Burada Bediüzzaman'a ait iki müjdeli tespiti nakletmek istiyorum:
Maalesef, Cumhuriyet'in ilk yıllarında Anadolu insanını bir arada tutan ruh ve manevi tutkal olan İslamiyet2e karşı, dinsizlik olarak yorumlanan laiklik silahıyla savaş açılmıştır. Türk milleti, bütün ruhuyla desteklediği Kuvay-ı Milliye ruhunun arkasına saklanan ve ancak içinden imanını kemiren belli güçlerin oyununu fark etmemiştir. Müslüman Anadolu halkının kazandığı zaferlerin bir iki şahsa mal edilmesine ve hatta bu husuta yalan tarih yazılmasına da, millet ve devlet bütünlüğü uğruna, ses çıkarmamıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarındaki liderlerin, millet ve devlet uğruna seviyelerini görmek istememiş ve onları başına komasını bilmiştir. Bu sırada manevi açıdan yapılan dehşetli tahribat göz ardı edilmiştir. Ancak başta Bediüzzaman olmak üzere, maneviyat büyüklerinin ekseriyeti, bu kahraman ve mücahid Türk ordusunun ve bu arada dindar milletin, ruhlarındaki iman nuru ve Kur'an ışığıylahakikatı hali göreceğini ve Cumhuriyetin ilk yıllarında milletin maneviyatını tahrip edenlerin çok dehşetli tahribatını, bizzat kahraman ordunun ve dindar milletin tamire çalışacağını, Peygamberimizin ahir zaman ile ilgili hadislerinden anlamışlar ve izah etmişlerdir. İşte bu müjdeli pasajlar:
''Hem şanlı ve kahraman bir millet, mağlubiyeti hemgamında, böyle istidraclı ve şanlı ve tali'li ve muhafakiyetli ve kurnaz bir kumandanı bulunduğundan, gizli ve dehşetli olan mahiyeti bakmayarak, kahramanlık damarlarıyla onu alkışlar, başına kor, seyyielerini örtmek ister. Fakat kahraman ve mücahid ordunun ve dindar milletin ruhundaki iman nuru ve Kur'an ışığıyla hakikat-ı hali göreceği ve komundanın çok dehşetli tahribatını tamire çalışacağı rivayetlerden anlaşılır.''
Ahmet Akgündüz/Vakit