güzel

En muhteşem

Saraylardan daha muhteşem

En muhtevalı kitaplardan daha muhtevalı

En mevzun

Ve muntazam sistemlerden

Daha muntazam, en şaşaalı mesire yerlerinden

Daha büyülü

Ve hemen her zaman

Taptaze ve rengârenk hâliyle şu yeryüzü

Ona bir manada

Cennetlerin izdüşümü

Firdevslerin sihirli koridoru da diyebiliriz

Bütün o cazibedar

Derinlikleriyle insani duygularımıza

Akseden birbirinden farklı tecelli dalga boyundaki

Güzelliklerin

En enfesleriyle başlarımızı döndürmekte

Ve gönüllerimizi hakikat aşkıyla coşturmaktadır

Eğer insan

Tabiat ve hayata ait hususiyetleri

Biraz ön yargısız, biraz da insafla tetkik edebilse

Görüp duyduğu

Bakıp mütalâa ettiği canlı-cansız

Her nesneye karşı öylesine derin bir hayranlık duyacaktır ki

Müşahede ettiği şeyleri

Bir daha ve bir daha temaşadan

Kendini alamayacak; belki de, bir sevdalı gibi

Sürekli varlığın özüne

Ulaşma hülyalarıyla oturup kalkacaktır

Oturup kalkacak ve her yeni tetkik, yeni tahlil,

Yeni terkiple varlık

Ve eşyanın ötesindeki hakikatlerin/hakikatin

Meraklı bir araştırıcısı ve âşık bir keşşafı hâline gelecektir

Özlemimi açmaya

Bir kalp istemedeyim ben

Uzak kalmaktan

Harap olmuş kalp yorulmuş

Halimi

Anlayacak bir kalp isteseydim

Hani bir vuslatı

Arar ya aslından kalan sırla

Uzak düşülen diyarlarda

Durmadan özünü hep arar ya

İşte hayıflandığım

Arandığım bu yüzden benim

Her zeminde dile getirdiğim

Yalnızca bu nedenledir dileğim

İnsan mefkûresinde

Husule gelen her bir şeyle

Anlaşmaya çalışmam

Meşverette bulunmaya başlamam

Onlarla paylaşmam

Halimi sunmam sadece bu yüzdendir

Herkes bir cana

Dost oluyor zannımca benim

Kendine yakın buldukları sürece

Ne çare ki

Aştırmadı kimsecikler

İçimde gizlenen onca sırları

Kimseler anlayamadı

Ahu figan ederek ağladıklarımı

Oysa sakladığım sırlarım

Duyulmayan çığlıklarımdan hiçte

Uzak değildi

İhsan sahibi görürdü

Ve dikkatle algılayan hissederdi onu

Ne yazı ki

Her gözde yok olur bir gün nur

Kulakta yok olacaktır dikkati şuur

Ne kadar

Gizlidir ki ten candan ve can

Tenin inkişafında var olandır

Fakat

Onu görmek için

İznin zuhur etmesi gerekir

O nefeslerde

Ne hikmetler gizlidir serdir

Ne ateştir ne badedir söyledikleri

Nefes

Mutlak hissedilmesi gereken

Meşkin avareliğinde yaşamaktır

Ruh bu aşkı

Hissetmese halde yoksa bu ateş

Dilden düşmeyen yürek kan içindir

Aşk kalbindir

O bahşedilen ulvi bir nimettir

Tefekkür etmek dahi gayretinledir

Feda olmazsan

Kar’ın sözünü nasıl edeceksin

Hali yakan aşkı tanımazsan neylersin

Dillenen bir aşkın

Coşkusunda içine düşen ateş misali

Yardan ayrı çekilen hasretin değeri

Bu zaman avuntular

Melali kesmez aşk iksiri kalbi korur

Teselli eden tek şey nağmeyle bulunur

Sana yoldaş olur

Hicranına ortak olur korlanan serinliktir

Perdeler ardı ardına açılır halin ahengiyle

Sana mahfuz olan sırra

Aşığın sır perdeleriyle sırdaş olur

Kalb hazzı müsemma ile sarmaş tadır

Ey pakı ihsan olan

Sen yalnızca yanımızda kal yeter

Dinginliğe erer devran olan keder

Günler

Birbiri peşi sıra

Güneşin şevkiyle anlamlaşırken

Baharın

Serencamında

Kuytu enginliğin

Hazzına vakıf oluyorum

Yeşil

Çimenler sinemin

Bir hicranı olarak iz bırakıyordu

Onunla umudun

Kollarına uzanmıştım doyasıya

Sırtımı yaslanarak hülyalar yaşamıştım

Olmuyor işte

Her dilediğin özlemin seninle

Nice hasret perdelerinde

Sahnelenen piyeslerin seyrinde

Bir nazarın ne izler bıraktı kalbimde

Yumruklarımı sıkarak

Avuçladığım çimenler

Hıncımı ne kadar anlayabilirdi ki

Bir yeşilliğin

Mürüvvetiyle bahşedilen

Hükmün icrasının İklim kuşağında

Mühleti nöbet yaşantılarında

Kalbimin

Titrek atışlarına

Seni tanıdıkça,

Haline vakıf oldukça

Daha çok vakıf oluyordum

Bir korkunun kuşattığı serzeniş izleriyle

Tarafından

Yanlış anlaşılmanın

Halimde husule getirdiği telaşıyla

Sürekli susmaya talip olmam bunun içindi

Senin

Bahşettiğin ülfetin

Karşısında çaresizliğimi

Naçarlığıma anlatarak yaşıyordum

Halinden

Sudur eden bir kelam

Yüreğimde iğne oyası misali

Zarafetini

Resmederken

Naif cümlelerin karşısında

Sukutu hayale uğruyordum

Hak

Etmediğime kani olduğum

Değerleri omuzlarıma yüklemen

Karşısında mahcubiyetin katlarında

Hala seni anlamaya çalışıyordum

Bir

Ortak paydamız vardı

Müşterekliğimizi anlamlı kılan

Kelime ismi hüzün olan

Hatırlandıkça sol yanımızı ağrıtan

Nedamet

Zamanlarına kayıt bıraktıran

Özlem namelerinden arta kalan

Terennümlerdi

Bir zamanlardan kalan izlerin

Sahipliğinde vaat edilen değerlerle

Şimdilerde

Ne yağan yağmurun

