Müjdeler Olsun!

İlköğretim öğrencileri, Hz. Muhammed'e(S.A.V) yazdıkları mektupları uçan balonlarla gökyüzüne saldılar: 'Cennette görüşürüz, canım Peygamberim!' İşte duygu yüklü mektup:

21 Nisan 2006 14:20

Bursa'nın İnegöl ilçesinde özel bir ilköğretim okulunun öğrencileri, ''Kutlu Doğum Haftası'' kapsamında, Hazreti Muhammed'e hitaben yazdıkları mektupları uçan balonlarla gökyüzüne saldılar.

Okulun Halkla İlişkiler Sorumlusu Ayhan Bayraktar'ın, ''Kutlu Doğum Haftası'' nedeniyle Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde hazırladığı ''Peygamberimize Mektup'' projesi kapsamında, okul bahçesinde etkinlik düzenlendi.

Okuldaki tüm öğrencilerin yanı sıra velilerin hazır olduğu programda, her sınıftan kura ile belirlenen öğrencilerin, sınıflarını temsilen mektuplarını okumalarının ardından uçan balonlara tutuşturulan mektuplar gökyüzüne bırakıldı. Yaklaşık 200 öğrencinin balonlarla uçurdukları mektuplar

gökyüzünde ilginç görüntü oluşturdu.

-''BENİMLE KİTAP OKUYUP, BİLGİSAYAR OYNAR MIYDIN?''

İlköğretim 4. sınıf öğrencisi Emir Berke Uşak'ın sınıfını temsilen okuduktan sonra balonla gökyüzüne saldığı mektubunda, en büyük düşünün rüyasında Hazreti Muhammed'i görmek olduğunu söylüyor.

Peygambere hitaben,''Biliyorum bütün Müslümanlar için dua ediyorsun, benim için de dua eder misin?'' diyen Uşak'ın, mektubunda şu satırlar yer alıyor: ''Seni daha iyi öğrenebilmek için her akşam annem, kardeşimle bana seni okuyor. Bundan çok mutlu oluyorum. Şu an yaşıyor olsaydın,

benimle kitap okuyup, bilgisayar oynar mıydın? Hazreti Hüseyin'e

verdiğin öğütlerde namazını dosdoğru kılmasını, şüphe duyduğu işleri

yapmamasını, dürüst ve güvenilir olmasını söylüyordun. Ben de bunlara

uyacağıma sana söz veriyorum. Müslüman olduğumuz için çok şanslıyız.

Sana sahip olduğumuz için çok şanslıyız. Biz seni çok seviyoruz. Senin

yaptıklarını yapacağımıza söz veriyoruz. Seni çok özlüyoruz. Cennette

görüşmek üzere, hoşçakal canım peygamberim. Hoşçakal...''

haber7.com

Bu bembeyaz yazıyı okurken,içine girdiğim ruh ve fiziki halimi tasvir etmeye muktedir değİlim.Bunca ümitsizliğimizin,fikirsizliğimizin,istibdatın,cebrin,tahakkümün,baskının,zulmün ve her nevi karanlığın ortasına bu minik ellerin eseri olan öyle bir nurdan heykel düştü ki...Galiba Üstad Necip Fazıl'ın hayalini kurduğu O gençlik bir nur infilakı halinde geliyor."Bir gençlik...Bir gençlik...zaman bendedir ve mekan bana emanettir şuurunda bir gençlik..." Müjdeler olsun!

Selamunaleyküm,öncelikle konunun güncele taşındığını belirteyim.

Müjdeler olsun güzel bir başlık.Bu mesele hakkındaki bir anımı sizle paylaşayım yeri gelmişken :

Bir sabah 4.30 gibi kalkıp yola çıktık,Eyüp'de sabah namazını kılacağız arkadaşlarla.Tabii o zamanlar gazete ve dergilerde hep Irak,Afganistan,Çeçenistan.... hikayelerini çok okuyoruz,biğer yandan da etrafımızdaki insanların (ki etrafa değil kendimize bile baksak yetiyor) hatta dindar kesimin bile halini,onların vurdumduymazlıklarını görünce moralimiz çok bozuluyordu,hatta o kadar kaptırmışız ki kendimizi (üzüntülü zamanlarımda olur genellikle) canımı çok yakan bir aft çıkmıştı dilimde.Böylesine çökük bir moralle Eyüp'e gitmek bana çok iyi gelmişti.Camii zaten tıklım tıklım doluydu o saatte,yetmemiş avluya da sermişlerdi kilimleri,hatta biz de dışarıda kıldık erkeklerin bulunduğu safın arkasında.Arkadaşa takıldım ,biraz daha insan gelirse eğer tarihinde ilk kez Eyüp'de (zaten moda sorun olmaz:P)karışık namaz kılınmış olacak,çünkü saflar arasında çok küçük bir mesafe kaldı.Hiç tahmin etmediğimiz insanlar vardı,saçını arkadan toplamış erkekler,sarıklı cübbeliler ve daha bir sürü ilginç insan o saatte hepsini bir arada görmek ilaç gibi gelmişti,moraliniz bozulunca oraya gidin,ümmet ruhunu hissediyorsunuz,selametle...