Manukyan Ve Müslüman!...

(Sen de ne olduğunu ve ne olmadığını ve İslam'ın, müslümanlığın, kendi müslümanlığının neresinde olduğu gör...)

Utan Türk Utan!...

Utan Müslüman Türk Utan!... Olmayan Ahlakından Utan!... Müslüman Türk Utan!...

Neden, demeden evvel utan!... Hiç kimseye hiçbir şey sormadan evvela kendine sor ve utan!... Vicdan denen yalan bilmez, korku bilmez, yanlış bilmez aynanın karşısına geç ve utan!...

Utandıktan sonra dinle, oku!... Yüzlerce, binlerce, milyonlarca utanç sebebini bir kenara koyarak seni ölene dek utandıracak bir nedeni dinle ve oku!... Utandıktan sonra dinlediğin, okuduğun bir sebebi; işittikten, göz attıktan sonra duyarsan, duyar gibi olursan ve görürsen, görür gibi olursan tekrar utan!... Utandığına da utan!...

Neden?!!!...

Rahmetli(!) vergi rekortmenimiz; evet bizim, bizim, bizim rekortmenimiz Matild Manukyan için utan!... Utan, utan, utan!... O'nun için Müslümanlığın'dan utan!...

Ahlakı satışa çıkaran ahlaksız işindeki, fahişe pazarlamacılığı sanatındaki, senin de gayretlerinle onca ödüle layık görülen mesleğindeki iş ahlakını duy ve utan!...

Müslüman Türk utan!... Yahudilik sevdasıyla yanıp tutuşan Ermeni asıllı; hanlar ve hamamlar, katlar ve yatlar, haneler ve kerhaneler kraliçesinin gayesi için utan!...

Dükkanlarında; ya zevk için, ya ekmek için; ya çoşkuyla, ya korkuyla; ya bilerek, ya gülerek, ya da işini icra ederken dahi içinden hıçkıra hıçkıra ağlayarak çalışmak isteyen kadınlardan, senin, benim, bizim kadınlarımızdan;

"T.C . vatandaşı bu kadının, yasalara uygun olarak vücudunu para ile satması uygun görülmüştür" kaydının olduğu vesikaya ilaveten hatta malum resmi vesikaya ek olmadan evvela, en başta asıl şart olarak; "Müslüman" evet ey müslüman Türk; işyerlerinde maaş ile (yada belki de parasız ama can emniyeti, korunma, sığınma gibi herhangi bir şey karşılığında) çalışmak arzusunu duyan ve müracaat eden kadınlarda "Müslüman!... Müslüman!... Evet yalnız müslüman!..." olması şartını arayan Manukyan'a ve işine ve kendi içine; haline, ahvaline, niyyet ve gayretine bak ve utan!...

Dilindekini kalbine indiremeyişine utan!...

Müslümanım, dediğin halde İslam'dan yana bir nasibe eremeyişine utan!...

Allah Rasulü aleyhisselam'ı, "Allah'ın kulu ve rasulü" olarak kabul ettikten sonra; O'ndan (aleyhisselam), O'nun hayatından, sünnetinden hayatına hiçbir şey aksettirememiş oluşuna utan!...

Utanırsan ne mi olur!...

...

(Ne olacağını Allah dilerse "Seriyye Dergisi"nin Temmuz sayısında okuyabilirsiniz!...)

Yukarıdaki yazıyı yalnızca okuduktan sonra; orda, şurda, burda; "bize utan demeden evvel kendin utan. Bir ölünü ardından konuşmaya utanmadığın için utan." Diye, söylenecek müslüman yahut Türk bile olmayan ama "ahmak" olan bir kimse çıkabilir mi?... Pek âlâ çıkabilir!... Şayet çıkmaz ise utanırım!... Çıktığını ve okuduğunu ve söylendiğini farzederek kaydedelim ki kararan üzümlerin sayısı artmasın:

Sevgili "ahmak" ama kardeşim iyi bil ki bizim derdimiz ne zinaseverleri üzmek, ne ekmeğini bu iş(!)ten kazananları incitmek, ne de bu işyeri(!!!) sahiplerinin tezgahına baltalamak!... Bizim derdimiz yalnızca insan ve İslam ve elbet müslüman!... (Şayet bu değilse Allah'a sığınıyor ve Habibi'nin ve Dostu'nun hatırına derdimizi "derd" eylemesini niyaz ediyoruz!...)

Evet işte bizim derdimiz bu olduğu için biz, bir ölünün ardından konuşmanın güzelliğine değil; yaşayan bir ölüden farkı olmayan, fakat diri görünen müslümanın önünden seslenerek yaşaması gereken hayattan uzak oluşunun çirkinliğine işaret ediyoruz, etmeye gayret ediyoruz, eder gibi yapıyoruz!...

Şayet bize; "bize utan ... utanmadığın için utan." Diye konuşan biri "ahmak" değilse bizim düşmanımızdır!... Zira yazının yukarıda aktarılan ve aktarılmayan kısmının hakîkatinden (kendince, kendine göre, kendi çapında) haberdar olduğu için kendi aklı ve davasınca bize güya inanmadığı ve düşmanı olduğu Allah ve Rasulullah ve İslam adına nasihat ederken; aslında bu öğüt verişin apaçık bir yol kesiş olduğunun en az bizim kadar o da farkında!...

Ama iyi bil ki ey "ahmak" ve "kardeşim" olmayan ama ahmakların ahmakı olan düşmanım; bizim davamız Hakk'ın ta kendisidir!... Ve biz Kur'an ve Sünnet'in derdine düştüğümüz ve adam gibi bir hayat yaşamaya gayret ettiğimiz ve bu sebeple "manevi bir yardım" üzre olduğumuz müddetçe ne dersen de, ne yaparsan yap nafile!... Şu şiiri bizden bir hediye kabul et ve sen de düşün!... İyi düşün ki biricik hakîkat var!... O da senin de bildiğin ve kabul etmediğin "İslam..." o kadar!... Gerisi hikaye!... Sahi hediye diyorduk değil mi!...

Buyur(unuz)...

Ey düşmanım; sen benim ifadem ve hızımsın,

Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lazımsın...

İmza: Necip Fazıl Dede

(Ve not: Ey kardeşim olmayan düşmanım düşün!... Ve bilmeye, bilmekten öte anlamaya, anlar gibi olmaya çalış!... Zira sana nasihat etmek de Baba'mın bıraktığını miraslardan ki; sen Baba Âdem'den dolayı kardeşim fakat Kabil'in safında olduğun için düşmanımsın!... Bu düşmanlığı bir kenara bırak ve senin de benim de babam olan Âdem aleyhisselam'a hayırlı evlad olmanın derdine düş!... Ama düşmeden evvel düşün!... Dava nedir ve nereye kadardır ve ne nihayetinde ne vardır?...)

Ve yazıya okuyup, düşündükten sonra "Eyvallah" diyenlere de selam olsun!... Davası davamız, davamız davanız ve davanız da davasıdır!... Güzel günler yakında!... Yeter ki biz Güzel'in dedikodusunu bir kenara bırakalım ve Güzel'in ardısıra adım adım gidelim!... Birinci adım; Kur'an ve ikinci adım; Sünnet!... Ve Güzel de; "Yaşayan Kur'an ve Sünnet" olan Allah'ın Dostları ve Dostu; Gavs-ı Sani kaddesallahu sirrahu Hazretleri... O Dost'un (ve Dostlar'ın) peşinden yürüdükçe her şey gün yüzüne çıkacaktır; güzeller ve çirkinler; iyiler ve kötüler; Hâk ile batıllar ve daha neler neler vesselam!...