Ne sensizlikte andığım umudun

Kalbimde mahfuz tuttuğum

Titremelerin sancısıyla aşk kokumdu

Seninle

Anlam bulduğum

Sevginle hizmete talip olduğum

Her bir yanımda bulacağıma inandığım

Zarifliğin ve şevkinin aşkıyla anıyorum

Artık kurtarsın seni

Sahip çıktığın hüzünlerin

Yıllara sâri

Derlediğin çeyizin

Gölgesinde yaşadığın anıların

Bir türlü

Duymak bilmediğin

Acının sessizliğinde yorgun

Ve bıkkın gözyaşların

Nasibin hükmünce

Acıların karattığı günlerin

Duvağını düşürmüşse de sen

Sen ol aldırma, asla bir yese kapılma

Baharlar tükenmez

Tomurcuklar fırtınaların dirliğinde

Kendini bulurlar, yeni bir sayfaya

Duçar olarak safhaları olgunlaştırır

Kuru ayazda,

Kararan niyazda

Gönüllerde var olan nifakta

Hüzünlerin üşümelerinde

Kirazlar mı oluşur, eriğin

Güzelliğinde var olan cazibemi kalır

Sen

Serinliğin titretmelerinde

Yak gitsin sevdanın çırasını

Şarkılarla

Sınır tanımayan tınılar misali

Gönülleri hıçkırtan hicrandan artık

Bir nebze olsun kurtar kendini.

Bitsin artık

Senin sinende bezginliğin

Ölümü davet eden gecelerin

Durmayan yaşlarında ki haykırışların figanların

Hayatı

Yazıya vurarak coşmak

Melali

Paylaşmak adına

Yazıyla

Kendini kuşatanı bulmak

Yazıyla

Perdeleri aralamak

Ötenin

Eşiğinde soluk almak

Öteye

Gitmiş gelmişi sorgulamak

Kıyısında

Ömrün kalanıyla hesaplaşmak

Yeryüzünün

Semaya teslim oluşunu

Gece anılan

Maddenin kalp atışını anlamak

Ölümü

Dirimle barışıklığını

Arzı mekân

Zenginliğinde dirliği

Önünde

Köleliğimi itiraf ettiğim

Huşuyla yer serildiğim

Saygıyla kıdem eğlediğim

Varlığımın müşahhas sebebini

Bir müddet

Kendimden çıkıp

Soruyorum anlamın ne

Pınarın

Arz ettiği serinliğe

Arzın

Damarlarının kanısın

Sen bu

Gezegenin, can damarısın

Pınar pınarken

Değerini bilmeyişimizin anlamı

Yaşamak

Ağlamak demek

Can vermek, akarak,

Kuruyarak tohum olana

Çatlamış

Dudaklarıyla ruhumun

Soruyorum anlamın ne

Her gün uyanırken üzerimden atamadığım yorgunluğum inanıyorum ki artık beni terk etmeyecek, izlerimin takipçisi olarak halime hükmedecek.

Yaşadığım hayatın açmazlarına teslim olmuş bir ürpertiyle onunla birlikte yaşmaya alışıyordum çaresizliğin yüklediği adımlarla.

Nereye baksam güne anlam kazandıran güneş olmasına rağmen, ellerimi açtığım semadan damlalar düşmesini anlarken, hakları gasp edilmiş bir kimliğin hercümerçliğinde hayıflanmam ne kadar çare olacaktı ki.

Her bir düzensizliğin hengâmesinde düzeni koruma adına akla hayale gelmeyen vehimler karşısında duyduğumuz günü birlik nakaratlar muvazenemi bozuyordu.

Düşünmeye dahi mahrum bırakılıyordu ruhuma emanet edilen sinem. Kalbimin bizzat sahibiyken onu düşünmekten ne kadar uzaklaştığımı fark edince içini titremeler kaplıyordu.

Yaşama hakkını elde edebilmenin tek bir yolu kalıyordu desiselerin her gün ivme kazandığı cihanın bizlere has yurdunda, bizzat vatanımda.

Kutlu bir görev aşkıyla askere gönderdiğimiz ciğer parelerimiz bu amansız hırsın ve esrarengiz paylaşımların kurbanları oluyorlardı birer birer.

Küreselleşme adına dünya müstekbirlerinin, mazlumların haklarını acımasızca zülüm ederek bizzat ellerinden söküp alarak…

Orta doğunun vicdanına zakkum katranlığında ihya ettiği mezalim ve bir marifetmiş gibi katlettikleri mazlum Müslüman halkın ortaya koyduğu feryatları hangi “medeni” ülke halkı duyuyor.

Yazmak adına, klavyenin karşısına oturduğumda içimim kan ağladığına şahit oluyorum ve ne kadar şiirler yazmışsam bizzat onlar adına hayıflanıyorum.

İtiraf eğliyorum ki aşikâr bir şekilde iman zafiyeti yaşıyorum kendi kimliğimde, ruh iklimimden her geçen gün uzaklaşırken.

Vakti geçirmek adına… Ne kadar acı bir itiraf… Senin ruhun biçilen zamanı yok etmek için avunmak ve oyalanmak… Zevkler ve hırslar zaviyesinden bakmak…

Sokak köpekleri için gösterilen gayretler, eğitim için seferber edilen gizemler…

Sistem içinde paye kazanmak için onca girişilen mukallitliğin enstantaneleri…

Milli hasletlerimiz her geçen gün tola re edilerek dünya müstekbirlerinin ve emperyalist güçlerin güdümünde nefes almak adına yaşamaya alışmak…

Gücü elde edebilmek için en değerli mevhumlar ve akaidi kurallar ihlal edilirken, en yakınlarımızın arzularını yerine getirmek için kan ter dökülürken…

Kanın ve terin sahibini düşünmek, ona yönelmek, mesajını idrak etmek ne kadar mümkün oluyordu ki bizim kimliğimizi bizzat ihdas eden, ahirin ve zahirin ölçüsünü bizlere öğreten yüce değerin nazarında…

Kaç zamandır mevsimlerin güzellerinden en güzeli olan ilkbaharın sevincini melalimde doyasıya yaşayamıyorum.

