BEN
Halim, simsiyah bir mekân içinde
Işıldayan küçücük bir mum gibi
Şeklimse, büyük benler ülkesinde
Beni bende arayan ama gibi
Ve bir büyük ummandayım, yalnızım
Güneş battı her yer karanlık şimdi
Vurunca dalgalar perişan salım
Batacakmış gibi korkutur beni
Çok söz ve masal duydum ondan, bundan
Ne yalanlar ne hakikatler duydum
Alıp başımı gitsem bu diyardan
Bir ben, yalnız ben, belki bir de dostum
Gözlerim hep boş boş bakıyor artık
Ellerim zor gidiyor kalemime
Terk edilmişlik ve acımasızlık
Bir duman gibi çöküyor içime
İşte son, geldim lanetin sonuna
Damarlarımdan çekiliyor kanım
Hükmedemedim mekân ve zamana
Çıkıyor katı bedenimden canım…