Zehir*
Çocukken haftalar bana asırdı;
Derken saat oldu, derken saniye...
İlk düşünce, beni yokluk ısırdı:
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?
Yokluk, sen de yoksun, bir var bir yoksun!
İnsanoğlu kendi varından yoksun...
Gelsin beni yokluk akrebi soksun!
Bir zehir ki, hayat özü faniye...
*üstadın son şiiri
Üstadın son şiiri olması ilgimi çekti,sağolun.
Selamlar,
Normalde bir yazı hakkında "muhteşem" deyip geçmek adetim değildir.
Fakat bu şiir zaman zaman yaşadığım buhranları da ifade ettiğinden ve üzerinde yorum yapmaya imkân bırakmayacak netlikte, mükemmellikte olduğundan tek kelimeyle "Harika" deyip geçmek istiyorum.
Son şiir oldukça çarpıcı... Üstad'ın son zamanlarında dahi zihninin ne kadar berrak olduğunu ispatlamaya bu şiir kafi gelir.
Saygı ve selamlarımla
adı üstünde kanka son şiir..Allah rahmet etsin
Sonum yokluk olsa,bu varlık niye.....demiş üstad,mükemmelden de öte bir tespit bu.bu dizeyi destekleyen bir şiiri daha var üstadın,buraya yazmak istiyorum.
''Alemin küfre göre hem başı,hem sonu hiç,
İki yokluk arasında varlık olur mu hiç???''
selam aleykum
bu şiiri birkaç ay önce ,üstadı pek fazla tanımayan bi arkadaşıma anlatıp, bu üstadımın son şiiri olmasının yanı sıra hayatını özetleyen bişiiri dedim.arkadaşım sustu ve bana :bu sadece üstadın değil tüm insanlığın özeti hükmünde bir şiir.hangi birimiz küçükken abimiz ,ablamız yaşında olmayı istemedik.ve bunu isterken zamanın ne kadar ağır işlediğinden hangi birimiz şikayet etmedik.ve sonra büyüdüğümüzde bu sefer tam tersi yani zamanın ne kadar çabuk geçtiğinden kim şikayet etmiyor.
Allah rahmet aylesinve mekanın cennet olsun.(amin)
bu şiirle ilk lise 2.sınıfta yine bir gün kütüphanede çileyi karıştırırken tanışmıştım.işin en ilginç kısmı sanki o en alt kısımda yazan "son şiiiri"yazısını sadece ben görebiliyormuşum da,ben keşfetmişim bu şiirin son şiir olduğunu gibi sevinmiştim :D .her okuduğum da o sahne gelir aklıma.Ve şunu farkettim insan zaman geçtikçe üstadın ne demek istediğini çok daha ii anlıyor.
ÜSTADIN BÜTÜN SİİRLERİ GİBİ SON SİİRİDE BIR TEK KELIMEYLE İNSANA HAYATI ANLATAN BIR ŞİİR...
YOKSUN,SEN DE YOKSUN BİR VAR BİR YOKSUN
İNSAN OĞLU KENDİ VARINDAN YOKSUN
GERCEKTEN COK GÜZEL...
Bizlerin sayfalarca yazsak anlatamayacağımız sözleri tek mısrada anlatmış üstad;
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?
Bizlerin sayfalarca yazsak anlatamayacağımız sözleri tek mısrada anlatmış üstad;
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?
insanın her sözümü derin anlamlar taşır ya. Necip Fazıl işte.
Varlık ile yokluk muhasebesinin, edebiyatın ve fikrin zirve noktasında olan Üstad tarafından en derin edebi metodlarla anlatış ve şiir ile ifadelendiriliş hali. Şiirin, kemâlin kemâline erdiği, kemâl-i âlâ olduğu an.
Varlık - yokluk.. Var olmak, yok olmak.. İstisnasız, dünyaya gelen her insanın, kendisine verilen bu varlığın nereden geldiği, sonun yok’a mı, yoksa, yeni bir başlangıç olacak var’a mı gittiği düşüncesi, kiminin beyninde fikir dallarını harab edici bir kasırga gibi esmiş, kimininkinin kenarını teğet geçmiş, ya da üstadınki gibi tek gerçeğe ulaştıracak olan, yokluk akrebinin kıskacından çıkan zehirle çilenin en ulvisini yaşatmış, zehirle pişirdiği aşı hem yemiş hem de çilesiz kafalara yedirerek bu idraksizlikten, çilesizlikten, fikirsizlikten, davasızlıktan kurtarmak istemiştir. O akrep, o zehir, o çile bu yolda öyle kıymetli bir keyfiyete ve ehemmiyete sahip ki, onlarsız kafa, önüne gelen sıvıyı ayırd etmeksizin içine çekecek olan bir sünger..
bende üstadın son şiiri oldugunu bilmiyordum sagolasın anıl
bu arada site tam anlamıyle türkçeleşmiş epeydir yoktum sitede teşekkürler :)
son şiir olması benimde hep dikkatimi çekmişti
son şiiri oldğunu şimdi öğrendim.. ama ben okurken sanki üstadın üstadına bağlanmadan önceki yılları yahut bağlandığı andan az sonra yazdığı bir şiir olarak sandım..
"İnsanoğlu kendi varından yoksun... "
yoksunluk hali acı verici en büyük çile. Bilmek fakat farkında olmamak. Varlığın inceliklerine varamamak.
Neden yokluktan çıkarılıp var edildiğini düşünmeden yaşamak.
İşte o zaman Üstadımızın anlattığı gibi varlık içinde yokluk,anlamlar içinde kargaşa en son olarak hayatın anlamsızlaşması ve ne olduğunu,niçin olduğunu idrak edememiş olmanın getirdiği ızdırap.
ÜSTADIMIN ŞİİRLERİ BENİM GÖNÜL DÜNYAMDA FIRTINALAR ESTİRİR ..ALLAH ONDAN RAZI OLSUN CENNET MEKANI OLSUN ...BU ŞİİRİDE TEK KELİMEYLE MÜKEMMEL..PAYLAŞIMINA TEŞEKKÜRLER KARDEŞİM...
Kanımca şiirin anlamı şu: hayat kendisini yok eden bir zehirdir, bu paradoksu da zaten yakalarsa üstat yakalar
ezbere bildiğim bir şiiridir ekleyen kişiye teşekkür ederim