Ne dense gecekonduların düzensiz yollarında, kışın ayazında bin bir farklı desenle tüten bacalar, camlarından soyutlanmış pencereler, karanlıklar içinde hissettiğim inlemeler geliyor aklıma…

Ne zaman hastanelerin aciline nazar etmek için gittiysem bin bir derdin içinde bulduğum çaresizleri temaşa edince gönderiyordum derinliğime hüzünlerimi.

Geçim sıkıntısını iliklerine kadar terennüm eden canların, ekranlar karşısında yutkunmaları ve rey tik uğruna istismar edilen onca kurbanları düşünürken…

Bizler adeta verilenle yetinmek zorunda bırakılmıştık, ihdas edilen şartlar buna göre tanzim ediliyordu. Senin ne düşündüğün, ne kadar gücün varsa o kadardı.

Hatır ve gönül işlerinin revaç bulduğu iklimlerde, garibanlar, mazlumlar ne kadar değerliydi,

Oysaki her insan mükerremdi. Mükellefliğini idrak ettiği ölçüde itibarlıydı. Kıstaslar değişti artık en takva addedilen tasavvufi mekânlarda bunlardan nasibini almışlardı.

Gülün ölçüsü, rahmetin gücü, insanların öcü, mazinin ibret olması için şevki, ahirin özlem içinde terennümleri, mizanın nefsimiz için ürpertilerini ne kadar anlamlıydı.

Rahmetin herkesi kuşattığına iman ederken, ruhumda ki bu derbederliği hala anlaya bilmiş değilim.

Oysaki umudun, sabrın içindeki mevcudun, hilmin enginliğindeki var olan aşkın, çile ikliminde gizlenen nimetin kadrine vakıf olamadığım müddetçe yorgun yaşayacağım.

Ben bu manada aşktan asla anlayamayacağım, bir sevda coşkusunu yaşayamayacağım, mazlum milletlerin, Müslüman efradın duçar oldukları mezalim karşısında hala refahımı ve saltanatımı, heveslerimde mevcut olan şiddeti, zevklerimin her çeşidiyle yaşamaya devam ettiğim sürece…

Bizzat kendimizi kardırdığımızı, masrafı olmayan hoş görüde dahi ne kadar cimrileştiğimizi, bahşedilen tebessümü esirgediğimizi bildiğimi sürece…

En tahammülsüz olan cemaat asabiyetlerinde, feyzimiz kaçar teranelerinde, takiyyeler içinde alına yollarda, ilmi siyaset denen aldatmacalarla…

Dinin bizzat sahibinde bulunmayan saltanatla, gülün rengi ve bizzat kendisi olan efendimizin hiçbir hadisinde mevcut olmayan dünya zevki ve nimetlerinin kadriyle insanlarla cem olma hasletini akide birliği olarak zerk ederek ruhları ihlal etmek.

Evrensel bir mesaj iken, her zerreyi ihata ederken, din ulularının telakkiler karşısında ki açmazlarını nasıl masum göreceğiz…

Kadınları dört duvar arasına mahkûm etmeyi, takva olarak açıklayan basiretsizleri düşündükçe ruhumun daraldığını hissediyorum.

Akıl zaviyesi bakımından benden farksız olan, dünyaya gelmeme sebep olan, şefkatin membaı, himmetin odağı, hoş görü sancağı olan anneme, eşime, kızıma, halama, komşuma neden efendimiz tarafından teslim edilen hakları, çeşitli maslahatlarla ellerinden acımasızca alınıyor.

Erkek adam değilse, mertliği devirmişse, yiğitliği birilerin emanet etmişse, aklını şeyhim bilire tevdi etmişse ne beklenir ki mükellef kimliğinden…

Ruhun sana aitse, ahir ve zahir tercihi bizzat senin iradenle nefsini mizana getirecekse, peygamber efendimizden ziyade şeyhini zikredince ne diyelim ki!

Sen sana ait bulunan akıl ve kalbinle nefsinin nihayetini belirleyeceksin sana verilen mühlette. Tahkik etmeyince kâmil bir imana katiyen kavuşamazsın…

Peygamber dahi her dilediğine şefaat edemezken sen ne bekliyorsun kimden?

Sevda Yolunda!

 

Her şey

El yanar, dil yanar, ten yanar

Sevda öylemi, yürekleri dağlar

 

Kor

Alevde ki ısı, bedende akan sıvı

Kalp almaz ısı ve nede bir kansızı

 

Bak

Kuşlar aşk ile kıtaları geziyorlar

Balıklar nesil için akara yüzüyorlar

 

Mübarek

Deve, çöl fırtınasını aşkla geçerler

Aşk öyle ülfettir ki, canı dahi çeker

 

İşte

Nasıl bir hal, kimi ne vakitte yakalar

Gayp mı, yapsana sen nefsine bir ayar

 

Aşk

Taleptir, hizmettir, çiledir, metanettir

Gösterirsen şayet azim, aşk seni yakalar

 

Hazindir

Şekliyet, enaniyet ve hatta bir zafiyet

Bulunursa kalbin de, aşk seni terk eder,

 

O vakit

Tövbe istiğfar, tevhidi hakikat bir rehber

Zişanı Efendim, maşuk için en güzel haber

Alemler efendisinin sözlerine mazhar olup çağ açmaya muvaffak olan, aleme nizam yayan kutlu hakanın imkansızda mümkünü görebilmesi; Gazi Osman paşanın şerefinden bir zerre dahi feda etmeksizin mağlubiyeti "mana"da muzafferiyet diye kucaklayabilmesi; üç tane birin yanyana dizilip "çokluk"u temsil etmesine nispeten üç tane birin toplamındaki azlık ve üç tane birin yan yana dizilebilmesindeki hikmet hep "aşk" iledir. Elle tutulmayan, gözle görülmeyen fakat elle tutulup gözle görünene nazaranla çok daha etkili ve tesirli olan "sevgi-aşk", anlayabilene ve kavrayabilene; yaşabilene ve tadabilene en ulvi zevki verecektir. Ne mutlu onlara...

