ANNEME MEKTUP
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içine mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.
Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye:
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.
(N-F-K/1924)
Bende gurbetdeyim:(
ooffff ;)
Bu şiiri ilk okuduğumda çok etkilendim ve şiirde kendimi buldum. Şiirde bir dava adamının sıkıntılı gurbet geceleri anlatılırken ben bir üniversite öğrencisiydim ve aklıma o anda şu soru geldi: ben davama ne kadar sahip çıkıyorum ve davam için ne kadar sıkıntı çekiyorum.....
Şiire güzel demek benim ne haddimeee ki.....
Harika bir şiir, benim başucu şiirlerimden..
Gurbette olan herkesin cüzdanının içide olması gerek...
şifasın be üstad her konuda bize devasın be üstad
OFFFFF ablamda bizim yanımızda değil ve oda annemi çooooooook özlüyo :) :)
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.
...
...
ne denilebilr ki? aynı güzelliklerde anlatamıyacağım icin affet Üstad'ım..
Evlatlar genelde Annelerinin kıymetini kaybedince yahut uzaklara gidince anlarlar.Anne kadar kim sevebilr oysa?
üstadın en çok etkilendiğim şiirlerinden biridir.Gurbette olmak zor iş gerçekten
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben üzülmekteyim
"Annem, uğultulu konakta en hatırlı hizmetçiden bir derece daha üstün, asli kadronun en küçüğünden de bir derece aşağı ve herkesin gel – git emrine memur acı bir mazlumluk hayatı sürüyor; ve bütün ümidini, doğurduğu erkek çocuğuna bağlıyor.
Bana…
Ah!"
Kafa Kağıdı..
Bu şiir bana annemin yokluğunu anımsatır, ölümden nefret ederim belki hiç etmemişken..