Çanakkale'de zaferi getiren ruhun ne olduğunu, bir annenin oğlunu askere gönderirken tren istasyonunda, ona söylediklerini dinlediğimizde anlamış olacağız.
"Hüseyin...Deyın Şıpka'da, baban Dömeke'de, ağaların de sekiz ay evvel Çanakkale'de yatıyorlar.
Bak, son yongam sensin! Minareden ezan sesi kesilecekse, caminin kandilleri körleşecekse, sütlerim haram olsun, öl de köye dönme.Yolun Şıpka'ya uğrarsa, dayının ruhuna Fatiha okumayı unutma!Haydi oğul, Allah yolunu açık etsin."
Unutmamalıdır ki, Çanakkale zaferini. bir milletin/ümmetin yeniden dirilişine ve buram buram iman kokan anaların hayır dualarına ve onların aziz evlatlarına borçluyuz.
Rahmet ve minnetle anıyoruz. Fatihalarımız onlarla...