Ey

Kelebekler artık

Sevda kokumu getirin

Bana

Yârimden

Bir haber söyleyin çektirmeyin

Onu

Sizde özleyin

Hasret çekin, bir kez sevin

Şimdi

Ne olur sevdamı

Anlayın, onunla bana yaklaşın

Biliyorum

Sizde ne bir gam

Ve hatta ne bir keder var

Siz

Çok sevilirsiniz

Serpilirsiniz, yâri görürsünüz

Size

Teklife ne hacet

Dilediğiniz an ona konarsınız siz

Sevgili

Yâri koklarsınız

Tenini okşar aşkı haz ile yaşarsınız

Seni

Kıskanmayım mı

Be hey aciz olan kelebek

Görkü

Sende mi acizlik

Gel birde sen halime bak

Sen

Özgürsün, şensin

Mesrursun çünkü yârinlesin

Sinemle

Ben biçareyim

Biganeyim, zavallı kederimleyim

Sen

Bari sevdanı yaşa

Dilediğince yeter ki bir haz al

Sen

Baharın bahçesinde

Çiçeğin gözbebeğinde şensin

Çok

Yumuşaksın, hafifsin,

Latifsin, rengârenksin çünkü şevksin

Ben

Çulsuz, perişanım

Yüreği yanan çoraklaşan bir hanım

Sen

Bil ki güzel kelebek

Ben kendimi seninle yaşıyorum

Artık

Çaresizliğimi seni

Anarak, biraz olsun rahatlıyorum

Senin

Kanadın da olmak

Mekânı seninle birlikte dolaşmak

Sevgili

Yârimin kokusunu

Bir kez nefesimde almak onu solumak

Senin Için Ne Söylenir!

O uyanırken

Ben uyumaya başladım

Karanlığa

Gömülmek için

Nelerde yapmadım

Her

Geçen bir anda

Beni bekleyen toprağım

Bir

Kök salmadım

Seni unutmaya başladım

Öyle

Diyor ne hazin ki

Bunu başaran canı taşıyan

Bir

Muradım yok artık

Sende ki gönülde kalan

Bir

Pişmanlık içinde

Hadsiz bir nedameti yaşatan

Hiç

Hal bırakmayan

Esrarı önceleyen değerli can

Artık

Asla bir umut

Bağlamayacağım sevdaya

Aşkı

Anmamaya çok

Çalışacağım hazanımda

Bir

Canımı bekleyen

Mezarın has toprağında

Seni

Başucuma yazdıracağım

Sinemde olan uhdeyi hicranımla

Sen

Hiç beni bilmedin

Ahirinde de bilmeyeceksin

Hiçbir

Sızımı hissetmeden de

Sen tüm varlığınla şakıyacaksın

Hiç

Bir ahu figanı hissedip

Duymayacaksın sen unutacaksın

Bir

Canın defnini ellerinle

Hazırlayıp felahta buluşacaksın

Senin

İçin anlıyorum ki

Artık ben pek çok zulmettim

Aşk

Adına hem seni

Hem de kendimi heder ettim

Ben

Seni terk etmeden

Sen beni gönlünden azat ettin

Sıkılmadan

Bir nisa ile unutursun

Hiç meraklanma dedin ve çekip gittin

Heceler Gecelerde!

Bir göz ağrısıydı

Senin onca çektirdiğin

Ve çektiğim hasretin sancısı

Artık

Senden uzak günlerim

Hissedeceksin bir zindan hali

Senin

Hasretin elemin

Neler ne acılar çektirmedi ki

Sine-i

Gönüllerde çalkalanan

Acı dalgaların verdiği hicran misali

Sen ki

Bir demi hayattın

Var olan şevkin ilkbaharıydın

Bir

Demet çiçekler saldın

Terennüm ettiğim kokunla şakıyandın

Sen

Sinemin yalnız olan

Karanlığında aydınlık salandın

Sen

Hazandan arta kalan

en mübariz kederle soluklanandın

Sen

Nevi şahsına hassaten

Mana enginliğinde hep kalandın

Manayı

Aşkın letafetiyle

Sunan en bariz bir sevdaydın

Sen

Sineyi saadetinde

Derin izlerin harmanıydın

Sen

Çok farklıydın

Bir başkaydın alıp götüren şarkıydın

Sen

Halin derinliğinde

Bir baharı hazanın muştusu

Sen

Rahmanın engin

Hasretiyle bir seyri sefer yolcusu

Sen

Ruhun hilkati canın

Akıbeti, ahirin saadet olgusuydun

Sen

Melali bahşedenin

Nefesleri nazar edeninde kuluydun

Bak

Beklemektesin işte

Görünmezlerin seyri âlemin desin

Sen

Nağmelerin dilinde

Yalnızlığımın kalan hecelerindesin

Mücerret

Bir özlemdi hayatın

Bıraktığı halimi aşkın hasretiyle

İşte

Kuraklığın pençesinde

Çölün derinliğinde ki bulunan zahire

Bu

Öyle bir hakikati aşk ki

Tutkunun en nadir bulunan bir hali

Artık

Sinelerden ahu figan

Duyulmaz gayri elemde görünmez hani

Bir

Hicranı saadet öyle

Bir hazzı endam ki halin demiyle

Melalin

hamd serinliğinde

Sabrın güzelliğindeki aşkın keyfiyle

Seni görmeyen

Gözlerim artık merdiven altında

Uçurumların o eşsiz diyarlarında

Derbeder

Akşamcıların acı bahtsızlığında

Koparılan her sevdanın ahında

Artık

Kalmadı ki bir muradım sonunda

Her bir tarafım karanlıkla olunca

Seninle

Hayallerim ipotek altına alınınca

Hülyalarım sayfalarını kapatınca

Biran

Yazmayayım diyorum her seferinde

Ellerimde ki parmakları kesmeyince

Ruhumun

Kalan bir nefesi olduğu müddetçe

Duramıyorum sus tavsiye edilse de

Uzaklarda

Kendisi başarıyor bravo her nasılsa

Her daim, sabır içinde yutkunsa da

Melalinde

Bir sevdanın acısını hiç duymasa da

Bir sıfatı yakıştırıp susta bıraksa da

Artık

Esrar perdesini ömür billâh açmasa

Bir hoş sedanın anılmasını engellese

Bir daha

Hiç söz etmese de en derinlere geçse

Gam değil artık bu sevdalar küllenirse

Şu

Yüreğim kanarken

Sen dalganın sesindesin

Onun

Her kıvrımı nefesin

Sinemde medceziri yaşatıyor

Sen

Yoksun, kum mahzun

Seni arayan su masum

Biliyorum

Sensiz dalga mahkûm

Gece yalnız, ben onda hapsim

Bak

Martılar ses vermiyor

Sensizliğimde onlarda terk ediyor

Melalimi

Yalnız biçarelik sarıyor

Halimde alacak bir nefes kalmıyor

Senin

Bıraktığın masum aşk

Artık semayı, ayı, kuşatıyor

Bana

Seni anlatıyor ve bakıyor

Sessizce kalbime giriyor ve yatıyor

Çare kalmayınca

Sızılar aman vermiyor kalan anlarında

Izdırap bir yere kadar halin darlığında

Verilen

Ömür ki kendi serencamının mahfilde

Katreler anlamsızlaşıyor iksir sahilinde

Bazendir

Halin demi, keyfin fevki hisler kıdemli

Can ki kimin derdi, aşk şevkini ne verdi

Ulaşılmaz

Bir sevda ki derinlerde uzayan nehirdi

Meşk kimin derdiydi ahiri kimler bilirdi

Şevkle

Umut olan çocuğun uçurtması kaçar ya

Uçmak için kanadını çırpan kuşlar var ya

Dilense de

Ağlamak istenen gözyaşları hiç akmaz ya

Zindan ki duvarları umutlar için ne sayfalar

Ne yapsın

Mabet bekçisidir yüreğim karargâh seyrinde

Hadiselerden bizar artık arı öteleyen dillerde

Bizler

Neler çektikse azimetin terk ediliş silsilesinde

Seküler kimliğin nezdinde, ahu figanlar adilince

Dil sukut eyler

Ne söyleyeyim ki halin kudret eli bilinmeyince

Utanmalar terk edilince, adaplarda ötelenince

Zikredilen

Aşklar kimliksiz, sevdalar ki bir rezilliğin içinde

Mananın mevti hazanın hüznüyle boğulup eriyince

Aksın kanım

Sonsuza değin ne varsa

Yüreğimde o sevgi var oldukça

Hüznüm hiç

Dinmesin zülüm ve eza

İnsanlık onurunu terk etmeyince

Gözyaşlarım

Akabildiğince aksın

Uyku gözlerimden feragat etsin

Mazlumun ahı

Yeryüzünden ilelebet

Huzur ve saadet için terk etmeyince

Hakikat olan

Tarife gerek duymayan

Ruhun varlığıyla ebet yolculuğu

Kalbin sahibiyle

Muhabbet coşkusunu

Yaşayamıyorsam hayat anlamlımı

En önemli güç iken

Gücümüzden feragat ettiren

Akidemizde şekliyeti önceleyen lekeler

Dirliğin sadece

Huzurla kaim olmayacağını

Bilmeyen bir gönlün yarası çok derindir

Ana analıktan

Ecdat darlıktan kahır içinde

Nefesler o kadar anlamsız ki sevgisiz iklimde

Ne martılar

Ne dallarını bırakan yapraklar

Özünden soyutlanan çalışkan arılar nerede

Bizi benliğimizden soyutlayan değerler içimizde…

yüregine emegine saglık...paylaşm için tesekkürler..

Senin Için Ağlarım!

Ah güzel kuşum biricik nadidem

Yüreğin pırpır ederken kanatlarınla

Hissiyat semasında süzülen semazendin

Kanatlarının arasında, bir tüy olamamak

En büyük bahtsızlığımdı. Hani sen,

Keşmekeşliğin içinde boğuşurken, sana

Bir el uzatamam, kapını açamamam

Sesine hasret kalmam, o kadar acıydı ki

Kalsaydım Ummanlarda, fırtınalarda

Dağların başınsa, çığın altında razıydım

Yeter ki sen mahzun olmasaydın hazırdım

Sen iste yeter ki fiz ana gitmeye razıydım

Razıyım av olmaya, bir fişekle vurulmaya

Kansız kalmaya, toprakta kaybolmaya

Razıyım, yeter ki sen o diyarlarda unutma

Gecen olup sarmayı, cebinde anahtar olmayı

Ne kadar çok isterdim bir bilseydin, hasretimdin

Dinmeyen sızımdın, yüreğimden akan kanımdın

Ey sevgili yar, sensizliğin acısı kahrediyor

Çaresiz bir derdin dermanına vurgunum

Sana susuzum, aşk yarası bu çaresi yok

Olan tek bir çare sensin, aşkı bilensin

Sevensin aşkın acısını hissedensin

Sen bir çaresin, devasın, şifasın sen

Selamı sabahı bilen, en güzel nadidemsin

Nerede duracaksak!

Eğer

Şu bedbin gönlüm

Bir öğreticiye rastlamasaydı

Rahmeti

Anlamasaydı

Manasızlıkta kalsaydı

Enaniyetine

Bir vakitlerce sarılsaydı

İnsani hasleti elan unutsaydı

İman

Hakikatinden habersiz

Olsaydı, Nasıl dururdu ki

Nerede

Duracak, idraki ne yapacaktı

Tefekkür, tahayyül unutulacak mıydı

İrfan

Nerede bulacaktı

İhsanı hiç sormayacak mıydı

İhlâsı

Aramayacak mıydı

Ezeli şöyle bir sollayacak mıydı

Ebedi

Anlamayacak

Ahirine inanmayacaktı

Zahirinde mi

Kalacak, fazilet ne olacaktı

Vicdan

Rafa mı kalkacak

Güç mü her zaman konuşacaktı

Ceza

Ve takdir ölçü mü

Biz onu mu referans alacaktık

Durmayı

Bilmekte bir erdemdir

Değil mi ey kıymetli hocam

Lakin

Hiç bilmeden de

Erdem için, edep için nefeslenmek

Yâr Ne Diyeyim!

Şimdi

Kanatlarını çırparak

Aniden çıkıp gelmişti

Çok

Heyecanlıydı

Göğsü yerinden oynuyordu

Hiç

Sabit durmuyordu,

Merak içinde bakınıyordu

Halinde

O kadar masumdu ki

Himmeti, şefkati müjdeliyordu

Onun

Konduğu yer

Sadece kerpiçten yapılmıştı

Ne taş

Ne donduran beton

Samimiyeti sunan karışıktı

O

Çok yumuşaktı

Yalındı, Anadolu?ydu

Bir

Zamanlar sinesin de

Ağırlamadığı kimse kalmamıştı

Hastı

Olduğu gibiydi

Erdemliydi, vakardı, hoştu

Er

Meydanın da

Palazlanan nadide bir koçtu

Azmi

Zalime hasım,

Mazluma kalkan olmaktı

O

Sevdalara

El sallayan bir yanıktı

Ardı

Yüzü kızarır, utanır

Edebinden başını öne eğerdi

Gönül

Verdiğini görünce

Dayanamaz çok heyecanlanırdı

Telaşla

Yutkunurdu

Kaval üfleyerek efkârını akıtırdı

Ona

Sine-i feryadını

Biriken ahu figanını anlarlardı

Artık

Ne yapsam

Neylesem, kime gitsem

Hicranım

Hasretle filizlendi

Hüzün fidemi nereye diksem

Benim

Kanadım yok ki

Dallara konayım yaprağı anlayım

Merakla

Mekânları koklayım

Kimlerden yârimi sorayım

Sizin Farkınız!

Siz

Çok farklısınız

Yazdıklarınız ilginç ve güzel

Etkileniyorum?

Bilmiyorum? Bu güzellikleri

Bu kelimeleri kimler için kullandınız

Ama

Ziyadesiyle doyurucuydu

Diliniz daim olsun? Diyorsunuz

Bilmiyorsunuz

Güzel yüreğinizle siz

Ürken bir bülbül, naif güldünüz

Hasletleriniz

Hedefleriniz sizi çok zorladı

Dışlandınız? Bazense horlandınız

Oysa

Siz çok farklıydınız

Bir gülistandınız? Gülizar?dınız

Siz

Bir ahenktiniz

Sevgi sizde daha anlamlı duruyor

Siz

Nezaketinizle

Ne kadar çok naifleşiyorsunuz

İnanıyorum ki

Sizsiz bir hayatı solumak

Metal hurdalığında rahmet aramaktır

Sensiz hayalin izlerinde!

Hiç

Sensiz bilmediğim

O baharının güneşini ararım

Seni

Demlediğim yalnızlığın

Hazanın da öyle bulmuştum

Güller

O vakit seninle açtı

Erguvanlar gönlüme sarkmıştı

Sanki

O zaman hayat

Seninle bozkıra neşe saçmıştı

Bir anda

Sakin olan yüreğim

Yekpareliğin mücerret keyfini andı

Durağan

Umutlarım salkım

Saçaktı, ancak seninle açmıştı

Sessizce

Yanağıma düşen damlalar

Yine senin şevkinle baharı andı

Müdavimleşen

Gecelerimin karanlığı

Yine seninle bir aydınlığa kavuştu

Aklına

Hiç geliyor muyum

İnanır mısın bunu dahi bilmiyorum

Senin

Ritmik ayak seslerin

Klavyeye dokunan naif ellerin

Çayı

Yudumlarken aldığın

Nefesin senin hissettiklerinle olmak

Gecenin

Sessizliğinde ki gizemlerin

Bir hicran içinde yazdığın o şiirlerin

Çaresiz

Boğazıma düğümlenen

Vaat ettiği ayrılığın fısıltıların da

Sana

Bir kez hasretimi

Bizzat yüzüne bile söyleyemeden

Sen

Sessiz giderken hayalin

Avuçlarımda mısralaşıyordu hasret için

Bilerek

Sessizliğine çekiliyor

Ve hiç bir umut vermiyordun bana

Dillenen

Bu aşkın ve sevdanın

Sinemi coşturan bu hazzı ahengin

Mefkûren için

Meşkine kanmama

Hiç bir türlü fırsat vermiyordun

Artık sen

Anılarınla yaşıyordun

Silinmezler hatıraları yeniden anıyordun

Ve sen

Benim için bir meşkin

Kapısını bilerek ısrarla aralamıyordun

Sen… Yine sen!

Sen

Güzelliğin hazzıyla

Yüreğinin, sesine yolcusun

Sen

Bir goncasın

Arsın, haslığın bir baharsın

Sen

Sinenin yârisin

Yaransın, gönüllerin cilasısın

Sen

Berraksın aksın

Safsın, ön yargısız bakansın

Şevk

Katan bahtsın

Katlayansın ahengin farkısın

Dilenen

Bir karsın

Hazansın, hasreti tadan nazsın

Bir

Hamt sabrısın

Sazendesin, gönül güftendesin

Bazen

Sessiz süzensin

Seçensin, hengâmeyi bilensin

Çok

Güzel bir nefessin

Süzülensin, mana yükleyensin

Varlığı

Darlığı, dirliği

Birliğin mübelliğini bilensin

Sen

Sitemsin

Gönül’ü bilensin, ona girensin

Bir

Sanatsın

Hilkatinin aslındasın, vakıfsın

En yüce

Olan şerefsin

Mahlûkatın baş tacı, efendisin

Erensin

İdrak içinde

Nihayetini, melalini seçensin

Sen

Hürriyetsin

Nefsi tanır, mahkûmu olmazsın

Bir

Onursun

Zilletin mekânından korunursun

Evet

Uykususun

Teheccüt’e vakıfsın, kapanırsın

Sen

Bereketsin

İsrafı, müsrifi, kanaati seçensin

Sen

Bir kulsun

Ahengin vurgunusun, onu arasın

Sen

Gönüllerin

Sultanısın, şahısın, padişahısın…

Neyleyim ki!

Şu hislerimle

Sarmaş dolaş olan dikenler

Gönlüm de var olan mekânı bilendir

Biliyorum ki

Feryatlar bir nafile

Figanlar sessizliğe çekendir

Hissedince

Derinliğimi silkeleyen

Tercih edilen türlü biganelerdir

Kimseye

Kızmayın ve sakın

Çok görmeyin işte biçareyim

Şimdi

Çulsuzum ve gamsız

Sırnaşığımla bedbin bir arsızım

Varlığımda

Ar’ı çoktan unuttum

Tükenince cihan da çok yalnızım

Kendi

Kalbine bir çareyi

Bulamayan bahtsız hesapsızım

Artık

Unuttum sevmeyi

Yozluğumla ben gamı neyleyim

Siz

Durmayın sevin

Sevinin, yalnız onun kadri bilin

Sakın

Can’ı canan’ı vicdanı

Kendi nefsinize amade etmeyin

Muhakkak

Onun kıymeti bilin

Saygıyı hak edin sevin ve sevilin

Ben

Diken’e de razıyım

Vermeyin güller içinden bir gül’ü

Şimdi

Ruhum perişan

Bu halimle anlayamam bülbülü

Sevgi adına

Ne revanı, canı, gülü

Ve hatta bülbül, sümbül güzelliğini

Ruhuma

Mana katan o yâr

Bir kul olduğunu bilmesi ne yücedir

Nazar

Ettiğim keyfim,

Enaniyetim, eğildiğim şu nefsim

Benim

Cazibe merkezim

şekliyet her zaman önceliğim

İnsanı,

İnsan yapan kanaati

Erdemi bilmesi ancak idrak iledir

Emanetteki

Can da, canan da

Ve hatta kız da tükenmeyen naz da

Her şey

Mana ile değerlidir

O vakit ne bulunmaz bir hazinedir

Lakin

O gönül aç ise

Hazine ne yapsın elbette yetersizdir

Geceler bir hınç içindeler!

Çaresiz

Birazdan yine akşam olacak

Yalnızlık bir aç kurdun misali

O hıncıyla üstüme çullanacak

Ben

Çilemi çaresizce nefeslenirken

Yine kıvranarak seni anacağım

Senin sevda izlerine sığınacağım

Kör

Ve sağırlaşan geceler eşiğinde

Bir tutsağın ruh haliyle ve sana

Mahkûm olarak ta yaşayacağım

Özlemin

Devşirecek melalimi titretecek

Tenim soğuyup sensiz ağlayacak

Dudaklarımdan dökülen şarkının

Nağmeleri

Sensizliğin hicranında aşkının

Ritmini sunacak bir kez daha

Ağlayacağım sensizliğin acısıyla

Gözyaşlarımın

Islaklığında yüreğim burkulurken

Yine seni anarak halime soracağım

Ne istiyorsun, nereye gidiyorsun la

Sen

Bir paye vermeyi çok görsen de

O beyanımı hikâye zannetsen de

Ben kanacağım uyuyup kalacağım

Ve artık sen

Kendi aşkını yaşa dilediğin sürece

Sevdalarına gömün vakti keyfince

Sen hiç aldırma el âlemin melaline

Yorgunum!

Ses etmeyin ne olur yorgunum!

Heyecanım bitap, yürekten solgunum!

Ses etmem, söz etmem, gölge dahi etmem!

Çatmayın bana, takatsiz, bir yolcuyum…

Kimseye, hiçbir şeye, dahi gölgeye!

Bilinmeyenleri güfteleyen geceye!

Sessizliğimde anlam bulan, heceye!

Siz aldırmayın, hiçliğimdeki mezeye!

Mekân aramam, mey bulamam!

Sinende ki aşkı, kimseye soramam!

Aşk mı, sevdamı, meczuplaşamam!

Kalbim mi, beni sürükleyen anlamam!

Divana durdum, orda kayboldum!

Densizliğimi görünce kahroldum!

Bildiğim, enaniyetimle kavruldum!

Haşyet bile kesmedi, mahvoldum!

Yürek hayvanda da var, kan pompalar!

Kalp öylemi! Sadece yaratanı arar!

Kâinatın sahibi ancak orda yer alır!

Vakıf olmayan, hazzı, aşkı karıştırır!

Ne olur seslenmeyin, bir ahenk arıyorum!

Arzı mekânda bulunca, kayboluyorum!

Bedenim manasız, ahvalim hesapsız!

Bu hayata, manasız bakmak bile, anlamsız!

Anlamadan, bir hayatı yaşadım!

Oysaki zevk aldın, anladığımı sandım!

Meşkten habersiz, yaşanan bir zevk!

Betbah ve bühtanlığı yaşamaktır!

Olacak ve olmuşlarda, mana bulmayanlar!

Kuvvetin, gerçek sahibini bilmeyenler!

Rahmetin, membaını kestiremeyenler!

Mey içse, âşık olsa, kendini avutsa, ne yazar!

Seni beklemek!

Yine

Gelmedin, gelemedin

Ne kadar bekleyeceğimin

Korkusuyla baş başa kalmayı yaşatıyorsun bana

Kaç kez

Deneyerek bir çığlığın

Hicranını her yanımı kuşattığın da

Kaldırımlar yalnızlığın şarkısıyla avunuyordu

Benimle

Alay edercesine

Bir acımanın nedametini yaşatarak

Umudun sabır içinde abitleştiğini haykırıyordu

Oysa

Toprakta tıpkı

Benim ile hasreti yaşıyordu

Ne kadar hoş kokuyordu seni bana hatırlatıyordu

Ne onun

Susuzluğunda Ne de benim

Umudum azaldığında İzlerinin tortusuyla

Oyalanıyorum seni bulmanın umunu yaşayarak

Yağmur damlası

Tenime bir bir nüfus ettikçe

Sensizliğin acısını toprağa akıtıyorum

Yalnızlığımı ona sunuyorum öylece bakınıp kalıyorum

Bazen içimde

Dalgalanıp figan neden hiddeti

Hıçkırıklar refakatinde çektiğim hasreti

Kime anlatacağımı bilemediğimi bir kez de sen söyle

Bir kahır ile yaşadığım

Metanetin çaresizliği çare olarak sunan

Sevda mertliğinde katiyetle dengi bulunmayan

Bir aşkın enginliğinde kal sen serinliğin güzelliğinde

Tabut’u zikrederken

Uygun görülen ismi sebebiyle

“Tabut” bir bakıma bizler için tanzim olunan

Ve varlığımızla anlamlaşan her ne varsa ruh bütünlüğümüzde

Son kez olarak bizlere, kendi içselliğinde ve ötelerin izlerinden

Hatırlatmalar yaparak omuzlayan dostların sinelerinde haşyetin kapısını aralayacaktır.

Bir isim sadece

Dikkat çekmek için konmayı asla kak etmez.

Tabut ürperten, dirliği nefeslendiren, ruh itminanlığında

Mazi ve ati muvazenesini idrak ettiren, ahşap ve nöbeti müddetince

Çürüyen, nihayetinde cesetle yani bizlerle birlikte toprakla bütünleşen değerdir.

Yaşadığımız hayatın silinmezleri,

Her birimizde farklı, hissiyat açılımlarıyla tezahür ederler…

Onca yaşadıklarımız, acıyla, neşesiyle bizlerin sahip olduğu zenginliğimizdir.

Oysaki henüz yaşarken farkına varamadığımız nice silinmeyen izlerin olduğunu biliyoruz.

Efkârın bulvarında adımlarken,

Bu izleri, zaman mefhumu durmuşçasına yeniden yaşarız.

Yaşanmışlar, ancak ibret alınırlarsa anlam bulurlar, ibret alınması için, kayıt’a girmesi asıldır…

Aşkların örüldüğü,

Sırların gömüldüğü mezarlarda, geceler gibidir.

Aşkı, sırrı, mezarı ve geceyi yaşayanlar olarak satırlara yazarsak, anlaşılır oluruz…

Kuş ve ağaç, gül ve diken,

Su ve balık dünyada, gezegenler kozmik âlemde yol alıyorlar…

İnsan denen varlık, her ikisinde de yol alıyor, düşünen ve akledenler için…

Yaşadığım yılların,

Farkına varamadığım gerçekliğini,

Efkârımın derinliğinde solumak, sorgulamak,

Hafızam da, silinmezler bölümünde bulunan, naçar kaldığım feryadımdır…

Bir duruşu olmayanlara isyanımdır…

Himmeti, hizmeti, külfeti, nimeti karıştıranlara,

Suizan edenlere reddimdir, konuşmak, koklaşmak, barışmak,

Yarışmak, kaygısıyla heveslerimde zuhur eden gafletimin yansımalarıdır…

Manasını kaybetmiş bedenler, mekanikleşmişlerdir…

Mekanikleşen bedenler, mezarlara da, manzara keyfiyetiyle bakarlar…

Oysaki mezarlar, “tabut”un içindekini beklerken zahirin bittiği anlatırlar...

En son giyeceğim elbisenin izlerinden!

Hepimiz gelmiştik bir şekliyle

Nasip olunacak dirliğin alınacak nefesleriyle

Hilkatin mücerret olan ve takip edilecek izlerinden giderken

En çok özlemi çekilen, yüreği ısıtan, hali donatan sevgiye kavuşabilmek…

Bu sayede aşılmayacak bir engel

Katlanılmayacak bir çile, gözden çıkarılmayacak bir varlık

Mefkûreleşen, umutlar tumağı olarak sineleri coşturan her ne varsa

Aşk ve sevdayla, vakfedilen her canla, ötelerin vaat ettiği inzivayla gidilir…

Yoksa onca çileler niye çekilir

Yaratan eza etmek için mi bizleri halk etmiştir

Niçin mübelliği göndermiştir, neden kızgın çöllerde gülü işaret etmiştir

Kalpleri neden iman hakikatine erdirmiştir, tebessümü, hoşgörüyü niye öğretmiştir…

Onu yaratan, tuğyanlara sabırla bakan

Mühleti anlamlandıran, hikâyelerle öğütler vererek uyaran

Sadece ve yalnızca mürebbiyelerle, vesilelerle aklı, izanı gerçeğe davet eden…

İnsan fıtratına uygun olmayan, edebi ve zihni tarumar eden zilleti haberdar ederek…

Azabın nihayetinde temizlenecek

Ona duçar olmayanlar, sabrı bir erdem sayan canlar

Efendiler efendisinin sancağı altında nefeslenerek bir murada erecekler

Dirilişin, ölümde süzülüşün, ten içinde bulunan kokunun, beden atıklarının bulunmadığı…

Zaman kavramının anlamının manalaştığı

Batın içinde zahire kapı aralayan ummanın ruh denkliğinde

Vuslatın işaretleri, faziletin hikmeti, çilenin keyfiyeti aşkla işliği anlaşılacak

Sabahlar, baharlar, hırslar, maksatlar, toprakla gizlenen sırlar gün gibi açığa çıkacak…

Bir yaşa kadar her türlü melaneti

Bilerek ve zevk alarak, nasıl olsa af edileceğini bekleyerek

Solgun bir çiçeğin, kökleri çürüyen bir ağacın, hissiyattan uzaklaşan uzuvların

Eşliğinde, tavaf etmeyi bekleyerek, orda tertemiz olunacağı sözünü vereni hatırlamadan

En son giyeceğim olan elbisemle

Ruhuma, aklıma, vicdanıma, izanıma sormak istiyorum

Nefsini tanıdığın kadar, seni bahşedeni neden gereği kadar öğrenmedin

Ümmetine şefaat edeceğini vaat eden bir peygamberi hırs ve zevklerinde hatırladın mı?

Diye devam edince elbise ürpertiyor

Ne kadar bembeyaz olsa da ruhumun kirliliği onu lekeliyor

Ne gözyaşlarım ve nede ahu figanım vicdanımın sızısını dinmesine muvaffak oluyor…

İz bırakacak hazır cevaplı ünlüler!